فرنگی

در مسلمانی ما حالا بی خبران هم آگاهند

2011-01-15T19:57:00.004+01:00

(توضیح تکراری:این نوشته نقد دین نیست، نگاهی انتقادی به دین داری ماست)

یافتم، یافتم، بی خود نمی گویند که عاقبت جوینده باینده است، اینقدر گیر دادم که آخر جوابی برای سوالم یافتم.

خوانندگان این وبلاگ می دانند که سالهاست تناقضات رفتاری/ اعتقادی مسلمانان برای من تبدیل به سوالی بی پاسخ شده و جوابی برای آنها نداشتم.

تا اینکه چند روز پیش در تب ناشی از سرماخوردگی داشتم خاطراتی را مرور می کردم، مانند جمله آن هموطن عطر فروش در بازار که اطمینان می داد: باور کن با دهن روزه دروغ نمی گم، عطرها تقلبی نیستند، ارزان می دهم چون دزدی هستند.

یا گفته دزد دوربین عکاسی فروش عرب را که تضمین می داد: خیالت راحت باشه، بدون شک کردن بخر، من هیچ وقت از یک مسلمان دزدی نمی کنم، اینها همه را از هلندی ها دزدیده ام.

یا گفته های یک آشنای مسن و متاهل هلندی که معشوقه ای زیبا و جوان مراکشی دارد را مرور می کردم که: نمی دانی چقدر ما همدیگر را دوست داریم(این دوست داشتن کلی خرج روی دستش گذاشته است)، چقدر با هم خوبیم، نمی دانی دختره چقدر از مردهای مراکشی خاطرات بد دارد، از آنها بدش می آید و بد می گوید و از من تعریف می کند(ظاهرا این یکی ژنتیک است، اکثر خانم های شرقی اینطوریند!!)... فکر نکنی از اون روسری به سرهاست ها، نه، اتفاقا خیلی هم امروزی است، سیگار می کشد و مشروب هم می خورد و عشق دیسکو و.... تنها شرطش برای دوستی با من این بوده که من هم مثل او دیگر گوشت خوک و گوشت غیر اسلامی نخورم، همین.(یک جورایی مثل شعر چادر ایرج میرزا)

با تعجب پرسیدم: حالا این خانم مگر بقیه رابطه اش با تو روی اصول شرعی بنا شده که نگران این یکی است؟
گفت: فرق دارد، او خودش می گوید که او هم مثل خیلی های دیگر مرتکب گناه می شود، اما گناه کردن با از مسلمانی خارج شدن فرق دارد، یک مسلمان نباید گوشت خوک و یا غیر اسلامی بخورد وگرنه دیگر مسلمان نیست....

غرق در همین افکار بودم که یکدفعه بودا وار به روشنی رسیدم و ارشمیدس گونه از جا جهیدم و با چند تا بشکن و قر کمر کشف خودم را جشن گرفتم.

تازه فهمیدم که ایمان داشتن این نیست که شخص مومن یک مجموعه ای از قوانین و دستورات را پذیرفته و خود را ملزم به رعایت آنها بکند، شخص مومن می تواند به تشخیص خودش مرزهای ایمان را به سلیقه خود تعریف کرده، آنها را در درون خود جای داده و بعنوان مومنی واقعی زندگی کند.

مثلا برای این خانم، مسلمانی یعنی رعایت در خوردن گوشت اسلامی،(باقی در نهایت گناه است و بخشودنی)
برای آن عطرفروش مسلمانی یعنی روزه گرفتن و با دهان روزه دروغ نگفتن(قسمت اصلی موضوع یعنی خرید و فروش جنس دزدی بیرون این مرزها قرار دارد).
برای منصور(نوشته قبلی) مسلمانی یعنی اعتقادی خدشه ناپذیر به امام حسین و حضرت عباس داشتن(توانسته بود بپذیرد خدا نیست، اما بشرطی که خدشه ای به مقام این دو وارد نشود).
برای مومنی دیگر مسلمانی یعنی فرامین ماه رمضان و عزاداری محرم....

چطور من از فهم موضوعی به این سادگی عاجز بودم؟
چرا من فکر می کردم برای ایمان داشتن به عقیده ای می بایست حتما خود را در درون مرزهای تغییر ناپذیر آن اعتقاد معنی کرد(باید به اعتقاد ایمان آورد و خود را با آن تنظیم کرد) در حالی که بجایش می توان کوچکترین ارزشی برای اصل آن عقیده نگذاشت، یک اعتقاد را کاملا به سلیقه خود ساخت و به میل و عشق خود آنرا معنی کرد.(حتما برای همین می گویند که: ایمان یک امر شخصی است!)
بهرحال هر چی که بود، من که از شر یکی از سوالات قدیمی خودم رها شدم و حالا با خیال راحت به موضوعات دیگری خواهم پرداخت.

در مسلمانی ما بی خبران حیرانند!

2011-01-05T10:05:00.011+01:00

برای بزرگتر دیدن تصویر لطفا روی آن کلیک کنید

(توضیح تکراری: این نوشته نقد دین نیست، نگاهی انتقادی به دین داری ماست).

1-آقا، این دین داری ما داستان عجیبی است و پر از تناقضاتی عجیب تر، بخصوص وقتی از بیرون خاستگاه خودش به آن نگریسته می شود.
مثلا یکبار در هلند با جوان های عرب تبار گپ می زدیم پرسیدند: ایرانی ها مسلمان هستند دیگه؟ گفتنم: آره ولی در اکثریت معتقد به مذهب شیعه هستند.
بجز یکی بقیه اصلا کلمه شیعه را هم نشنیده بودند، اون یکی هم در جواب به سوال شیعه یعنی چی گفت: من می دانم، مسلمان نیستند، اما علی را پرستش می کنند.
با تعجب پرسیدم، از کجا به این نتیجه رسیده ای؟ گفت خودشان در اذان می گویند علی ولی خداست و محمد رسول اش. جانشین خدا مقام بالاتری دارد یا پیام رسانش؟

حالا چطور جمع اش کنیم که بابا حالا اندکی!! غلو شده، اما تو بر اساس آن نتیجه گیری نکن.

2- در ایران یکبار با گروهی از دوستان جایی پاتوق کرده بودیم. در میان جمع منصور نامی هم بود که اصلا اهل بحث و ایدولوژی و این حرفها نبود(از اون دین دار سنتی هایی که هر سال وقت محرم مسلمان شده و عزاداری می کنند و بس).
یکی از بچه های چپی گیر داد به منصور و بحث مذهبی و وجود و یا عدم وجود خدا را شروع کرد(اون زمانها مد بود، گرچه که هنوز هم از مد نیافتاده است).
دوستان دیگر گفتند: بی خیال شو، منصور اهل این بحث ها نیست. اما دوست چپ ما جواب داد که: بعنوان پیشرو توده ها وظیفه ما آگاهی دادن و بیدار نمودن خلق و گسستن زنجیره های ارتباطی خلق با خرافات است و این وظیفه هر مارکسیست انقلابی است و....(لابد خودتان بقیه اش را بهتر می دانید).
خلاصه بقیه از بحث آن دو فاصله گرفته و کمی بعد هم رفتیم بخوابیم، فردا وقت صبحانه دوست چپ ما پیروزمندانه گفت: دیدید که توانستم او را با واقعیت آشنا کنم.(یک جورایی مثل داستان فونتامارا). با تعجب از منصور پرسیدیم: راست می گوید؟
منصور گفت:آره بابا راست می گوید، اینها همه خرافات است، افیون جامعه است، خدا کجا بود که پیامبر داشته باشد.
یکی از بچه ها گفت: پس امسال محرم ک. لق حسین و عباس دیگه؟
که منصور یهو براق شد: وایسا ببینم، گفتید خدا نیست گفتم قبول، گفتید محمد دروغ گفته گفتم باشه، حالا وقاحت را به جایی رسانده اید که منکر امام حسین و حضرت عباس هم می شوید؟
این جمله منصور برای سالها تکیه کلام ما شده بود.

3- اما این داستان ظاهرا فقط مختص منصور نیست و گروه بیشتری را در بر می گیرد. سایت بالاترین اندکی قبل یک نظر سنجی برگزار کرد(گرچه که مانند دیگر کارهای مشابه ما به سرانجامی نرسید.)

در صفحه 9 سوال شماره 11 این نظر سنجی (عکس بالای این نوشته همین سوال است) در جواب به سوال کدام یک از موارد زیر را مصداق توهین می دانید.
فقط 36 و 38درصد از شرکت کنندگان توهین مستقیم به پیامبر را مصداق توهین دانسته اند، اما رکورد مصداق توهین آمیز بودن با 54.8 درصد به جمله ای تعلق گرفته است که توهینی کاملا غیر مستقیم به امام حسین است.
حالا مانده ام با خاطره منصور و تکرار مصرع: در مسلمانی ما بی خبران حیرانند.

برای دیدن کل نظر سنجی لطفا اینجا کلیک کنید
http://balatarin.files.wordpress.com/2010/11/surveysummary_11302010.pdf

فرق میان بحث ما و دیگران

2010-11-22T17:18:00.009+01:00

قبلا در نوشته بحث مذهبی، سودی معادل هیچ گفته ام که از نظر من، ما بیشتر ترجیح می دهیم در باره موضوعات تکراری و یکنواخت بحث کنیم تا موضوعات جدید( چرا که بحث در باره موضوعات جدید، آموخته های جدید هم می خواهد که شاید در حوصله همه ما نباشد). در این نوشته از زاویه ای دیگر نگاهی به روش های بحث کردن خواهم انداخت.

1-یادش بخیر ایران که بودم، در یک سری از بحث ها دیگه کاملا حرفه ای شده بودم، نه نیازی به یاد گیری بیشتر داشتم و نه تمرین. وسط بحث هم که بود می پریدم و جملاتی که از حفظ بودم و سوالات بارها مطرح شده را با مهارت یکی یکی رو می کردم و جواب ها مکرر شنیده را هم تحویل می گرفتم و ....

یادمه شطرنج هم که بازی می کردیم به همین روال بود، تکنیک تازه ای که اضافه نمی شد و چون روش بازی همدیگر را بلد بودیم، 10 تا 12 تا حرکت اول را بدون فکر می زدیم و آرایش دفاعی و یا حمله ای همیشگی را می گرفتیم و...

2-چند سالی از آمدنم به هلند می گذشت که برای حضور در جلسه گفت و شنودی(بحث) هفتگی دعوت شدم.

طرف مقابل بحث چند جوان هلندی/عرب تبار بودند( از همان هایی که در غرب هستند و فیل شان یاد هندوستان کرده و مدینه فاضله شان کشورهای اسلامی شده است).

خلاصه کلی از اسلام و قابلیت های اجرایی/ سیاسی آن گفته و قوانین آنرا تحسین کردند و راه حل های اسلامی برای مشکلات ارائه می دادند.

دیدم جون، خوراک، جلو قاضی و معلق بازی؟ بابا ما ناسلامتی عمری را تو بهشت خیالی تون هدر داده ایم، اصلا خودمان بچه امل القرای اسلامیم و....

نوبت من که شد تمام حرفه ای شروع کردم، چپ، راست، آپارگاد. دوباره چپ، راست، آپارگاد...

به لکنت افتادند، چند تایی غلط غلوط جواب دادند، خودم را آماده کردم که ضربات محکم تری وارد کنم و مچ اشتباهات شان را هم بگیرم که مجری برنامه گفت: خوب، نظرات هر دو طرف را شنیدید، حالا می ریم سراغ موضوع بعدی.

بعد از جلسه گلایه کردم: موضوع بعدی یعنی چی؟ کلی چرت و پرت اشتباه گفتند که می خواستم رو کنم.

گفت: اتفاقا عالی بودی، خوبم گفتی، اما هدف این بود که هر دو طرف حرفشان را بزنند و عقاید شان را ارائه کنند، حضار هم نظرات را شنیده و استفاده می کنند.

گفتم: این که روش بحث کردن نیست، اون داره اشتباه می کنه، من می توانم ثابت کنم که اشتباه می کند، وقت می دادی له می کردمشان.

گفت: بفرض که اینطور باشد، مگر او قبول می کند که عقاید او اشتباه است و تو درست می گویی؟ چند تا از این گونه موارد را سراغ داری که مثلا یک طرف بحث یکدفعه تمام عقیده اش را نفی کرده و عقیده مخالف را قبول کند؟

ادامه بحث فقط باعث تکرار جملات مشابه، از این شاخه به آن شاخه پریدن و اهانت به همدیگر خواهد شد و در نهایت چیزی که از بحث در ذهن طرفین می ماند فقط کدروت است و ناراحتی، چیزی هم به طرفین اضافه نمی شود چون موضوع اصلی بحث در لای جدل گم شده است و تازه ناراحتی طرف مقابل از تو، تمایل او به نفی عقایدت(ولو غیر منطقی) را بیشتر هم کرده است.

اما مزیت بحث محدود در این است که هم از موضوع اصلی خارج نمی شود و هم اینکه در ذهن طرف مقابل بهتر باقی می ماند و فکرش را عمیقتر به خود مشغول می کند.

متاسفانه دیر فهمیدم که راه درست بحث کردن همین است، حتی وقتی یکی از بهترین دوستانم را فقط به خاطر بحث مداوم و تکراری در باره جنگ عراق( اینقدر به حاشیه رفت و با توهین در آمیخت) از دست دادم، هنوز به اشتباهم پی نبرده بودم.

3- کمی قبل بطور اتفاقی وارد بحثی قدیمی و سابقه دار در سایت بالاترین شدم. درگیری قدیمی یک کاریکاتوریست و طرفدارانش با گروهی دیگر.

چون فکر می کردم من هم در این زمینه حرفی برای گفتن دارم، وارد این بحث شده و در زیر چند لینک به بحث و کامنت گذاری مشغول شدم. در کمتر از چند روز اکثر کامنت هایم با پسوند" همانطور که قبلا گفته ام" شروع می شد، به خودم آمدم دیدم که همه حرف هایم را در همان بحث های اول گفته ام و حالا افتاده ام در چرخه تکرار همان ها(گیرم به انواع روش ها و استفاده از کلمات جایگزین). در نهایت در کامنتی نوشتم که من همه حرف هایم در این مورد را زده ام و عقیده طرف مقابل را هم شنیده ام، این بحث دیگر جذابیتی برایم ندارد. بحثی تازه و موضوعی تازه می خواهم.

این را نوشتم که بگویم حواسم باید بیشتر از این ها جمع باشد، گیرم کسانی دوست دارند مدت ها در یک موضوع ثابت باقی بمانند و مدام همان حرف ها را تکرار کنند، من مسئول خودم هستم، این من هستم که باید مواظب باشم بیشتر از حوصله و ارزش هر بحثی، آنرا دنبال نکنم. اگر غیر از این باشد معنی اش جز این نخواهد بود که من هیچ از این سالها نیاموخته ام.

خارج نشینی، خوشبختی یا بدبختی؟

2010-11-06T09:58:00.005+01:00

تازه از خرید آمده ام که تلفن زنگ می زند.

الو، چطوری خوبی؟

خوبم، مرسی، شما؟

نمی شناسی؟ به همین زودی دوست هایت را فراموش کرده ای؟

صدا شناس خوبی نیستم. حالا شما؟

عجله نکن، وقت زیاده، کمی به مغزت فشار بیار.

فشار آوردم، نمی شناسم، اما می دونم که از ایران تماس می گیری، چون اینجا کسی این بازی بی مزه را نمی کند.

اینجا اونجا نکن، تو که بچه بی هوشی نبودی، تو سعی کن منم راهنمایی می کنم.

ایرج تویی؟

نه، ایرج کدوم خریه.

محسن تویی؟

نه، بیشتر سعی کن.

تو جیب جا می گیری؟

خودم نه ولی یه چیزی دارم که......

بالاخره....

محسن تویی دیگه،از اولش حدس زدم، چون از تو مسخره تر وجود نداره، چه خبر؟ خوبی؟

چه خوبی بابا، عشق و صفا را شما اونجا می کنید، اینجا که فقط بدبختی است و بس، دمتون گرم که خودتون را نجات دادید و خوشبخت شدید، ما که تو این خراب شده جوانی مان به گند کشیده شد.

بقول خودت اینجا اونجا بازی در نیار، فرقی ندارد کجا باشی مهم اینه که از زندگی ات لذت ببری.

نفس ات از جای گرم در می آید ها، اینجا مگه می شده لذت برد، اونجاست که شما همه جوره می توانید حالتون را ببرید.

خوب بگذریم، حالا جطور شد یادی از من کردی؟

با بچه ها جمع شده بودیم لبی به شیشه بزنیم که بدبختی ها از یادمون بره، حرف تو حرف آمد و صحبت از شما خوش بحال ها شد گفتیم تماس بگیریم حالی ازت بپرسیم. تو که یادی از بدبخت بیچاره ها نمی کنی. آلان هم صدات رو پخش است(صدای حال و احوالپرسی بقیه).

چند دقیقه بعد.

محسن پرسید: هوا چطوره؟

افتضاح، غشیه لعنتی، آفتاب بود گرم، با دوچرخه رفتم خرید، وقت برگشتن باورن آمد سیل، خیس خالی برگشتم خونه.

دوچرخه؟ مگه تو ماشین نداری؟

چرا ولی بیشتر وقتها اگر هوا خوب باشه با دوچرخه می رم، خیلی حال می ده.

چی حال می ده.

دوچرخه سواری دیگه، هم ورزش است و هم صفا.

اون دوچرخه سواری ورزشی که کلی با خرید رفتن با دوچرخه فرق دارد؟ حتما یک زنبیل هم پشت دوچرخه ات آویزونه؟ نکن بابا، تو که اینقدر ضایع نبودی.

مانده ام چگونه می توانم سیستم استفاده از دوچرخه در اینجا را برایش در چند جمله توضیح بدهم، شاید هم اصلا نتوانم، ترجیح می دهم موضوع بحث را عوض کنم.

خوب چی دارید می نوشید؟

فکر کردی اینجا هم مثل اونجا بهشته که بریم انتخاب کنیم، هر چی تو بازار گیر می آمد دیگه، راستی اونجا چی بیشتر می نوشند؟ تو چی می نوشی؟

نمی دانم، زیاد اهلش نیستم، نهایت هفته ای یکی دو بار آبجو باز کنم.

قاط زدی رفته که، نکنه مواد حال می کنی؟ هلندی دیگه، اونجا هم که سیتی صفا.

نه بابا، من سیگار هم نمی کشم.

پس تفریح ات چیه؟ اصلا با چی حال می کنی؟

نمی دانم، اکثرا تماشای تلویزیون،مطالعه، اینترنت، قدم زدن تو مرکز شهر و رفتن به کافه و قهوه ای نوشیدن، دوچرخه سواری، گاهی سینما، هفته ای چند بار هم باشگاه ورزش.

همین؟

آره همین، پس چی خیال کردی؟

خلاف چی؟ لات بازی، دیسکو، کاباره، حال و حول.

کاباره که اصلا ندیده ام، دیسکو بندرت اگر پا بدهد، کنسرت البته سالی یکی دوبار.

پس به چه امید زنده ای؟ رفتی اونجا و از نعمت هایش استفاده نمی کنی، باز صد رحمت به ما که در این بدبختی و کمبود و ممنوعیت باز هم سعی می کنیم حالمون را از زندگی ببریم. آقا رو باش، زندگیش شده خرید با دوچرخه، تماشای تلویزیون، اینترنت و قدم زدن در خیابان، اینجا صد ساله ها هم زندگی شون از تو بهتره، ول کن خارج را پسر، بیا ایران لااقل بقیه عمرت را کمی زندگی کنی.

سوتفاهمات فرهنگی(از سری خاطرات رستوران)

2010-02-15T08:56:00.008+01:00

می گویند حاصل اقامت اولین نماینده رسمی ایران در مملکت غرب(فرانسه) بسیار ناموفق بوده است. هر بار که مقامات رسمی فرانسه به دیدار او می رفته اند، به رسم ادب فرانسوی با کفش وارد منزل شده و کلاه از سر بر می داشتند(که در فرهنگ ایرانی توهینی بزرگ بوده است) و هر بار که او به دیدار مقامات می رفته به رسم ادب ایرانی کفش از پای در آورده و کلاه را بر سر حفظ می کرده است(که در فرانسه نشان بی ادبی و توهین محسوب می شد) ...

زمان گذشت و اما این حکایت همچنان در اشکال دیگر باقی مانده است. چه در قالب های ملموس رفتاری مثل چشمک زدن مدام هلندی ها در هنگام گفتگو و یا نشان دادن انگشت شصت ایرانی ها بجای انگشت وسط.

این اختلاف معنی رفتارها گاها بشدت دردسر ساز هستند. تصور کنید هنگام گفتگو برای درخواست کار در هلند برای رعایت ادب و نشان دادن نجابت خود از تماس چشمی با مخاطب(بخصوص اگر غیر هم جنس باشد) پرهیز کنید، این مودب بودن و نجابت شما در اینجا به معنی عدم صداقت و کمبود اعتماد به نفس می باشد و....

در همان اوایل که در رستوران کار می کردم، روزی یکی از سر آشپزها(دختری حدود 25 ساله و بسیار بداخلاق) با صدای بلند اعلام کرد که احتیاج به یک نیروی کمکی دارد. با اینکه اصلا جزو وظایف من نبود، بعنوان یک همکار خودم را به او رسانده و گفتم: بگو چطوری می توانم کمک کنم؟
با دستش محوطه جلوی محل کارش را نشان داده و گفت: از این محوطه خارج شو و برو دنبال کار خودت.
داغ کرده بودم، قصد کمک داشتم و اون بی ادب اینگونه در جلوی جمع به من توهین کرده بود. تا چند روز به او کج کج نگاه کرده و مدام در حال متلک گفتن و دنبال بهانه ای برای دعوا می گشتم. تصمیم گرفته بودم که یک دعوای حسابی با او راه انداخته و حتی پی کتک کاری را هم به تنم مالیده بودم.
یک هفته ای آرامش نداشتم تا اینکه یک روز دوباره او درخواست یک نفر برای کمک کرد، همکار دیگر من(پسری هلندی که کارمان در آنجا یکی بود) جلو رفته و پرسید: چه کمکی می توانم بکنم؟
منتظر واکنش او ایستادم، آیا بدلیل خارجی بودن من به من توهین کرده بود و یا اینکه با او هم همان رفتار را می کند و بعد ما دو نفری ازش انتقام می گیریم.
دوباره او با دستش همان محوطه را نشان داده و گفت: از این محوطه خارج شو و برو دنبال کار خودت.
همکار من هم بسیار خونسرد پاسخ داد: باشه پس من می روم یک قهوه برای خودم بریزم.

دنبال همکارم رفته و گفتم: همین؟ بهت توهین کرد و تو مثل ماست راهت رو کشیدی رفتی؟

چه توهینی؟ می خواستم کمک اش کنم نخواست، ترجیح داد خودش تنها انجام بده، میل خودشه، منم که دارم پول ساعت کارم را می گیرم می رم چیزی می نوشم و کمی هم اینترنت می کنم.

گفتم: یعنی می گی این رفتارش عادیه؟ این توهین نبود؟
رفتارش دوستانه نیست، برای همین هم کسی ازش خوشش نمی آید، ولی توهینی در کار نبود، محوطه کاری اش است، خودش تعیین می کند با کی می خواهد کار کند....
بعد از چند سال دوباره که بهش نگاه می کنم، بنظرم می آید که بعد از گذشت حدود دو قرن هنوز فرق زیادی با اولین نماینده ایران در دیار غرب نکرده ام.
.
از سری داستانهای خاطرات آشپزخانه
1-داستان ته دیگ خوری
2-بحث مذهبی، سودی معادل هیچ

مشخصه منحصر به فرد ایرانی ها(3) تناقض مدرن

2009-11-21T10:59:00.010+01:00

....گفت: اینطور نیست، دین یک موضوع کاملا شخصی بین خالق و مخلوق است، یک رابطه قلبی است و باقی همه بهانه است، کسی نمی تواند به من بگوید که من به عقیده ام مومن نیستم.

اتفاقا به نکته جالبی اشاره کردی، من روی این قسمت که دین یک رابطه قلبی است کلی حرف دارم.

اما اول، چون این یک رابطه شخصی است پس کسی نمی تواند به من بگوید که من مومن هستم یا نه را اجازه بده برایت توضیح بدم.

من موافقم، اعتقادات هر کسی مربوط به خودش است، هرکسی هر اعتقادی که بخواهد می تواند داشته باشد(بشرطی که این اعتقاد او باعث آزار دیگران نشود)، شخص آزادی انتخاب و تغییر اعتقادات خود را(ولو بدفعات) دارد و هیچ کسی هم حق ندارد برای او تعیین عقیده کند(یادت باشد که اعتقاد تو نه تنها اینها را قبول ندارد که کاملا علیه آنها هم هست).

تا اینجا ظاهرا با هم توافق داریم، حالا از زمانی که یکی از طرفین اعتقادش را با طرف دیگر در میان می گذارد و او را از لحاظ فکری درگیر با اعتقاد خود می کند شخصی بودن این رابطه و مربوط به خود بودن آن خاتمه می یابد.

کسی که از اعتقادت می پرسد، می خواهد تصویر روشن تری از تو بدست بیاورد و تو را بهتر بشناسد(همانند اینکه از علاقه مندی های همدیگر در مورد موسیقی، فیلم، کتاب و سیاست می پرسیم)
تو با توضیحات در مورد چگونگی رابطه خود با اعتقادت، من را در میان سوالات زیادی انداخته ای که من برای یافتن جواب آنها باید در وهله اول آنها را با خود تو مطرح کنم. این حق ابتدائی کسی است که فکری با او به اشتراک گذاشته می شود، اینکه نمی شود که من چهار تا موضوع عجیب و بی ربط را برایت تعریف کنم و در واکنش به سوال های تو بگویم: این مربوط به خود من و مسئله ای کاملا شخصی است، مسئله شخصی تو تا زمانی که در درونت هست شخصی است، همینکه برای دیگران بیان شد، فورا از حالت شخصی خارج شده و شنوندگان را دارای حق توضیح خواهی و نقد کردن آن می کند.

اما چرا رسیدن به جوابی برای تعریف رابطه تو و اعتقادت برای من مهم است؟
من به پایه ها بسیار وابسته هستم، باور دارم که بسیاری از مشکلات فرهنگی/ رفتاری/ سیاسی ما ریشه در پایه های فکری ما دارند(خشت اول چون نهد معمار کج، تا ثریا می رود دیوار کج).
یکی از بزرگترین علل ایرادهای رفتاری، فرهنگی ما همین تناقض اعتقادی ما است، کسی که بین خودش و اعتقادش هیچ پیوند عملی وجود ندارد، قادر به ساخت تعریفی واضح از هویت خود نخواهد بود، کسی که در ساخت هویت خود مشکل دارد، به آن رشد و بلوغ فکری که لازمه وجودی یک شهروند مدرن است نخواهد رسید.
شهروند مدرن را شهروند مسئول می نامند، شهروند مسئول چه کسی است؟ کسی که درک(کافی) از خود و جامعه خود دارد، قوانین و باید نباید های جامعه و حدود توانایی های خود را شناخته و (در حد لازم) خود را مقید به رعایت آنها می کند، چرا مسئول و مقید به رعایت آنها است؟ چون به آنها و کارایی شان معتقد است و می تواند خود را در دورن آنها معنی کند.
حالا تصور کن که این شهروند پشیزی هم برای رعایت قوانین و ارزش های اجتماعی خود قایل نشود، مدام آنها را زیر پا بگذارد، کسانی را که رعایت می کنند را مسخره کند و هم زمان مدعی این باشد که رعایت آنها که مهم نیست، مهم قبول ذات این قوانین و ارزش هاست که من قبول دارم و تازه شهروند برتری هم(به نسبت آنکه هم قبول دارد و هم رعایت می کند) هستم!!! بنظرت غیر منطقی نمی آید؟

اما چرا این تناقض اعتقادی بنظر ما زیاد غیر عادی نمی آید؟ هر چیزی بر اثر تکرار قسمتی از فرهنگ می شود و عجیب بودن خود را از دست می دهد. این تناقض از قدیم وجود داشته و اکنون فقط در بسیاری از ما تغییر شکل داده است.
تناقض قدیمی(که من آن را نوع "سنتی" می نامم) بسیار رایج بوده و هست، اکثریت بدرجات در عمل اختلافاتی با اعتقادات خود داریم و تقریبا هیچ وقت قادر به یکی شدن صد در صد با اصول اعتقادی خود نمی شویم. اما در این مورد خاص بدلیل سختگیری و احکام زیادی که اعتقاد ما دارد، فاصله عمل و اعتقاد ما همیشه بسیار زیادتر از حد قابل قبول بوده است.

برای توجیه این فاصله، ما در طول تاریخ( بدلیل باور مطلق به درستی و حقانیت اعتقاد خود و نداشتن علم و ابزار سنجش و استدلال) گناه فاصله را خود بگردن گرفته ا یم و برای اینکه قادر به اجرای دستورات و فرامین اعتقادی خود نبوده ایم مدام خود را سرزنش کرده ایم(مثال های بسیار زیادی در این رابطه را هم همه دیده و شنیده ایم، مثلا: اسلام به خود ندارد عیبی/ هر عیب که هست در مسلمانی ماست).

اما این تناقض با رسیدن علوم و تمدن جدید به کشورمان(حدود 150 سال پیش) بتدریج شکل دیگری به خود گرفت.
ما علم آموختیم، ابزار جدید را شناختیم و به آگاهی های خود افزودیم، در طول زمان خود را صاحب اختیار و دارای قدرت تفکر و استدلال دیدیم(چیزی که در قبل از آن تاریخ به صورت بسیار محدود فقط در نزد خواص جامعه بود)، ما بزرگ و بزرگتر شدیم، اما اعتقاد ما در اندازه های قبلی خود ماند.
رومن رولان به قشنگی می گوید: او همان روزنامه ای را می خواند که پدرش می خواند، در این سالها عقاید روزنامه بارها تغییر کرده اند، اما او بر همان عقیده خویش ثابت است، او همان روزنامه ای را می خواند که پدرش می خواند.

(البته از آن زمان تا به امروز تلاش های بسیاری برای توجیه و یا رشد اعتقادمان انجام گرفته و می شود، از توجیحاتی نظیر، صد سال پیش روحانیون بطور متفق در جواب مومنینی که متعجب دنبال یافتن علل بدبختی و عقب ماندگی مومنین و پیشرفت ورسیدن به درجات قدرت و علم آفرینی کفار می گشتند(واقعیتی دقیقا برعکس وعده های داده شده) همصدا اعلام کردند که اگر کفار به این درجات رسیده اند همه را از کتاب دینی ما آموخته اند و این غفلت شما(و نه ما) بوده است که نتواسته اید آنها را کشف کنید!! بگیر، تا کارهای قابل تقدیر نظبر تلاشی که نواندیشان دینی برای منطبق کردن اعتقاد ما با مرزهای زندگی امروزی و انسان مدرن انجام می دهند....).

یادگیری علم و مجهز شدن ما به سلاح سنجش، شکل این تناقض را هم به مرور دچار تغییر کرد.(تناقض مدرن) ما دیگر حاضر نبودیم خود را مقصر فاصله بین خود و اعتقاد خود بدانیم و حقارت اینکه دستورات و فرامین(که دیگر زیاد هم منطقی نبودند) درست و برحق هستند اما ما ناتوان از اجرای آنها هستیم را تحمل کنیم.

دو واقعه 1- انقلاب اسلامی و بقدرت رسیدن ج.ا و 2- فروپاشی دنیای کمونیستی و به دنبال آن قدرت گرفتن مسلمانان افراطی و بخصوص 11 سپتامبر این تناقض را بسیار بزرگتر کرد و قوی ترین و آخرین سنگر دفاعی اعتقاد را در هم کوبید. مومن مورد بحث ما(خود و یا ناخودآگاه) به این نقطه رسیده است که دیگر افتخار که هیچ، حتی نمی تواند اعتقاد خود با صدای بلند اعلام کند. شرایط بیرونی و تضاد درونی او با اعتقادتش به حدی رسیده است که دیگر نمی تواند(شاید هم دیگر هرگز نتواند) بدون ساخت توجیحات و ارائه توضیحات کلی اعتقاد خود را معنی کند. آیا ما توانسته ایم آخرین مرحله از تناقض مدرن یعنی مرحله "مومن اسمی" بودن را هم پشت سر بگذاریم؟...

بعد از این خلاصه کوتاه شده برویم سراغ نقد رابطه قلبی با اعتقاد.، من بر این باورم که ما می توانستیم بسیار زودتر به نقطه فعلی رسیده و یا حتی از آن گذشته باشیم، اما یکی از مهمترین موانعی که باعث توقف ما شده است و هنوز هم بشدت با آن درگیریم "عرفان و تصوف ایرانی" است.
عرفان و تصوف که در ابتدا بسیار هوشمندانه(رندانه) بعنوان راه نجاتی برای گریز از فرامین سخت اعتقادی ما ساخته شده بودند و قصد داشتند رابطه ما با اعتقاد را از قراردادی سخت و جان فرسا به رابطه ای عاشقانه و شخصی تبدیل کنند، متاسفانه در طول زمان خود به اصلی ترین توجیه گر تناقضات ما تبدیل شدند.
ادامه این نوشته که آخرین قسمت این سری نوشته ها می باشد در هفته دیگر...

با عرض معذرت، هر کار کردم کوتاه تر بنویسم نشد.

مشخصه منحصر به فرد ایرانی ها(2) کافر به ایمان خود

2009-11-13T14:42:00.005+01:00

(دوستان عزیز، این سری نوشته ها(3 تا 4 قسمت) نقد دینداری ماست و نه نقد دین. خوشحال می شوم که شما هم در بحث شرکت کرده و نظر خود را بیان کنید).

در یک سفر کاری چند ساعته با دو همکار، یک دختر(هلندی، جوان، بسیار زیبا که با دوست پسر خود زندگی می کند) و یک پسر( ایرانی، جوان، خوش تیپ و خوش برخورد) همسفر بودم. پسر برای اولین بار بود که همکار دیگر را می دید و بی اطلاع از اینکه او دوست پسر دارد، تمام سعی خود بکار گرفته بود که او را تور کند.

دختره هم که موضوع را گرفته بود با زرنگی و بدون عبور از مرزهایش سعی می کرد او را بیشتر مجذوب خود کند.(بقول برنارد شاو: لوندی یعنی قدم زدن در مرزهای عفت، بدون عبور از آن).

درست در زمانی که پسر در حال ارائه عالی ترین تصویر روشنفکرانه و مدرن خود بود، دختر بدون قصد، ضربه شدیدی وارد کرد: راستی شما مسلمانید؟ نه؟

اوم م، آره، اما نه اونجوری که، نه از اون سنتی های مقید به نماز و روزه و چه می دانم معتقد به خرافات و اون داستانها و.... بعد از کلی توضیحات ظاهرا چون دختره را قانع نشده دید، رو به من کرده و گفت: می فهمی که چی می گم؟

دیدم بهترین فرصت برای رسیدن به جوابی برای سوال را پیدا کرده ام، با نامردی کامل گفتم: نه، نمی فهمم چی می گی؟
نمی فهمی؟ چطور نمی فهمی؟

چطور باید بفهمم؟ بیا یکبار با هم مرور کنیم، تو مومن به اعتقادی هستی که هیچ کدام از فرامین و رهنمود هایش را رعایت نمی کنی، بقول خودت نماز نمی خوانی، روزه نمی گیری، حجاب و محرم و نامحرم را قبول نداری، ازدواج و به حج رفتن را به مسخره می گیری، مشروب و گوشت خوک خوردن را پایی و...( حالا امر به معروف و مرجع تقلید داشتن و اینها را ارفاق می کنیم)، پس برای اینها که مومن نیستی، شاید برای اعتقاد به قوانینش به آن مومنی؟

چه قوانینی؟
مثلا چند همسری، قوانین جزایی در مورد دزدی، زنا، ارتداد، لواط، و یا شاید هم معتقد به ایدولوژی جهاد و شهادت و....
چرا داری آبروریزی می کنی؟ مگه من ج.ا هستم، اینها که تو می گویی فرسنگها با من فاصله دارد.

حالا دیدی حق دارم که نمی فهمم، پس لطفا خودت بگو به چه چیزی در اعتقادت مومنی تا بلکه ما هم بتوانیم بفهمیم، فقط 5 مورد بگی کافیه.

بابا نا سلامتی بچه مسلمانیم آخه، ارادت قلبی داریم.

اینکه کافی نیست دوست عزیز، تو اینطوری داری هم به خودت و هم به اعتقادت گند می زنی، فکر نکن کسی که می شنوه می گه، به، به، چه با کلاسه ایشون، نخیر، طرف می گه این چه آدم بی هویتی است که ذره ای به اعتقادش پای بند نیست و این چه اعتقاد درب و داغونی است که مومن اش نه تنها ارزشی برای دستورات و رهنمودهایش قائل نیست، که حتی منتقد به آنها هم هست، نظر من را بخواهی "تو نه مومن، بلکه کافر به اعتقاد خود هستی".

عجب حرف عجیبی!! با حساب تو پس هر کسی که دستورات دینی اش را رعایت نکند کافر است؟

به نظر شخصی من، مومن باید بهرحال خود را موظف به رعایت حدودی از اعتقادش بداند که در آن محدوده قادر به معنی کردن خود بشود. اما در مورد تو داستان از این حرفها گذشته است، اولا: تو دیگرانی که به همان اعتقاد تو مومن هستند و اصول و دستورات آن را رعایت می کنند، عقب مانده و نادان دانسته و آنها مسخره می کنی(در حالی که آنها در اعتقاد مشترک از تو مومن تر بوده و برتر هستند) و هم اینکه "دین ات را مادون خودت قرار می دهی" که این به نظر من اصلی ترین نقطه است.

مثالی می زنم، من گیاه خواری را امری اخلاقی و بسیار انسانی تر از گوشت خواری می دانم. سعی خودم را هم می کنم که کمتر گوشت بخورم، ولی بدلیل گوشت دوست بودن و تنبلی در همیشه آماده کردن غذای بدون گوشت، هنوز گوشت خوارم(شاید برای همیشه هم بمانم). در این رابطه اعتقاد من(از لحاظ اخلاقی و انسانی) بالاتر از من قرار گرفته است. اینگونه فاصله بین شخص با اعتقاد خود غیر عادی نیست، بطور مثال کمونیسم رسیدن به "انسان واقعی" را هدف نهایی می گذاشت که باید پرورش می یافت و یا عرفان از طبقات برای رسیدن به "کمال مطلوب" و "عارف" شدن نام می برد. اما این فاصله در تو دقیقا برعکس است، یعنی تو بالاتر از اعتقاد خود قرار گرفته ای، تو نمی گویی که من دستورات اعتقاد ام را انجام نمی دهم چون توان آنها را ندارم( یا هنوز به حد آنها نرسیده ام) بلکه تو خودت را فهمیده تر و برتر از آنها دانسته و آنها را اشتباه می دانی و حقیر می شماری، برای این تو را کافر به اعتقاد خودت نامیدم.

گفت: اینطور نیست، دین یک موضوع کاملا شخصی بین خالق و مخلوق است، یک رابطه قلبی است و باقی همه بهانه است، کسی نمی تواند به من بگوید که من به عقیده ام مومن نیستم.

اتفاقا به نکته جالبی اشاره کردی،...(ادامه دارد)
این نوشته را بدلیل طولانی بودن در چند قسمت متوالی خواهم نوشت.

مشخصه منحصر به فرد ایرانی ها

2009-11-09T15:21:00.006+01:00

دوستی هلندی که بدلیل شغلی ارتباط زیادی با خارجی ها دارد می گوید: یک موضوع در میان شما ایرانی ها منحصر به فرد است، ایرانی ها تنها ملتی هستند که اگر از آنها در مورد اعتقاد شان بپرسی بجای آری(اگر معتقد باشند) یک دفتر 40 برگ برایت توضیح می دهند.

کافی است از یکی سوال کنی: آیا مسلمان هستی؟

تا با جوابهایی مثل: آره، اما می دانی، من مشروب می خورم، روزه نمی گیرم، خانواده ما(و یا زنم) حجاب ندارد، ما مثل این ترک و عربها نیستیم، اوپن فکر می کنیم وووو...

و پرسید که تو می دانی چرا؟

راستش نه نمی دانم، می دانم که ما از جامعه ای تعریف نشده می آییم و برای همین همه چیز حتی اعتقادات مان را مجبوریم خودمان به شکلی که قالب تنمان باشد ساخته و تعریف کنیم، شاید می خواهند که طرف مقابل فکر نکند که آنها افراطی مسلمان هستند.

گفت: ربطی ندارد، من فقط سوال می کنم که آیا معتقد به دیانتی هستی و یا نه، این چه ربطی به افراطی بودن دارد؟ این همه ترک و عرب هم هستند که حجاب ندارند، دیسکو می روند، مشروب می خورند، چرا آنها در مقابل این سوال سخن رانی نمی کنند و خیلی ساده می گویند که مسلمان هستند؟ مگر از کسی سوال کنی آیا مسیحی هستی؟ برایت یک ساعت توضیح می دهد که آره ولی کلیسا نمی رم، عید پاک را جشن نمی گیرم، اعتراف نمی کنم وووو.

نکته جالبی است، خودت چی فکر می کنی؟

گفت: درست نمی دانم، اما فکر می کنم که ایرانی ها ناخودآگاه از اینکه مسلمان نامیده بشوند خجالت می کشند و بنابراین سعی می کنند با توضیح و تفسیر بنوعی مسلمان بودن خود را توجیح کنند، رفتارشان جوری است که انگار مسلمان بودن را کار بدی می دانند، مانند کسی که پدرش خلافکار است و هربار که نام فامیل اش را می گوید، سعی می کند خودش را از گناهان پدر مبرا کند.

موافق نیستم، چرا باید خجالت بکشند، مگر می شود که به عقیده ای(بخصوص روحانی) مومن بود و از آن خجالت کشید؟

بهرحال راجع به این سوال تو بیشتر فکر خواهم کرد و اگر به نکته ای رسیدم با تو در میان خواهم گذاشت.

من به سهم خود دلیلی برای این رفتار یافته ام که در پست بعدی ام آن را خواهم نوشت، خوشحال می شوم دوستان عزیز خواننده این وبلاگ هم اگر نظری در این مورد دارند، آنرا مطرح کنند.

فرهنگ، بسیار قویتر از زمان و مکان

2009-11-05T11:26:00.009+01:00

یکی از نکات مثبت مهاجرت این است که اگر آمادگی اش را داشته باشی می تواند باعث تغییر و یا تصحیح بسیاری از عقاید و باورها بشود. شخصا از مهاجرت بسیار آموخته ام، بطور مثال زمانی که در ایران بودم به این جمله که "زمان و مکان انسان را می سازند" بشدت معتقد بودم، در اینجا فهمیدم که این گفته همچین هم صحیح نمی باشد و فرهنگ ها و اعتقادات نقش بسیار مهمتری را در ساخت انسان بر عهده دارند. در این باره بزودی بیشتر خواهم نوشت، نوشته پایین انتخابی کوچک از اتفاقات بسیار آشنا اینجا می باشد.

1- چندی قبل دوست هموطنی گلایه می کرد که: می خواستم فروشگاهی را بخرم، برای مشورت به هموطنی که فروشگاهی مشابه در شهر دیگری داشت مراجعه کردم، با مهربانی ازم آدرس گرفته و قول تحقیق داد، بعد از چند روز فهمیدم که خودش رفته و قصد خرید فروشگاه را داشته که خوشبختانه مالک فروشگاه به موضوع پی برده و به او می گوید که این کارش از لحاظ اخلاقی درست نبوده و سو استفاده از اعتماد دیگران محسوب می شود و بعد هم به این دوست من توصیه می کند برای مشورت گرفتن به شرکت های متخصص مراجعه کند و نه هموطنان نا مطمعن....

می گویم: همین است دیگر متاسفانه زیاد کاریش نمی شود کرد، ما روی ارزش و معنی اخلاقیات در تجارت زیاد کار نکرده ایم و اکثرا فرق بین کاسب زرنگ بودن با کلک زدن را نمی دانیم، شاید این عمل در ایران زیاد هم غیر عادی به نظر نرسد، همانطور که دبه کردن در معامله در آنجا کاری عادی محسوب می شود و....

2- چند سال قبل قصد فروش ماشین ام را داشتم، به اینترنت مراجعه کرده قیمت ها را مقایسه و پایین ترین قیمت را برای ماشین ام انتخاب کرده و آن را در سایتی برای فروش عرضه کردم.

چند دقیقه ای بعد شخصی (عراقی) تماس گرفته گفت که ماشین را پسندیده و تا فردا بعداظهر وقت می خواهد که با دوستی آمده و آنرا ببرد و اضافه کرد که اگر می شود آگهی فروش را بردارم.

گفتم که نگران نباشد اینقدر برای حرف خودم ارزش قائل هستم که تا فردا صبر کنم ولی آگهی را بر نداشته و رزور شده را به آن اضافه می کنم.

چند دقیقه بعد شخص دیگری (باز هم با لهجه عربی/ دلال ماشین های مدل پایین اکثرا عرب و یا ترک هستند) تماس گرفت که من آماده ام ظرف یک ساعت ماشین را ببرم.

گفتم: می بینی که رزور شده است و شخص دیگری(اضافه کردم که او هم عرب است) تا فردا مهلت گرفته است.

گفت: کی بوده است؟ شاید همکار خود من است؟

اسمش محمد است از اوترخت.

گفت: نه نمی شناسمش و اضافه کرد شماره من را داری، اگر نیامد خبر بده یک ساعته می آیم. بعد از آن من آگهی را هم از سایت برداشتم.

10 دقیقه بعد تلفن زنگ زد: محمد هستم از اوترخت برای ماشین، خواستم بگم نشد، منصرف شده ام.

گفتم اشکالی ندارد، مرسی که خبر دادی، بعد به مشتری دوم تلفن کردم، او هم ظرف نیم ساعت آمد و ماشین را برد.

فردای آن روز حدود ساعت 10 صبح تلفن زنگ زد: محمد هستم از اوترخت برای ماشین، خواستم بگم هماهنگ کردم حدود ساعت 5 اونجا هستم.

مگر تو دیروز قرار را کنسل نکردی؟ و بعد ماجرا را برایش توضیح دادم.

معلوم شد که تلفن آخر دیروز صحنه سازی از سوی مشتری دوم بودن است که با توجه از اطلاعاتی که از خود من گرفته بود خود را خریدار اول معرفی کرده و .... تمام اینها برای احیانا اندکی سود حلال؟؟

ظاهرا نبود مرزهای مشخص بین رقابت سالم و حقه بازی فقط محدود به جغرافیای ما نمی شود و محدوده بزرگتری را در بر می گیرد.

دوستی که زمانی در کار خرید فروش ماشین بود تعریف می کرد که: از میان حدود صد ماشینی که از هلندی ها خریده ام فقط یکی آنی نبود که فروشنده ادعا می کرد و از 50 تایی که از خارجی ها خریده ام حسرت یکی که کلکی در کار آن نباشد به دلم ماند.

3- تازه گواهی نامه هلندی ام را گرفته بودم و می خواستم ماشین بخرم. در سایتی ماشین مورد علاقه ام را دیده و با صاحب آن(یک خانم هلندی) تماس گرفتم، در حین سوالات پرسیدم: ماشین کولر هم دارد؟ که جواب مثبت بود،

قراری برای دیدن ماشین گذاشته و به شهر محل زندگی آنها(حدود 100 کیلو متری محل سکونت ام) رفتم.

زن و شوهر جوان و خوش برخوردی بودند، ماشین را به من نشان دادند، همانی بود که می خواستم فقط: کولرش کو؟ اینکه کولر ندارد.

چرا دارد، اینجا، این کولرش است مگه نه؟

بجای من شوهرش پاسخ داد که: نه، این "فن" است و نه "ایرکو" و این ماشین کولر ندارد، زن در حالی که کاملا قرمز شده بود گفت: من معذرت می خواهم، باور کنید که من اصلا فرق این دو را نمی دانستم و فکر می کردم که این همان کولر است.

گفتم اشکالی ندارد و آماده خداحافظی و برگشت شدم، ازم خواستند اندکی صبر کنم.

با هم صحبت کوتاهی کرده، برگشته و به من گفتند: دو تا پیشنهاد داریم که امیدواریم یکی را قبول کنی، یا هزینه رفت و آمدت را می دهیم(چون ما مقصر این سوتفاهم بوده ایم) و یا اینکه اگر بدون کولر هم این ماشین بدرت می خورد با قیمتی پایین تر آنرا بخر.

من هم قیمتی پایین تر(حالا نه زیاد ناعادلانه، ولی دلچسب خودم!) پیشنهاد دادم که آنها هم قبول کرده و ماشین را خریدم.....

یادم می آید در راه بازگشت کلی خوشحال بودم و بخودم می گفتم: چقدر خوبه که من" می توانم با" این آدمها زندگی بکنم،

ولی اشتباه می کردم، کاشکی بخودم گفته بودم: چقدر خوبه که من "بتوانم مثل" این آدمها زندگی بکنم.

THIS IS IT

2009-11-02T10:36:00.003+01:00

بالاخره بعد از دوبار تلاش ناموفق برای رزور بلیط فیلم مایکل جکسون دیشب موفق به دیدن این فیلم در سالن سینما شدم.

فیلمی که ارزش اش فقط به این خاطر است که گزیده ای از آخرین فیلم های گرفته شده از این غول موزیک دنیا می باشد.

سکوت سالن مملو از جمعیت و دست زدن همه تماشاچی ها در آخر فیلم( چیزی که تا بحال ندیده بودم) نشان از موفقیت فیلم و تاثیر گذاری آن روی احساسات تماشاچیان داشت.

دیدن این فیلم (بدون اینکه اثری هنری باشد) را به همه دوستان توصیه می کنم. شخصا دی وی دی آن را همه سفارش داده ام که گاهی دوباره به تماشای آن بنشینم.

نمی دانم چند بار در هنگام تماشای فیلم احساس بر من غلبه کرد ولی می دانم لحظاتی بود که میل به هم خوانی با مایکل تمنا می شد و با "هزار قناری خاموش در گلو" شعر نیما را در ذهن مرور می کردم که:

ری را... ری را

دارد هوا که بخواند

در این شب سیا.

او نیست با خودش،

او رفته با صدایش اما،

خواندن نمی تواند.

وضعیت زنان در ایران، الگویی مناسب برای سایر کشورهای اسلامی!

2009-09-05T11:17:00.007+02:00

رود لوبرزRuud Lubbers نخست وزیر سابق سابق هلند1982-1994 از حزب دمکرات مسیحیCDA و دبیر کل سابق سازمان ملل در امور پناهندگی 2000-2007، مقاله ای را در اعتراض به اخراج طارق رمضان Tariq Ramadan از تدریس در دانشگاه و شهرداری شهر روتردام منتشر کرده است. (دلیل اخراج طارق رمضان مصاحبه با پرس تی وی و دفاع او از دولت کودتا در ایران بوده است).

آقای لوبرز ضمن انتقاد از اخراج آقای رمضان، در قسمتی از این مقاله با مقایسه وضیعت زنان در ایران با زنان در افغانستان و مشاهدات خود از اینکه بعد از سقوط طالبان هم زنان افغان پناهنده در ایران، حاضر به بازگشت به افغانستان نبوده اند، نتیجه گیری می کند که زنان در ایران در موقعیت خوبی قرار دارند و بر اساس آن عنوان می کند که وضعیت زنان در ایران می تواند الگوی مناسبی برای زنان در سایر کشورهای اسلامی بشود.

سایت روزنامه پرفروش تلگراف(telegraaf) روی این قسمت از مقاله آقای لوبرز زوم کرده و آن را در لینکی جداگانه با عنوان" لوبرز، وضیعت زنان ایرانی، الگوی قابل نمونه برداری" منتشر می کند که واکنش های زیادی را بهمراه دارد. با هم 15 کامنت اول مردم به این گفته آقای لابرز را می خوانیم.

(پ.ن=

1-این سایت کامنت ها را بترتیب از آخر تنظیم می کند، اولین کامنت در واقع آخرین می شود.

2- بسیاری از کامنت ها حذف شده اند، اکثرا بدلیل اینکه آقای لوبرز را " کون نیشگون گیر" نامیده بودند/ کنایه به اتهامی که باعث کناره گیری ایشان از سمت خود در سازمان ملل شد/.

3- زیر لینک اصلی(worldconnectors) هم کامنت های جالبی به انگلیسی گذاشته شده که چون بیشتر پیرامون اخراج آقای رمضان است ترجمه اش نکرده ام).

کامنت ها:

1- اینکه افغانستان بدتر است دلیل این می شود که ایران بد نیست؟ چه احمقی.

2- جالب بود، ما باید کمتر با عینک غربی به کشورهایی مانند ایران نگاه کنیم، اما در مورد اینکه ادعا کنیم موقعیت زنان در ایران می تواند الگو بشود، خیلی کنجکاوم بقیه کامنت ها را بخوانم.

3- عجیبه که سیاست مداران حزب دمکرات مسیحی(CDA) پیر که می شوند هوای اسلام می کنند، بی عقلانه، مثل حرف های آیت الله ها.

4- زنان ایرانی در تظاهرات اعتراضی اکثریت را داشتند، این چنین شجاعتی در در هیچ نقطه دیگر دنیا پیدا نخواهی کرد. آنها آزادی و دمکراسی می خواهند و من امیدوارم که آن را بدست بیاورند. این رژیم بوسیله تبلیغات غرب و دروغ به قدرت رسیده است.

5- اگر منظورش برده داری بوده حق داشته و ما باید در مقابل عروس کردن دختر 10 ساله هم سکوت کنیم.

6- حالت خوبه؟ یک کشور اسلامی نام ببر که موقعیت زنان آنجا قابل الگو شدن باشه.

7- این درسته که وضیعت زنان در ایران اندکی بهتر از افغانستان است، اما معنی اش این نیست که قابل الگو شدن می باشد. زنان ایران مجبور به رعایت انواع قوانین قرون وسطی هستند و بسیاری هم محکوم به مرگ می شوند. باعث شرمساری است که یک سیاست مدار این سخنان را می گوید.

8- لوبرز، برو با زنت ایران زندگی کن حالش رو ببر.

9- می توانستی برعکس بگی، زنان افغانستان وضعیت بدتری از زنان در ایران دارند.

10- لوبرز هم بمانند خلف اش(Dries van Agt) مسلمان افراطی شده است.

11- حتما، تو بحرین هم برای سنگسار زنان از سنگ های ریز و کوچک استفاده می کنند، لابد این هم می تواند الگوی خوبی برای سایر کشورهای با قوانین شریعت باشد که از سنگ های بزرگ و دردآور استفاده می کنند. چرا لابرز از قوانین غرب برای الگو رفتار با خانم ها استفاده نمی کند؟

12- اینکه وضعیت زنان در ایران از افغانستان بهتر است اصلا این معنی را نمی دهد که این می تواند الگوی مناسب بشود.

13- به اندونزی نگاه کن، آنجا زنان حقوق مساوی با مردان دارند و کشور هم اسلامی است، اندونزی باید الگو بشود، ایران بهیچوجه.

14- این مرد واقعا نخست وزیر ما بوده و اینهمه مشاغل مهم دیگه هم داشته؟ هبچ وقت می دانسته که در باره چی دارد صحبت می کند؟ آخرین بار کی ایران بوده؟(اگر اصلا بوده) یک سوال، آقای لوبرز الگو به چی می گوید؟ به چرت و پرت.

15- این مرد اصلا نمی داند راجع به چی دارد اظهار نظر می کند، الگو نامیدن کشوری که همه قوانین انسانی را زیر پا می گذارد اشتباه وحشتناکی است.

لطفا از دمکراسی خواهی ما، بعنوان چماقی برای زدنمان استفاده نکنید.

2009-08-31T09:47:00.009+02:00

(این نوشته تایید دمکراسی بعنوان راه حل مشکل ما نیست، شخصا معتقدم که قوانین دمکراتیک و دمکراسی بهترین و انسانی ترین روش سیاسی هستند که تا کنون انسان موفق به اجرای آن شده است، اما در بیرون از جایگاه خود تا کنون موفقیت خاصی نداشته است و (حداقل تنها)راه نجات ما نیست).

این روزها در گفتگوهای شخصی و یا بحث های اینترنتی فارسی زیاد کلمه دمکراسی بخصوص در باب اینکه ایرانی ها اصلا دمکراسی را نمی فهمند، حتی آنهایی که دم از دمکراسی می زنند خود در عمل ضد آن هستند، اینکه ایرانی ها یاد ندارند دمکرات عمل کنند و فقط شعار می دهند و...

این گفته ها را از هر دو سمت می توان شنید، هم از سمتی که خود طرفدار دمکراسی است و به رفتارهای غیر دمکراتیک هم فکرانش معترض و به حق نگران، و هم از سوی ناقدان دمکراسی که خروج طرفداران دمکراسی از مرزهای آن را برنتابیده و مدام به طرفداران دمکراسی گوشزد و اعتراض می کنند که تو طرفدار دمکراسی هستی چرا اینگونه می گویی و رفتار می کنی.( گویی بی اعتناعی به مرزهای دمکراسی حیطه اختصاصی آنها می باشد).

اما چقدر این گفته درست است؟ آیا ما واقعا ضد دمکراسی هستیم؟

برای جواب به این سوال می بایست در ابتدا به سوال دیگری پاسخ داد. آیا می توان در جهانی غیر دمکرات رفتارهای دمکرات گونه داشت؟

مثالی عینی بیاورم: به تقلید از دمکراسی انتخاباتی(آنهم) شرطی و ناقص برگزار می شود، بی اعتنا به آرای مردم نتیجه ای ساختگی ارائه می دهند، اعتراض آرام مردم به تقلب را به شدت سرکوب می کنند و آنها را هم متهم می کنند که چرا از روش های دمکراتیک(شکایت/ ایجاد هیئت بررسی تخلفات ووو) برای اعتراض خود استفاده نکرده اند. آیا می توان دمکرات بود و از روشهای قانونی رایج در جهان دمکراسی برای اعتراض خود استفاده کرد؟

یا در بحث های اینترنتی با کمک مذهب و یا ایدولوژی خود هر جنایتی را توجیه می کنند، به انواع روشهای غیر دمکراتیک برای توجیه و اثبات خود متوسل می شوند، ولی کوچکترین لغزش تو از مرزهای دمکراتیک را بر نمی تابند.

آیا این گفته درست است؟ آیا ما مدعیان دروغین دمکراسی هستیم؟ آیا ما در هر شرایطی می باید به اصول دمکراتیک وفادار بمانیم؟

این سوالی است که امروز غرب، (قلب دمکراسی)را هم به خود مشغول کرده است.

بسیاری در غرب معتقدند که دمکراسی بیرون از محدوده خود و یا حتی در درون و در مواجهه با مخالفین دچار مشکل جدی است و براحتی مورد سواستفاده قرار می گیرد، بنابراین نیاز به بازنگری جدی دارد، ایده هایی هم برای این بازنگری ارائه می شوند.

یکی از این ایده ها از دمکرات بودن در عمل می گوید و عکس العمل را شرطی می داند، چگونه؟ مثالی اجتماعی می زنم.

تصور کنید که شخصی هر روز شما را در خیابان مورد توهین قرار داده و هر بار که شما درصدد دفاع از خود برآیید معترض شود که چون شما مودب هستید پس اجازه توهین کردن ندارید

در این صورت دو راه وجود دارد، شما یا مودب هستید و توهین ها را تحمل می کنید و یا جواب می دهید که در این صورت دیگر مودب نیستید.

اما این ایده از راه سوم می گوید و آنرا واکنش آگاهانه می نامد، واکنش آگاهانه می پذیرد که فقط رفتارها و کنش های ما نمایانگر شخصیت و عقایدمان می باشد و واکنش های ما در این محدوده معنی نشده و می بایستی در تناسب با محیط و شرایط تنظیم شوند،( نه مقابله به مثل، ولی متناسب) واکنش ها گاها می توانند بیرون از مرزهای رفتار عادی و عقایدمان باشند، اما نباید بتوانند که باعث تغییری درونی در ما بشوند.

فکر می کنم که با توجه به شرایط امروز ایران (چه در بحث و چه در عمل)ما هم مجبور به واکنش شده ایم، بنابراین ماندن در مرزهای دمکراتیک فقط منجر به ساخت چماقی برای ضربه زدن به خودمان می شود.

زمانی می توانیم به عقاید خود رفتار کنیم که این عقاید تبدیل به ضد خود و یا وسیله سواستفاده نشوند.

پس لطفا از دمکراسی خواهی ما، بعنوان چماق برای زدنمان استفاده نکنید.

تجاوز، تابویی قابل عبور

2009-08-19T19:31:00.007+02:00

این روزها خبرهای بد پشت سرهم از ایران بگوش می رسد، قتل، شکنجه، زندانی کردن و این آخری اخبار تجاوز به زندانیان سیاسی.

در فرهنگ ما تجاوز تنها شکنجه ای است که شکنجه شده نه تنها به آن افتخار نمی کند حتی جرات افشا آن را هم نداشته و آن را مایه شرمساری خود می داند.

از همه مهمتر چیزی که شخص مورد تجاوز قرار گرفته را آزار میدهد احساسی است که او خود را(بدنش را) شریک جرم دانسته و احساس می کند که از طرف خودش مورد خیانت قرار گرفته است.

اما چه فرقی بین این شکنجه کثیف با سایر مدل های شکنجه وجود دارد؟

چرا می شود با افتخار از شلاق، مشت و لگد خوردن و سایر شکنجه ها گفت و نوشت و شکنجه گر را رسوا کرد، اما به تجاوز که می رسیم، غرور شکنجه شدن و مقاومت کردن جایش را به شرمساری و شکسته شدن می دهد؟

چکار می توانیم بکنبم که تجاوز به زندانی باعث نابودی هویت او نشود؟

چگونه می توانیم درون خود را در مقابل تجاوز هم به مانند سایر شکنجه ها ایمن کنیم؟

می دانم که ساده نیست اما شدنی است. دسامبر سال گذشته از یک خاطره در این مورد نوشته بودم، آنرا دوباره در اینجا می آورم، شاید که بازخوانی آن کمکی برای تغییر نگاه ما به تجاوز و شخص مورد تجاوز قرار گرفته باشد.

سال دومی بود که به هلند آمده بودم، با دختری ( هلندی 20 ساله) دوست بودم، (دوست دختر من نبود، دوست بود و بسیار هم صمیمی).
بعد از چند جلسه برخورد و گفتگو بدلیل پشتوانه تئوریک قویتر من و گستردگی اطلاعات ام به نسبت او، بنوعی تحت تاثیر قرار گرفته و به عقاید و نظرات من اهمیت می داد.(قبلا هم نوشته ام بسیاری از بچه های شرقی(بخصوص ایرانی ها) از لحاظ تئوریک و اطلاعات از غربی ها بالاتر و یا هم طراز هستند، در عرصه ِ عمل است که ما کم آورده و قادر به استفاده از پشتوانه تئوریک خود و وارد کردن آن در زندگی اجتماعی و یکی شدن با روح آنها نیستیم).
یکبار که با هم شام می خوردیم در بین صحبت بدون مقدمه گفت: از 10 سالگی مورد سواستفاده جنسی پدرم قرار گرفتم، یک سالی هم ادامه داشت تا مادرم موضوع را فهمیده از او جدا شده و مرا نجات داد، از آن زمان دیگر هیچ وقت پدرم را ندیدم.
بهت ام زد احساس بسیار بدی بهم دست داد، چرا داره اینو می گه؟ یعنی چی که همچین اتفاقی رو اینطور بدون شرم بیان می کنه. عریانی کلمات بشدت تو ذوق می زد، تا بحال هیچ کس را ندیده بودم که اینطور وقیحانه از پنهانی ترین اسرار زندگیش صحبت کنه.
چرا اینو داری به من می گی؟ بهتره فراموش کنی و یا اگر نمی توانی لااقل موضوع را مسکوت بگذار. صحبت راجع به این مسایل به نظرت زننده و خجالت آور نیست؟

گفت: هیچ دلیلی برای سکوت ندارم، از چی باید خجالت بکشم؟ مگر من مقصر و مجرم این اتفاق بوده ام؟

نه ولی با گفتش چی رو می خواهی بدست بیاوری؟ اینکه بگی پدرت از تو سواستفاده جنسی کرده فقط باعث تغییر نگاه دیگران نسبت به تو و ایجاد حس ترحم خواهد شد، دنبال ترحم می گردی که اینو می گی؟

گفت: چرا من باید دنبال ترحم بگردم؟ پدرم باید دنبال ترحم بگرده که این کار رو با من کرده، من تقصیری نداشته ام، این حق منه بلایی که سرم آمده رو با صدای بلند اعلام کنم. مگر تو اگر قربانی دزدی بشی از گفتش خجالت می کشی؟

این داستان با دزدی فرق داره، (گر چه که من اون رو هم هوار نمی کشم) اینو نمی توانی که با دزدی مقایسه کنی، در دزدی از مال تو چیزی گرفته می شود، ولی در اینجا از تو، جسم تو سواستفاده شده است، چطور بگم بهرحال پدرت برای مدتها با تو بوده، اصلا فکر به این موضوع خودش شرم آوره، ولی فکر به دزدی و صحبت از اون که شرم آور نیست. چرا سعی نمی کنی مثل یک لکه سیاه در زندگیت(که شاید هر کسی داشته باشه) روشو بپوشونی. اتفاقی نباید می افتاده، ولی متاسفانه افتاده، بدترین کار اینه که هی تکرارش کنی، اینجا که دادگاه نیست، مردم هم که قاضی نیستند، اصلا دلیلی ندارد که موضوع خصوصی زندگیت را فاش کنی....

بعد از ساعتی، پریشان و عصبی در حالی که سیگار پشت سیگار روشن می کرد گفت: بعد از سالها کابوس، انزوا و زندگی در تاریکی و ترس، بالاخره با کلی روان کاوی و شرکت در جلسات درمانی گروهی توانستم بر ضعف و احساس حقارت خودم غلبه کرده و با خودم و گذشته ام روبرو بشوم.

پذیرفتم که فرقی بین یک قربانی تجاوز و سواستفاده جنسی شده با یک دزد زده، دچار سانحه آتش سوزی شده و یا نجات یافته از یک تصادف شدید نیست.

یاد گرفتم که سکوت درمان هیچ دردی نیست و به فراموشی نمی انجامد، بی راهه ای است برای ادامه زندگی در ترس، انزوا و ضعف شخصیتی. یا باید با واقعیت(هر چند تلخ) روبرو بشی و یا تا آخر عمر بزدلانه از آن بگریزی.

باور کردم که با عریان گفتن ماجراست که در عمل خواهی پذیرفت تو نجات یافته از یک سانحه وخیم هستی، سانحه ای بسیار بزرگ ولی نه به عظمت روح تو،

یاد گرفتم که قوی تر از سانحه، با غرور فریاد کنم، این منم، ایستاده با اعتماد بنفس کامل، نگاه کن این ماجرا هیچ لکه سیاهی نتوانسته بر روح من ایجاد کند... ولی حالا انگار برگشته ام به دوران قبل از تراپی، به کابوس های شبانه و عدم اعتماد بنفس، تو تمام آموخته های مرا در این باره بشدت متزلزل کردی...

اکنون چند سالی از این ماجرا گذشته است، اگر روزی این دوست خوب راببینم می دانم که یک معذرت خواهی گنده به او بدهکارم و اعتراف به اینکه با همه ادعایم واکنش آن روز من بشدت تحت تاثیر فرهنگ شرمی بود که درعقایدم بشدت ناقد آن بودم ولی ریشه هایش عمیق تر از آن بود که در مرحله عمل بتوانم بیرون از مرزهایش رفتار کنم.

من اعتراف می کنم

2009-07-23T10:42:00.005+02:00

دهه هفتاد شمسی بود که بالاخره نوبت من هم رسید، بخود که آمدم تو زندان انفرادی بودم. بازجویی اول با تهدید ها چند دقیقه ای بیشتر طول نکشیده بود، حالا منو تنها گذاشته بودند که تهدید ها اثر کند، ترس غلبه کند تا بازجویی اصلی را شروع کنند.

خوشبختانه کلی از این داستان ها خوانده بودم، می دانستم که روش کار این است که زندانی را تهدید کنند، بعد بگذارند که به تهدیدها فکر کند، ترس درون اش را پر کند، تا از نظر روحی آماده همکاری بشود.

اما من که چیزی برای لو دادن نداشتم، نه کار تشکیلاتی کرده بودم که کسی رو بخواهم لو بدهم و نه به راز سر بسته ای پی برده بودم.

خوانده بودم که: مسئله فقط شکستن زندانی است، اگر همه زندگیت را هم بدانند، می خواهند تو وادار کنند که با زبان خودت آنها را بگویی، بعد خودت را محکوم کنی، توبه کنی، تعهد همکاری بدهی ، التماس کنی که لطف نظام شامل حالت شده و تو را ببخشند.

چکار باید بکنم، مقاومت کنم؟ لذت مسخ کردنم را به دل بازجو بگذارم؟

یا میلان کوندرایی اش کنم؟ آنجایی که می گوید: اگر یک دیوانه با یک چاقو جلویت را بگیرد و بگوید قبول داری که من یک ماهی هستم؟ چکار می کنی؟ عاقلانه نیست که تایید اش کنی و ازش بگذری و یا اینکه با او شروع به بحث می کنی که اینطور نیست و...

یاد دوست عمویم افتادم، وقتی که عمویم زندان بود و خطر اعدام بالای سرش، همه هم می دانستند که او عمویم را لو داده است. گریه می کرد که کاش بیشتر می توانست مقاومت کند و کسی را لو نمی داد، همونی که چند سال بعد تو دهه چهل زندگی سکته کرد و مرد، وسط گریه مدام می گفت: می خواستم بازم مقاومت کنم، اما نمی شد، "آخه بد می زنند نامردا".

و من کم سن و سال آن وقتا، با تحقیر نگاهش می کردم و تو دلم می گفتم: بی عرضه خائن، کم آوردی، اگر طاقت چند تا مشت و لگد رو نداشتی غلط کردی رفتی سیاسی شدی....

تصمیم ام رو گرفتم، روش مقاومت رو انتخاب می کنم، نمی گذارم که یک شکنجه گر عقده ای و روانی با شکستن من نیاز سادیسمی اش را ارضا کند....

توی همین فکرها بودم که صدای سنگین حاجی تو راهرو پیچید با چند ضربه به در آهنی سلول: متهم بیارید اطاق بازجویی.

ضربان قلبم اوج گرفت، تهدید ها جلوی چشمم بود، پاهایم به لرزه افتاد، با چشم بند و دست بند، نگهبان مرا به اطاق بازجویی برده، دست بند را به صندلی بست و بعد.............

نمی دانم چندمین کشیده بود یا چندمین لگد یا توسری، شاید هم بعد از یکی از اون عربده هایش تو گوشم: بر علیه نظام بچه کونی، اینجا پاره ات می کنم...

که تسلیم روش میلان کوندرایی شدم و....

این را نوشتم چون می دانم که همین روزها شاهد اعترافات تلویزیونی دستگیر شدگان خواهیم بود. خواستم بگم نکنه یک وقت با تحقیر به اونا نگاه کنیم، هیچ کس نمی خواهد اعتراف کند، اما قدرت تحمل آدما با هم فرق داره، بعدش هم که: "آخه بد می زنند نامردا"

جنبش سبز، روشی هوشمند، ابداعی و مبتکرانه

2009-07-17T15:47:00.006+02:00

دوست عزیزی پرسیده است: چرا چند هفته ای است که این وبلاگ بروز نمی شود؟

1-دوستان عزیز، در این لحظه های پرهیجان و اثر گذار کشورمان ایران، من هم به مانند اکثریت هموطنان لحظه لحظه اخبار را دنبال نموده و سعی می کنم در حد توان اندک خود در این جنبش اعتراضی مردم ایران سهم داشته باشم، بزودی نوشتن وبلاگ را هم مرتب خواهم کرد، اما واقعیت این است که نوشتن در این لحظات را بیشتر از آن کسانی می دانم که می توانند راه کارها را نشان داده، روش های اعتراض را طراحی کرده و گروه ها و امواج انسانی را هماهنگ و یا رهبری کنند.

متاسفانه من در این زمینه ها از توانایی لازمه برخوردار نبوده و چون همیشه دغدغه های ذهنی خودم را می نویسم به همین دلیل ترجیح می دهم این روزها بیشتر خود خواننده و مخاطب دیگرانی باشم که این توان و استعداد را دارند.

2- دوسال قبل که نوشتن در این وبلاگ را شروع کردم، در یک نوشته 6 قسمتی سعی کردم باورم مبنی بر اینکه دنباله روی از راهی که غرب برای رسیدن به زندگی انسانی تر پیموده است ما را به بیراهه خواهد کشاند، اینکه بیشتر از صد سال است که ما بدون موفقیت در تلاش برای مدرن کردن خود، اجتماع و قوانین جامعه مان به روش غربی هستیم و.... در نهایت اینکه برای رسیدن به زندگی انسانی تر خود باید سازنده راه آن باشیم تا غرور سازنده بودن ما را بالغ کند ووووو

این جنبش اعتراضی سبز که ما امروز آن را می آزماییم، راهی است بدیع و منحصر به فرد، راهی ایرانی و خود ساخته، راهی در جستجوی زندگی انسانی تر به روشی ایرانی، برگرفته از سنت، ریشه و باور شرقی با نگاه به دست آورد (و نه مسیر) مدرنیته غربی.

رسیدن به مرزهای زندگی انسانی، حقوق شهروندی و آزادی های سیاسی/اجتماعی غرب به روشی ایرانی ارزشی است که جنبش اعتراضی سبز مردم ایران سازنده آن است. به جرات می توان گفت که این اولین بار در تاریخ کشورهای اسلامی است که ملتی برای رسیدن به دنیای مدرن خود سازنده روش آن می شود و این همان ارزشی است که نشان از لیاقت سازندگان آن در ورود به دنیای مدرن و توانایی بدست گرفتن سرنوشت خود می دهد.

3- شخصا در همراهی با جنبش سبز ایران از هر شخص و گروه حمایت کننده ای استقبال می کنم. چه خوشمان بیاد و یا نه، در فردای آزاد ایران با انواع صداها و عقاید مختلف رویرو هستیم که هر کدام در اندازه های خود موافقان و مخالفانی خواهند داشت. در آن روز مسلما(بعد از عفو عمومی و یا آشتی ملی) دادگاهی عادلانه به اتهامات افراد و یا گروهای متهم به اعمال مجرمانه و یا نقض حقوق بشر رسیدگی خواهد کرد، بهتر است سعی کنیم تا آن روز(که دیگر چیزی به رسیدنش نمانده) از داوری و محکوم کردن افراد و یا گروه ها و تلاش برای حذف آنان از آغوش باز جنبش سبز پرهیز کنیم. تا آن روز

روزنامه هلندی: در ایران فقط شجاعان به خیابان می روند

2009-06-22T13:53:00.010+02:00

صفحه اول روزنامه(NRC.HANDELSBLAD) ندا، سمبل اعتراض ایران می شود.
-------------------------

در هفته گذشته هربار که سعی در نوشتن کردم، نوشته هایم را در مقابل حماسه ای که عزیزان آفریده اند، بسیار ناچیز یافته ام.در تمام هفته (گر چه از راه دور) با شما بوده ام، با خروش شما به شوق آمده ام، با شما فریاد کشیده ام و با شما گریسته ام.حماسه ای که شما آفریده اید، من خارج نشین را به جای نوشتن برای شما، نظاره گر شجاعت تان کرده است. به شما احترام می گذارم و افتخار می کنم.---------------------

این عکس صفحات اول تعدادی از روزنامه های هلندی امروز 22-06-2009 می باشد. با هم ببینیم.

صفحه نخست روزنامه(NRC.NEXT) دیگرهیچ کس در خیابان امن نیست.

صفحه نخست روزنامه (TROUW) موسوی، بعنوان حافظ انقلاب

صفحه نخست روزنامه (DE VOLKSKRANT) تهران، کانون اصلی اعتراضات

این هم یک کاریکاتور بامزه از انتخابات ایران، برای بزرگتر دیدن لطفا روی تصویر کلیک کنید. (ترجمه نوشته: تو باید بالاخره فرهنگ پذیرش شکست را یاد بگیری)

خروش دلیران ایرانی، زینت بخش صفحه اول تمام روزنامه های هلند

2009-06-15T09:58:00.007+02:00

صفحه اول روزنامه (De Vlokskrant)
امروز صفحه اول تمام روزنامه های صبح هلند پر شده است از قهرمانی دلیران ایرانی. داخل این روزنامه ها مملو از مقالات در باره شهامت شما است. دنیا فریاد شما را شنیده است. این غول دیگر به شیشه باز نخواهد گشت.

عکس انتخابی اکثر روزنامه ها یکی است. عکسی زیبا از شیر زنان ایرانی که با دست خالی برای نجات هموطنی از چنگ مزدوران به آنها حمله می کنند. دورد بر یکایک شما باد.

صفحه اول روزنامه(De Telegraaf)

صفحه اول روزنامه(AD)

صفحه اول روزنامه (NRC.Next)

صفحه اول روزنامه (Trouw)

رای به کروبی، رای به کرامت انسانی خود

2009-06-10T20:34:00.006+02:00

قصد ندارم طولانی در باره انتخابات بنویسم، نظرم را در این باره قبلا گفته ام .

اما امیدوارم آقای کروبی بتواند رای بیاورد، کوتاه برای اینکه:

تیمی قوی در کنار خود دارد،

بطور حرفه ای کارحزبی کرده است،

برای اولین بار در این سالها کسی پذیرفته است که خودش(و باورش) عقل کل نیستند و خود را وابسته به تیم کارشناسان می داند،

برنامه های خود را تعیین کرده است،

در میزان توانایی خود اغراق نمی کند و می داند که محدودیت ها مانع بزرگی هستند،

اعضای تیم اجرایی خود را معرفی کرده است،

قانون اساسی را قابل بحث و تغییر می داند،

محدودیت های اجتماعی را قابل تغییر می داند،

حقوق انسانی دگراندیشان و اقلیت های نژادی و مذهبی را برسمیت شناخته است،و....

و این مجموعه اتفاقی است که برای اولین باررخ می دهد. بطور مثال سرکار آمدن آقای خاتمی اصلا قابل مقایسه با این یکی نمی باشد، چرا که نه آقای خاتمی و نه اطرافیانش، برنامه و ایده مشخصی داشتند و ارائه کرده بودند و نه حتی ظرفیت های جامعه را می شناختند، برای همین هم بطور مثال توانستند از جامعه مدنی به مدنیه النبی کوچ کنند.

با علم به اینکه انتظار معجزه از انتخابات ریاست جمهوری نمی توان داشت، بنظر من وعده های آقای کروبی و تیم قدرتمنداش درصد قابل قبولی توان اجرایی هم دارند ولی حتی اگر از حد شعار فراتر هم نروند(که اگر آقای کروبی پیروز نشود، نمی شود فهمید که شعار بوده اند و یا برنامه های قابل اجرا) باز هم به کسی که در شعار تابو شکنی می کند و از حقوق انسانی و شهروندی همه ایرانیان دفاع می کند، باید رای داد. این رای، رای به آقای کروبی نیست، رای به برنامه ای انسانی و قول تلاش جهت اجرایی کردن آنها است.

رای نیاوردن شعارهایی که حمایت از حقوق انسانی می کنند، نشانگر عدم میل و نیاز درونی ما به اجرایی شدن آنها می باشد.

اگر از شانس های(ولو کوچک) خود به ظن توطئه انگیز بودن، یا عدم تطابق آنها با اصول دمکراتیک و ... استفاده نکنیم، نشان داده ایم که "خود ما" هنوز راه درازی در پیش داریم و " مانده تا برف زمین آب شود"

اختلاف اجرای عدالت با گرفتن انتقام

2009-06-01T15:50:00.005+02:00

چندی قبل در اینجا قصاص-اجرای عدالت و یا انتقامی کور؟ در مورد اختلاف بین اجرای عدالت و گرفتن انتقام مطلبی نوشته بودم.

بعضی از خوانندگان بدرستی پرسیده بودند که اصلا عدالت یعنی چی و چرا باید با انتقام مرزبندی بشود؟

داشتم جوابی برای این سوال آماده می کردم که بجایش تصمیم گرفتم اول چرخی در اینترنت زده و ببینم دیگران در این مورد چه نظری دارند.

از این دو سایت سایت اول و سایت دوم چند جواب کوتاه و بنوعی مربوط به بحث مان را انتخاب کرده و اینجا می گذارم.(توجه شما را به این نکته جلب می کنم که سوال کننده و جواب دهندگان ظاهرا کم سن هستند، و در یک جا سوال کننده خود گفته است که برای درس فردا می خواهد اطلاعات جمع کند)

سوال: ( What is the difference between justice and revenge)

جواب ها،(از ترجمه های بهتر و روان تر استقبال می شود).

1- ( Revenge is done to satisfy you, justice is done to satisfy society.Quote -"If you are planning revenge you should begin by digging two graves.")

انتقام گرفته می شود که تو را خشنود کند، عدالت انجام می شود که رضابت جامعه را بدست بیاورد.

(نقل قول، احتمالا برگرفته از فیلمی تگزاسی)اگر قصد گرفتن انتقام داری، بهتره دو تا قبر بکنی.

2-(With justice you want to make someone understand his mistake with revenge you just want him to get hurt)

با عدالت می خواهی کسی را متوجه اشتباهش بکنی، با انتقام می خواهی که او رنج بکشد.

3-(Revenge can lack justice and justice can be done without taking revenge)

انتقام می تواند ناعادلانه باشد، عدالت می تواند انجام شود بدون گرفتن انتقام.

4- (Revenge is not justice. Revenge is when you committ an act against another person or thing to satisfy your inner anger with the person/thing. Justice is when you committ an act against a person/thing for the safety of others)

گرفتن انتقام، عدالت نیست. انتقام وقتی است که تو عملی را بر علیه کسی/ چیزی انجام می دهی تا عصبانیت درونت را خشنود کنی. عدالت وقتی است که تو عملی بر علیه کسی/ چیزی انجام می دهی برای اینکه از امنیت افراد جامعه حفاظت کنی.

5- (Justice is when you want to fine someone for touching you inappropriately. Revenge is when you want to chop off his/her hand)

عدالت زمانی است که می خواهی کسی که تو را انگشت کرده است، جریمه شود. انتقام زمانی است که می خواهی دست او را بتلافی این عمل قطع کنند.

6-(Justice is righting wrong or rebalancing forces. Whereas Revenge is the displacement of anger that only in your mind will bring balance)

عدالت راهی برای اصلاح خطا و یا تنظیم(بالانس) خشنونت می باشد، در حالی که انتقام تخلیه خشم است و فقط درون تو را به آرامش می رساند.

7- (Some people see justice as revenge by society. The line between justice and revenge is not at all clear cut)

بعضی از آدمها عدالت را انتقام جامعه از مجرم می دانند. مرزهای بین عدالت و انتقام اصلا واضح نیست.

8-(revenge can be bad but fullfilling an invididuals wants, justice is what is morally right to benefit soceity)

انتقام می تواند بد، اما ارضا کننده نیازهای شخصی باشد، عدالت قانونی اخلاقی است که منفعت جامعه را در نظر دارد.

.................

به نظر من ما بیشتر انتقام گیرنده ایم تا عدالت خواه. برای ما معنی عدالت یعنی مجازاتی اگر نه بیشتر که حداقل معادل آن (چشم در برابر چشم).

ما زیاد علاقه نداریم به مسایلی مانند خشم آنی، زیر سن بودن مجرم، شرایط روحی، بدون قصد قبلی بودن اتفاق، ترس ناگهانی،پشیمانی، امکان اصلاح و.... بها بدهیم.

برای شخص من رسیدن به هماهنگی با روح قوانینی که در دنیای مدرن امروز به آن عدالت می گویند(که اشکال آن در کشورهای مختلف جهان اول فرق می کند ولی از طلب انتقام بری هستند) راحت نیست.

ریشه ام مرا به جای فکر در باره امکان مجازات بهمراه بازآموزی و اصلاح مجرم(بمنظور جلوگیری از اتفاقی مشابه) بطرف تنبیه و تلافی مستقیم خشنونت ای که مرتکب شده می برد. بدون در نظر گرفتن این اصل ساده که اگر خشنونت ای که او انجام داده زشت و غلط است، پس تکرار آن(اینبار توسط ما) نمی تواند کاری زیبا و پذیرفته باشد، از فکر اینکه دارند تلافی کارش را سرش در می آورند، لذت می برم، فکر به اینکه اگر این اتفاق برای من افتاده بود، من هم به همین طریق انتقام خودم را ازش می گرفتم، برایم لذت بخش است و....

ولی این افکار مرا نمی ترساند، می دانم که افکارم و آموخته هایم به من اجازه تسلیم احساس شدن در عمل را نمی دهند. می دانم که از نظر فکری از این احساس فاصله گرفته ام.

قبلا هم گفته ام این احساس لذتی را به من می دهد همانند دیدن صحنه ای از فیلمی اکشن که قهرمان فیلم، بالاخره دخل نقش منفی را در می آورد و او را بسزای اعمال اش می رساند.

ولی دنیای واقعی برای من فیلم نیست، در دنیای واقعی عمیقا طرفدار قوانین مدرنی هستم که با وجود نواقص اش(که مدام سعی در بهبود آن می کند) در مجازات ها نه به تلافی عمل مجرم، بلکه به شناساندن اشتباه برای جلوگیری از تکرار آن و امکان اصلاح مجرم(بستگی به سنگینی جرم و امکان اصلاح مجرم) اقدام می کند. جواب خشنونت را با خشنونت متقابل نمی دهد و مهم تر از همه اینکه عدالت مدرن، عدالتی است که خودش را با مجرم همطراز نمی بیند.

نام من اسپینوزا است

2009-05-28T16:02:00.012+02:00

تعداد بسیاری از شرکت های بزرگ در یک اقدام هماهنگ، بجای پوسترهای تبلیغاتی، 16 سوال مشکل اجتماعی/ فلسفی را با الهام از اندیشه های اسپینوزا فیلسوف معروف قرن 17 هلندی طرح و در سراسر آمستردام نصب کردند.

در این سایت به زبان هلندی می توان تمام این سوالات را دید و به هر کدام از آنها پاسخ داد.

از اینجا هم می توانید اطلاعات مربوطه را به زبان انگلیسی ببینید

ایده این عمل توسط یک سازمان فرهنگی شکل گرفته که هدف خود از این برنامه(نام من اسپینوزا است) را به فکر انداختن مردم آمستردام و علاقه مند کردن آنها به اندیشه های اسپینوزا( که او را سمبل و افتخار آمستردام می نامد) می داند.

با هم این سوالات را مرور می کنیم.

1- از کجا می توانی مقررات مربوط به یک قانون جدید را پیدا کنی؟ (ترجمه ای ساده تر: چگونه می توانی قوانین یک بازی جدید را بسازی؟)

2- چرا لگد زدن به سگ جرم دارد، ولی خوردن گاو نه؟

3- وقتی خودت را با یک قانون هماهنگ نمی بینی، خودتو زیر فشار حس می کنی، یا خیلی ساده، می گویی برای است است که در اقلیت هستم؟

4- چرا کاری که ازت خواسته می شود را انجام می دهی؟

5- وقتی عمیق فکر می کنی، بعدش ترس برت می دارد؟

6- اقلیت ها بدردی هم می خورند، یا که فقط باعث دردسرند؟

7- چه اشکالی داره اگر برای انداختن آدامس در خیابان هم مجازات زندان در نظر گرفته شود؟

8- اندیشه های بیان شده ما به کجا می روند؟

9- آزادی اندیشه، برای چه کسانی قابل اهمیت است؟

10- واقعا چرا آدم خوری کار بدی است؟

11- آیا همه عقاید، بطور یکسان خوب هستند؟

12- فکر می کنی آلان خدا داره چه کار می کنه؟

13- چه زمانی حکومت، دشمن شهروندانش محسوب می شود؟

14- چه اندیشه هایی آنقدر خطرناک هستند که بهتره اصلا آشکار نشوند؟

15- کسی که احترام می خواهد باید متقابلا احترام بگذارد، اما بعضی بیشتر می خواهند؟ چکار می توانیم بکنیم؟

16- به نظر می آید که قدرت روی پایه های مهمتری بنیان شده است تا روی خشنونت، اما چه چیزهایی؟

رای دادن و یا تحریم انتخابات؟ مسئله این است

2009-05-25T13:23:00.010+02:00

//مقدمه: من رای نمی دهم، زیرا در انتخاب هلند مشارکتی فعال دارم(چون نتایج آن تاثیری مستقیم در زندگی من دارد). گرچه قانون بعنوان دو تابعیتی به من، حق شرکت در انتخابات دو کشور مختلف را می دهد، ولی اخلاق اجتماعی(راجع به آن بزودی خواهم نوشت) به من اجازه بازی(چه بصورت دادن رای و یا تحریم) بعنوان دو شخص را نمی دهد. این نوشته فقط بیان عقیده ام در مورد انتخابات آینده ایران می باشد//.

برای سالها عدم شرکت در انتخابات جمهوری اسلامی برای من نمایانگر هویت و فهم افراد بود. این که "شناسنامه من حتی یک مهر انتخابات هم ندارد"، نشان از آگاهی و طرزفکر گوینده می داد که خودش را وارد این بازی نمی کند.

شرکت در انتخاباتی که کاندیداهای آن از انواع فیلترها عبور داده شده اند، همه از خودی ها هستند، با هم اختلاف فاحشی ندارند، از قبل تعیین شده اند، این بازی ها را فقط برای مشروعیت دادن به خود انجام می دهند و.....

انتخابات ریاست جمهوری ایران نزدیک شده است و من عقاید خودم را در مورد انتخابات ایران مرور می کنم. برایم این سوال مطرح شده است: آیا بعد از گذشت این همه سال هنوز هم نگاه من به انتخابات ثابت مانده و یا دچار تغییر شده است؟ به نظرم می رسد که بسیاری از دلایل ام در طول زمان کم رنگ شده و یا کارایی خود را بکلی از دست داده اند.

دوباره قسمتی از دلایل برتری تحریم را نگاه می کنم.

آیا رای دادن در انتخابات ریاست جمهوری رای به مشروعیت نظام محسوب می شود؟

به نظرمن فقط یک رفراندام می تواند مشروعیت و یا عدم مشروعیت یک نظام را اثبات کند. اگر این گونه انتخابات ها می توانستند آورنده مشروعیت باشند که مثلا حکومت صددرصدی صدام حسین مشروع ترین حکومت جهان بایست می بود و حکومت کره شمالی مردمی ترین آنها. سنجش مشروعیت و یا عدم مشروعیت یک حکومت ابزارهای بسیار متنوع و کارآمد دیگری دارند. علاوه بر این، رای و یا تحریم ما نزد چه کسانی مشروعیت و یا عدم آن را نمایان خواهد کرد؟ خودمان، دوستان حکومت، کشورهای آزاد؟....

آیا رای ندادن در انتخابات ریاست جمهوری باعث سلب مشروعیت نظام می شود؟

اگر جواب این سوال مثبت هم که باشد، فورا سوال بعدی مطرح می شود که چند بار عدم شرکت می تواند باعث سلب مشروعیت نظام بشود؟ یکبار یا برای همیشه؟ اگر این وسط دوم خردادی بوجود آمد تکلیف چه می شود؟ می توانیم بگوییم این نظام هر بار که مردم در انتخابات شرکت کردند مشروع و هر بار که تحریم کردند نامشروع می شود؟......

نام آن کسی از درون صندوق بیرون می آید که خودشان می خواهند.(تقلب در انتخابات)

تجربه چند انتخابات اخیر نشان داده که این گفته در ست است، تقلب در انتخابات واقعیتی است که باعث اعتراض افراد داخل نظام هم شده است. ولی بعد از انتخابات دوم خرداد بسیاری به این نتیجه رسیده اند که شرکت گسترده می توانند تا حد بالایی تقلبات را ناکارآمد کند.

همه کاندیداها لنگه هم هستند و هر کدام که برنده شوند، اختلافی با دیگر کاندیداها ندارد.

این جمله که در دهه اول انقلاب کاملا درست بنظر می آمد، بعد از شکل گیری اختلافات عقیدتی/ رفتاری بین باصطلاح خودی های نظام، واقع بینی خود را تا حد زیادی از دست داده است. درست است که تمام این افراد داخل حکومت هستند ودر مرزهای آن خواهند ماند، ولی نگاه آنها به حکومت، نحوه اداره آن و تعریف آنها از حقوق شهروندی دارای اختلافی اساسی است. شاید مقایسه مطلوبی نباشد ولی بطور مثال اختلاف بین کاندیداهای فعلی ریاست جمهوری ایران بسیار بزرگ تر از اختلاف بین دو حزب رقیب سوسیال دمکرات و دمکرات مسیحی ها در هلند است.....

این نوشته نگاهی کوتاه و گذرا به چند تایی از دلایل تحریم انتخابات بود. دلایل کسانی که دفاع از تحریم می کنند، فقط این چند تای بالا نیست ولی بقیه هم زیاد قوی تر نباید باشند. بنظرمن ما عقیده تحریم را در عمل آزموده ایم و بی ثمر بودنش را هم طی سالها دیده ایم. امثال این گونه انتخابات هیچ حداکثری برای ما به ارمغان نخواهند آورد، منتظر تغییرات بزرگی هم نمی توان بود. اما از نگاه رئالیستی می توان حداقل ها را بدست آورد، حرکت برای ایجاد تغییری کوچک برای من منطقی تر از عدم حرکت و بدست آوردن هیچ است، بخصوص وقتی که سود این تحریم می تواند کمکی برای برنده شدن ناسازگارترین تفکر در میان این انتخاب ها شود.

سال 2039- رانندگی بدون تصادف

2009-05-22T12:47:00.005+02:00

(Marco Jungbeker) مدیر شرکت (Siemens Mobility) شرکتی فعال در زمینه نوآوری در صنایع ترافیکی و جابجایی می گوید: 30 سال دیگر تصادف رانندگی وجود نخواهد داشت، چرا که در آن زمان ماشین ها برقی، خودکار و بدون نیاز به راننده و با قابلیت ارتباط با دیگر وسایل نقلیه خواهند بود و شما براحتی می توانید در ماشین خود خبرها را خوانده و یا فیلم نگاه کنید.

شرکت(Siemens Mobility) سالانه مبلغ یک میلیارد یورو برای تحقیق در مورد نوآوری در صنایع حمل و نقل و جابجایی هزینه می کند.

اکنون دو سال است که این شرکت در سطح جهانی سرگرم تحقیق در باره آینده وسایل نقلیه در 30 دیگر می باشد. هزاران نفر از سراسر دنیا با این پروژه همکاری می کنند. در این پروژه نه فقط تکنیسین ها، بلکه متخصصین ترافیکی، پلیس و مددکاران اجتماعی هم حضور دارند.

(Marco Jungbeker) می گوید: این یک داستان تخیلی راجع به آینده نیست، این داستان بشدت مبتنی بر واقعیت و توانایی های ما می باشد. بعد از 30 سال وسایل نقلیه عمومی، کامیون ها و قطار بدون راننده خواهند بود(آمستردام بزودی متروهای بدون راننده اش را راه اندازی می کند)، وسایل نقلیه قادر به سرویس خود در هنگام استفاده خواهند بود، شارژ ماشین در روی باند جاده و پشت چراغ قرمز انجام می شود و دیگر مشکلی بنام خرابی ماشین در جاده وجود نخواهد داشت.

در سال 2039 شما با کمک ساعت مچی و یا انگشتر خود، قادر به پرداخت صورت حساب خواهید بود. ساعت مچی شما همانند کامپیوتر عمل می کند و با کمک پروژکتوری که دارد، مانیتوری سه بعدی برای شما در هوا بوجود خواهد آورد، شما با تکان دادن دست از این کامپیوتر استفاده و با دیگران مکالمات تصویری 3 بعدی برقرار می کنید.

برای این شرکت تصویر سازی از آینده یک بازی محسوب نمی شود: ما باید بدانیم که چه می خواهیم بسازیم، 30 سال زمان زیادی نیست، ما در حال حاضر مشغول تحقیق و طراحی روی انواع سیستم های فنی و ترافیکی هستیم تا بطور مثال بتوانیم ایده ماشین های سخن گو را عملی کنیم. ما به تکنولوژی جدید بشدت نیازمندیم چرا که تا 30 سال بعد 25 درصد به جمعیت جهان افزوده خواهد شد.

لینک اصلی به زبان هلندی

قصاص- اجراي عدالت و يا انتقامي كور؟

2009-05-16T12:21:00.009+02:00

مجازات كسي كه ديگري را مي كشد و يا نقص عضو مي كند چي مي تواند باشد؟
اين سوالي است كه اين روزها به شدت با آن درگيرم و به نوعی جوابی است(هر چند با تاخیر) به دوست عزیزی که خواسته بود هدر مورد اعدام بنویسید

مجازات مجرم چه می تواند باشد؟ بذار با خودم رو راست باشم.
خب غلط كرده زده كسي رو كشته.

موقع ارتكاب جرم يادش نبود كه نوبت خودش هم مي شود. حالا بخور نوش جونت.

از قديم هم گفته اند: "نزن به در كسي، مي زنند به درت" و يا "كلوخ انداز را پاداش سنگ است".

داشتي مي كشتي فكر نكردي مردن يعني چي؟ حقته ......

ياد ماجراي اسيد پاشي افتادم. قرباني ماجرا درخواست كرده بود كه: هيچ چي نمي خواهم، جز اينكه مجرم رو هم با اسيد كور كنند.

نمي خواهم همه زجري كه من كشيدم رو تحمل كنه، ولي مي خواهم بفهمه كور شدن يعني چي...

به نظرم بي راه نمي گويد. طرف این بلا رو سرش آورده، حالا حقشه که تلافی اش رو سرش در بیاریم یا نه؟

اما چرا جرات ندارم كه موافقت خودم را با صداي بلند بيان كنم؟

دوباره كه برگشتم به بحث اختلاف اخلاق وآموخته های علمي مدرن با دروني سنتي. در جدال با درون خود

كسي كه از لحاظ عقلي علوم، اخلاقیات، قوانین و انديشه هاي غربي را پذيرفته ولي موفق به يكي كردن آنها با روح و دورن شرقي خود نمي شود.

براي یا فتن جوابی برای حل مشكل ام اول واكنش احتمالي يك آدم غربي معمولي را در مواجه با اين گونه اتفاقات، مرور مي كنم.

دو تا مثال از قتل هايي به ياد دارم كه در هلند به "خشنونت بي دليل" معروف هستند. اولي دو تا جوان موتورسوار(خارجي بودن را هم براي رسيدن به درك بهتري از ماجرا به آن اضافه كنيد) در پياده رو ويراژ مي دادند و باعث افتادن خانمي مسن شدند. پسري 17 ساله خيلي مودب به آنها تذكر داد ولي آنها با كلاه كاسكت چند ضربه به سرش زدند كه باعث مرگش شد و بعد هم خونسردانه جهت خريد به سوپر ماركت رفتند.

مورد ديگر پسري براي رساندن دوست دختر به ايستگاه قطار رفته بود چند تا پسر جوان ديگر مزاحمت ايجاد مي كنند و كشيده اي هم به گوش پسر مي زنند كه منجر به مرگ او مي شود. مجرمين هم دستگير و بعدا به چند سال زندان بعلاوه روانكاوي محكوم مي شوند...

خانواده مقتول چه واكنشي نشان دادند؟

خانواده، دوستان، همشهري ها، باتفاق شهردار و مقامات شهري به رسم اينجا يك "گردهم آيي خاموش" برپا كردند. همه با شمعي در دست و شاخه اي گل در محل وقوع حادثه گرد هم آمده و به دلداري هم پرداختند. شهردار و خانواده مقتول هم بعد از ادای سكوت، كمي از خوبي هاي مقتول گفته، آرزوي عدم تكرار واقعه اي مشابه را كرده و خشنونت را محكوم كردند.(توجه كنيد خشنونت را محكوم و نه تشويق به انتقام كه خودش خشنونت متقابل است، مي كنند).

ماجراي اسيد پاشي چي؟ واكنش احتمالي يك غربي چي مي تواند باشد؟

چند روز پيش مصاجبه اي از اين خانم(Connie Culp) مي خواندم. 5 سال قبل شوهر سابق اش با شليك گلوله اي قسمت اعظم صورتش را از بين برد و براي اين كار محكوم به 7 سال زندان شد.

بعد از گذشت 5 سال زندگي در شرايطي كه نه مي توانسته است چيزي بخورد، بياشامد، ببويد و نه حتي بدون كمك دستگاه هاي تنفسي قادر به نفس کشیدن بوده است و بعد از بارها زیر تیغ جراحی رفتن، مي گويد: شوهر سابق ام را بخشيده ام، چرا كه نمي خواهم بقيه عمر را با تنفر زندگي كنم....

با همكاري هلندي افكارم را در ميان مي گذارم.

مي گويد: در اينجا قانون روی اين اصل اساسي بنيان شده است كه "بين عدالت و انتقام فرق وجود دارد".

ببين، بطور مثال حتي جرج بوش(كه متهم به جنگ افروزي هم هست!!) بعد از 11 سپتامبر در سخن راني خود مي گويد: ما تروريست ها را هر كجا كه باشند دستگير كرده و تحويل دادگاه مي دهيم.( و نه مثلا مي بريم آنها را داخل يك ساختمان و بعد با هواپيما آن را منفجر مي كنيم).

ظاهرا قانون تو بين "اجراي عدالت و انتقام گرفتن" فرقي نمي گذارد. اگر اختلاف بين اين دو در قوانين شما نهادينه شود مشكل تو هم حل شده و مي تواني حس ابتداعي انتقام گيري ات را به عدالت خواهي ارتقا دهي.

- درست مي گويي. به نقطه اي بسيار جالب اشاره داري. اختلاف بين اجراي عدالت و گرفتن انتقام.

يك قسمت مشكل از قوانيني است كه در آنها انتقام عين عدالت معني مي شود و مرزي بين اين دو وجود ندارد. من مي توانم هم عدالت خواه باشم و هم انتقام خودم را از مجرم بگيرم. مي توانم بالغانه از اجراي عدالت بگويم و همزمان حس ابتداعي انتقام گيري ام را هم ارضا كنم.

ولي قانون همه مشكل من نيست. اتفاقا همان قانون اجازه بخشيدن مجرم و يا گرفتن غرامت به عوض انتقام رو هم به من مي دهد.

مشكل اينجاست كه من همه وجودم بوي انتقام مي دهد. من با "اگر زدن تو سرت، محکم تر بزن تو سرش" بزرگ شدم. از نظر من كسي كه مي بخشه آدم ضعيفي است كه وجود گرفتن حق خودش را ندارد.

انتقام(قصاص) حق قانوني، فرهنگي و اعتقادي من است.

گفت: پس لابد مشكل "فرهنگ و برداشت نادرست از اعتقادات" است كه تو را به انتقام ترغيب مي كند. بايد فرهنگ سازي كني تا نگاه ات به جرايم و مجازات ها تغيير كند.

-قانون عوض كنيم، فرهنگ عوض كنيم، اعتقاد عوض كنيم، خودمان را عوض كنيم، ديگه چي از من باقي مي مونه كه بخواهم راجع به اون صحبت كنم؟

پس چند فرهنگي و لزوم حفظ فرهنگ خودي و حمايت از خورده فرهنگها و... چي شد؟

من براي اينكه انتقام گيري را عدالت نام ندهم بايد همه چيز خودم را(آن هم بمدل غربي) تغيير دهم؟....

همسرم نگاهي به نوشته انداخته و مي گويد: حالا چه جوري مي خواهي این نوشته را تمامش كني؟ لطفا آدمها را تقسيم بندي نكن. اين نوعي تفكر راسيستي محسوب مي شه.

- مشكل اينكه كه بدون تقسيم بندي كردن آدمها نمي توانم تمامش كنم. در نظر من آدمها در كليت يا شرقي اند و يا غربي.

حالا اين وسط يكسري هم مثل من تو برزخ ايستاده ایم و شتر سواري دولا دولا مي كنیم. روزی یک تو سری به آموخته های علمی مان می زنیم و یک لگد هم به نیازهای درونی، اسمش را هم گذاشته ایم "تلفیق". حفظ اصالت و روح شرقی و ترکیب آن با مدرنتیه غربی. تلاشی به درازی قرن و ثمری اندک.

از خود می پرسم آیا بهتر نبود، به جای این همه تلاش برای تنظیم خود با اخلاقیات غرب، قابلیت های موجود در همان فرهنگ شرقی خودمان را ارتقا می دادیم؟ مثلا معانی کلماتی مانند معرفت، گذشت، بخشش و... را ارتقا می دادیم؟ کاری که برای قرنها شعرا وعقلای مان سعی در آن داشتند؟

اگر نمی توانیم گرفتن انتقام را عین حق و اجرای عدالت ندانیم، بهتر نیست که در مذمت استفاده از این حق تاکید کرده و عفو و گذشت و بخشش را تشویق کنیم

حکایت همچنان باقی......

تيره پوستان- مستعدتر براي اعتياد به سيگار

2009-05-12T17:49:00.004+02:00

نتايج تحقيقات يك گروه از محققين آمريكايي نشان مي دهد كه تيره گي پوست ارتباط مستقيم با شدت اعتياد به سيگار دارد.

آنها مي گويند كه موفق به كشف ارتباط بين تعداد رنگدانه هاي پوست و تاثير نيكوتين بر روي افراد مختلف شده اند.

اعتياد به سيگار در افراد داراي رنگ دانه هاي زيادتر در پوست, مدت بيشتري بطول خواهد انجاميد و ترك مصرف نيكوتين هم براي آنها دشوارتر خواهد بود.
اين نتيجه از يك تحقيق روي 150 سياه پوست آمريكايي بدست آمده است.

براي سالها اين سوال مطرح بود كه چرا ترك سيگار براي سياه پوستان به نسبت سفيد پوستان بسيار دشوارتر مي باشد.

يكي از محققين مي گويد: يكي از سوالاتي كه ما بدنبال آن بوديم اين بود كه چرا بدن سياه پوستان به نسبت سفيد پوستان نيكوتين بيشتري از هر سيگار را جلب خود مي كند ولو اينكه مصرف سيگار شخص سياه پوست در مقايسه كمتر هم باشد؟

او معتقد است: نتايج اين تحقيق پاسخي مستدل به اين سوالات و ثابت كننده ارتباط مستقيم بين تعداد رنگ دانه هاي پوست و جذب نيكوتين مي باشد.

گزارش كامل اين تحقيق ماه آينده منتشر خواهد شد.

لينك اصلي به زبان انگليسي Science daily

تجاوز طالبان به خبرنگار هلندي

2009-05-11T15:34:00.005+02:00

(Joanie de Rijke)؛يواني/ د-راي كه؛ خبرنگار هلندي كه در سال 2008 به مدت يك هفته به اسارت گروهي از نيروهاي طالبان در آمده بود در مصاحبه اي كه به دليل انتشار كتابش انجام داده است براي اولين بار از نحوه آزادي خود و تجاوزات رهبر گروه طالبان سخن گفت.

تاكنون او هر دو اين اتفاقات را كتمان مي كرد.

؛د-راي كه؛ در آن زمان بعنوان خبرنگار براي نشريه اي بلژيكي گزارش تهيه مي كرد.

كتاب در دست انتشار او ؛در چنگال طالبان؛ نام دارد.

؛د-ري كه؛ مي گويد كه در طول اسارات بارها از طرف رهبر گروه بنام ؛قاضي گل؛(اين شخص بعدا در بمباران كشته شده است) مورد تجاوز قرار گرفته و براي آزادي او مبلغ 100 هزار يورو به طالبان پرداخت شده است.

او مي گويد: من نمي خواهم بگويم كه طالبان هيولا بودند. كينه اي هم از ؛قاضي گل؛ ندارم. بهرحال او در مقابل دريافت پول حاضر شد مرا آزاد كند در حالي كه براحتي مي توانست مرا بكشد.

تا اينجا اين اولين خبرنگار هلندي مي باشد كه مشخص شده در مقابل دريافت پول آزاد شده و در هنگام اسارت مورد تجاوز قرار گرفته است.

ويديو پايين مصاحبه اين خانم در يك برنامه معروف هلندي يك هفته بعد از آزاد شدنش مي باشد. او در اين مصاحبه حرفي از مبلغ پرداخت شده براي آزادي اش و همينطور تجاوزات صورت گرفته به ميان نمي آورد. اما مي گويد كه آنها او را به مسلمان شدن تشويق مي كرده اند كه او هم حرفهاي آنها را تاييد مي كرده است.(ويديو به زبان هلندي)

منبع خبر به زبان هلندي de pers

مسابقه انتخاب دختر شايسته عربستان سعودي

2009-05-08T12:05:00.007+02:00

از روز شنبه اولين مسابقه انتخاب دختر شايسته عربستان برگزار مي شود.

اما فكر ديدن دختران بيكيني پوش و لباس شب هاي قشنگ را از سر بيرون كنيد.

دختراني كه در اين مسابقه شركت مي كنند همهگي خود را در پشت حجاب پنهان كرده و فقط جشم هاي خود را در معرض تماشا مي گذارند.

برنده اين مسابقه هم دختري نخواهد بود كه زيباترين صورت و هيكل را داشته باشد بلكه دختري است كه زيباترين سيرت و درون را به نمايش مي گذارد.

در اين مسابقه 200 دختر و زن از 15 تا 25 سال با هم رقابت مي كنند. از مسايل مورد اهميت براي ژوري يكي نحوه احترام اين دختر ها به والدين و همينطور چگونگي رسيدن به قدرت ايمان و درون مي باشد.

همچنين در اين مسابقه اين دخترها يك روز تمام را هم بايد با مادران خود بسر ببرند و ژوري به نحوه ارتباط آنها با هم امتياز مي دهد. در ماه جولاي نتيجه اين مسابقه مشخص مي شود و دختر شايسته داراي زيباترين سيرت مبلغ 2600 دلار هم بعنوان جايزه دريافت خواهد كرد.

لينك اصلي here

واكنش كامنت گذاران هلندي به اجراي سنگسار در ايران

2009-05-06T11:28:00.010+02:00

دولت ايران اعلام كرده است كه بتازگي يك مرد 30 ساله را بجرم زنا سنگسار كرده است. زن زنا كار بعد از توبه كردن از مجازات سنگسار نجات يافته است.....

سايت پرفروش ترين روزنامه هلند اين خبر را منتشر كرده است و تا اينجا حدود 140 نفر از خوانندگان اين مطلب نظرات خود را نسبت به اين خبرنوشته اند.

با هم 20 كامنت اول را مي خوانيم.(توضيح: هدف از اين ترجمه ها صرفا اطلاع رساني و آشنا شدن با واكنش و نگاه مردم ساير نقاط جهان به اتفاقات رخ داده در كشور ما مي باشد.)

1- حالا شما اينقدر نق نزنيد. ايران يك كشور اسلامي است با قوانين شريعت. در شريعت مجازات زنا سنگسار مي باشد. اين خيلي با رختخواب شما فاصله دارد. هول نكنيد شما در هلند زندگي مي كنيد و براي خوابيدن با مرد همسايه تان سنگسار نمي شويد(عايشه)

2- پس اون زن كيف بدست(عكس انتخابي سايت هلندي) سنگ كوچك پرت نمي كنه چون اجازه نداره(در خبر آمده بود كه مردم اجازه پرتاب سنگ هاي كوچك را ندارند). شريعت مساوي بربريت و غير صلح آميز.

3- اين يكي از قوانين شريعت است. قانوني كه اكنون با افتخار در قسمتي از پاكستان هم به اجرا در آمده است. قوانين قرون وسطي كه در آن مردمي كه از آزادي بي بهره هستند بمانند حيوانات بصورت گروهي آدم مي كشند.

4- اينها حيوانند يا انسان؟

5- اين هم تساوي حقوق زن و مرد در ايران.

6- زن جواني كه در اين مقاله از او ياد شده سنگسار نشده بلكه اعدام شده كه بهرحال راي دادگاه تراژديك و غير انساني بود. لطفا در انتشار صحيح اخبار دقت كنيد.(در اين مقاله خبر اعدام دل آرا هم به اشتباه سنگسار عنوان شده بود).

7- هواداران اسلام متاسفانه كشور ايران كه زماني داراي فرهنگي غني بود را به قعر بردند. همسر قديم من ايراني بود كه از دست ملاهايي فرار كرده بود كه شبانه براي كشتن او آمده بودند. او قبل ترها از مبارزين دانشجويي بر عليه شاه بود. او تا مغز استخوان از اسلام متنفر بود. اين يك فاجعه براي جامعه جهاني است انوقت ما همين آدم ها را به هلند راه مي دهيم با اين رفتار هاي عقب مانده شان.

8- عجب ملتي, آخر حماقت.

9- ..... در آمريكا هم اگر اين كار را بكني مجازات مي شوي. البته عادلانه و نه محكوم به مرگ. بهرحال قابل مقايسه با شريعت نيست.

10- من هم دوست ندارم شوهرم رو تو رختخواب زن ديگري ببينم ولي مجازات سنگسار ديگه خيلي عجيب و احمقانه است. تو دنيا چيزهاي بدتر از خيانت زناشويي هم وجود دارد. تو تركيه هم آدمها براي دشمني كل يك خانواده رو مي كشند. مذهب بايد صلح و دوستي با خودش بياورد اما اين كه فقط تخم مرگ و بدبختي در دل پيروانش مي كارد.

11- عجب ملت نرم و صلح دوستي هستند اين ايراني ها! مجرم بايد شديد مجازات بشه اما اين ديگه اغراقه. شايد بد نباشه مسلماناني كه اينجا خودشون را با جامعه تطبيق نمي دهند را براي مدتي به ايران بفرستيم تا عقيده شان راجع به جامعه هلند درست بشه.

12- خيلي بد. اما مجازات مرگ در آمريكا هم هست. فرقش اينكه كه جرمي كه باعث مجازات مرگ مي شود در هر فرهنگي فرق دارد. اگر در مورد حقوق بشر جدي باشي اينها درست نيستند.

13- من مي دانم كه اينگونه رفتارها به هلند هم دارد نزديك مي شود. براي اينكه هلند دارد سعي خودش را مي كند كه مهاجران هرچه بيشتر اينجا را مثل خانه خود حس كنند. اين دولت عزيز ما هم كه در اين راه كوتاهي نمي كند.

14- همين ثابت مي كند كه ما بايد به حزب ويلدرز راي بدهيم. در اينجا هم دختران هلندي توسط جوانان مراكشي سنگ باران شده اند(چند روز پيش دو دختر توسط يك گروه از جوانان مراكشي با سنگ مورد حمله قرار گرفته اند). سنگسار تنفر آوره چه خيانت كرده باشي چه نه. اين قوانين مربوط به 1500 سال پيش است قوانيني كه اجازه كشتن/ شكنجه و تجاوز به زنان و مردان زنداني را مي دهد. اين آخري را در يك برنامه تلويزيوني ديدم.

15- يك مدت ديگه. صحنه هاي تماشايي در پارك لاهه!!!

16- چند سال ديگه اينجا هم همين وضعيت است. آلان هم از روي تنفر سنگ بطرف ما پرت مي كنند.

17- هه. اولين سنگ را بايد كسي پرت كنه كه تو عمرش گناه نكرده. احمق هاي عقب افتاده.

18- بعنوان انسان ارزش ات در بعضي از كشورها از مدفوع هم كمتره. بايد خدا رو شكر كنيم كه در اينجا بدنيا آمده ايم.

19- اسلام يك فرهنگ است! آقاي يوهانس. خوب به اين موضوع فكر كن!!!

20- چيزي كه اتفاق افتاده خيلي بد است و باعث تعجب من شده است. اما بايد اعتراف كنم بدم نيامد وقتي فهميدم كه در ايران مردها هم بجرم خيانت مجازات مي شوند.

لينك اصلي بزبان هلندي telegraaf

پاياني بر افسانه وان گوگ گوش بر

2009-05-05T10:30:00.007+02:00

در دنياي هنر اكثر ما بارها شنيده ايم كه ونسان وان گوگ(Vincent van Gogh) نقاش معروف هلندي كارهاي غيرعادي زيادي كرده است, منجمله اين كه يك بار براي ابراز علاقه خود به محبوبش گوش خود را بريده و تقديم او كرده است.

اما اينك صحت اين اتفاق مورد ترديد جدي قرار گرفته است.

محققين آلماني مي گويند كه نتيجه تحقيقات آنها نشان مي دهد كه گوش وان گوگ نه توسط خود او بلكه در يك نزاع در 23 دسامبر سال 1888 توسط پال گوگن(Paul Gauguin) نقاش معروف فرانسوي و دوست نزديك او بريده شده است.

بعد هر دو آنها با هم تصميم مي گيرند كه اين اتفاق را مخفي نگاه دارند. گوگن براي فرار از مجازات احتمالي و وان گوگ براي حفظ دوستي با گوگن كه نمي خواست آنرا از دست بدهد.

اين محققين معتقدند كه اين اتفاق عامل اصلي خودكشي وان گوگ در دو سال بعد از آن بوده است و نه آن طور كه تاكنون تصور مي شد كه جنون وان گوگ او را بطرف خودكشي سوق داده است.

اين گروه محققين تئوري خود را منطقي و قابل اثبات مي دانند. آنها همچنين به آخرين نامه وان گوگ به گوگن اشاره مي كنند كه در آن وان گوگ نوشته است: تو سكوت كن من هم همين كار را خواهم كرد.

لينك اصلي به زبان انگليسيtelegraph

فستیوال سالانه گل در هلند

2009-04-26T00:01:00.010+02:00

این روزها فستیوال سالانه گل در هلند برگزار می شود. جشنی که بسیار دیدنی است و توریست های زیادی را جلب خود می کند. یکی از دیدنی های این جشن گل آرایی و تزیین ماشین های گلی است که از شهری به شهر دیگر می روند.
این عکس ها را من دیروز از این مراسم گرفته ام. اینقدر گل آرایی های مختلف و زیبایی وجود داشت که انتخاب عکس را دچار مشکل می کرد.
سعی کرده ام که مجموعه ای کوچک از این عکس ها را انتخاب کنم که با هم ببینیم.(برای بزرگتر دیدن عکس ها لطفا روی آنها کلیک کنید)

20 دلیل برای نوشیدن آبجو

2009-04-23T22:19:00.006+02:00

امروز(پنج شنبه 23 آپریل) روز آبجو بود و به این خاطر نتیجه تحقیقات روی آبجو و اثرات نوشیدن آن منتشر شده است. این تحقیقات نشان می دهد که نوشیدن آبجو دست کم دارای 20 نکته مثبت می باشد. با هم آنها را مرور می کنیم.

1- آبجو، ضد سکته قلبی.

شانس سکته قلبی در کسانی که آبجو می نوشند بین 40 تا 60 درصد کمتر از کسانی است که لب به آبجو نمی زنند. نوشیدن نیم لیتر آبجو در روز میانگین این تحقیق می باشد.

2-آبجو، ضد لخته شدن خون.

مواد سازنده آبجو از شما در مقابل لخته شدن خون محافظت می کنند.

3- آبجو، ضد فشار خون.

نتیجه آخرین تحقیقات محققین هلندی و دانشگاه هاوارد ثابت می کند که نوشیدن مقدار کم آبجو فشار خون شما را تحت کنترل نگاه می دارد.

4- آبجو، ضد دیابت.

نوشیدن آبجو می تواند از دیابت جلوگیری کند. آبجو خورها بندرت دچار مرض قند می شوند.

5- آبجو، دوای حافظه.

آبجو می تواند حافظه را تقویت کند، کسانی که آبجو می نوشند، کمتر به بیماری آلزایمر مبتلا می شوند.

6- آبجو، محافظ استخوان.

آبجو تاثیر مثبت در استحکام استخوان ها داشته و از پوکی استخوان جلوگیری می کند.

7-آبجو، طولانی کننده عمر.

کسی که یک تا دو گیلاس آبجو در روز می نوشد، عمر طولانی تری خواهد داشت.

8- آبجو، ضد اسهال.

اسید و میکروب های آبجو مانع از فعالیت میکروب های بوجود آورنده دل پیجه و اسهال می شوند.

9- آبجو، ضد استرس.

محققین دانشگاه مونترال تائید کرده اند که چند گیلاس آبجو در روز فشار ناشی از کار و مشکلات روزانه را سبک می کند. کسانی که آبجو نمی نوشند بسیار بیشتر دچار استرس هستند.

10- آبجو ضد سنگ کلیه و مثانه.

محققین فنلاندی مدعی هستند که منیزیم آبجو شانس ابتلا به سنک کلیه را تا 40 درصد کاهش می دهد.

11- آبجو، داروی بی خوابی.

یک گیلاس آبجو در شب می تواند به جای قرض خواب آور عمل نماید.

12- آبجو ضد سرطان.

در آبجو عناصری وجود دارند که می توانند در رشد تومورهای سرطانی مانع ایجاد کنند.

13- آبجو، دوست پوست.

بعضی از ویتامین های آبجو از پوست محافظت کرده و برای سلامت آن مفید می باشند. آبجو پوست شما را شفاف و قابل انعطاف تر می کند.

14- آبجو ضد سرماخوردگی.

کسانی که آبجو گرم می نوشند دیرتر سرما می خورند. نوشیدن آبجوی گرم به جریان خون و نحوه تنفس کمک می کند.

15- آبجو، مفید برای خانم های حامله.

کمبود(Folic Acid) می تواند باعث زایمان زودرس و نارسایی های جنینی بشود. یک لیتر آبجو بیشتر از حد نیاز بدن به آن مواد را تامین می کند. "نوشیدن آبجوی بدون الکل در این مورد توصیه می شود".

16- آبجو، شربت اشتها.

گازکربنیک و الکل آبجو باعث تحریک اشتها می شوند.

17- آبجو، دوای ترش کردن معده.

مصرف یک لیتر و نیم آبجو در هفته سدی در مقابل باکتری هایی است که باعث ترش کردن معده می شوند.

18- آبجو، دافع تشنگی.

مواد آبجو کمک می کنند که تشنگی شما بهتر و سریعتر از نوشیدن آب رفع شود.

19- آبجو، کلید لاغری.

تحقیقات نشان می دهد، مردمی که یا اعتدال آبجو می نوشند، به نسبت کسانی که نمی نوشند کمتر دچار اضافه وزن می شوند. یک گیلاس آبجو کالری کمتری هم به نسبت یک گیلاس آب میوه دارد.

20- آبجو زیبا کننده مو.

مواد معدنی و ویتامین های آبجو از مو محافطت کرده و در زیبایی آن تاثیر می گذارند.

در آخر اینکه با تمام اینها نوشیدن هرگونه نوشیدنی الکلی اگر با اعتدال همراه نباشد، به الکلیسم می انجامد که ضایعه ای بسیار یزرگ است، پس لطفا در نوشیدن اعتدال را رعایت کنید.

نوشیدن مشروب در سنین پایین لطمات خطرناک و جبران ناپذیری به سلولهای مغز، اعصاب و اعضای گوارشی وارد می آورد لطفا زیر 18 سال بهیچوجه نوشیدن مشروبات الکلی را امتحان نکنید.

منبع به زبان هلندی

افتخار، اینبار به گذشته اي نه چندان دور

2009-04-19T14:29:00.007+02:00

اين عكس هاي خانم فرح پهلوي را در مجله اي هلندي(royalty) ديدم با چند صفحه توضيح در باره آنها.
بدون داشتن علاقه اي به خانواده سلطنتي از ديدن اين عكس ها احساس لذت مي كنم.

هيج فرقي با امروز خانواده سلطنتي هلند و ديگر كشورها ندارند.
نمي شه پنهان كرد، در غربت هر كار كه كني گاهي محتاج يك نكته مثبت(ولو دلخوشكنك) از گذشته و هويت خودت مي شي.

با غرور عكس ها را به استاد سابق ام(برای آشنایی با عقایدش لطفا اینجا را کلیک کنید)نشان داده و مي گويم: بيا فكر نكن كه ما خيلي الكي هستيم ها، اين عكس ها ديگه مربوط به 2500 سال پيش نيست كه متلك بارمون كني و ما را تحويل موزه باستان شناسي بدي.
چهل پنجاه سال هم عمرشون نيست، ببين هيچ فرقي با امروز خانواده سلطنتي اينجا هم ندارند.

نگاهي به عكس ها انداخته و مي گويد: فراموشش كن، اين دوره يك تيكه اتفاقي در تاريخ كشور شما و تقريبا تمام جهان اسلام بوده است. دوره اي كه باعث پيشرفت هاي بزرگ صنعتي علمي شده است، اما تاثير ماندگاري در رفتارهاي سياسي، اجتماعي و فرهنگي نگذاشته است.
در مورد خاص كشور شما(و تركيه) جهشي بزرگ در راه غربي كردن كشوري شرقي بوده كه ناموفق بوده است، در نهايت مي توانم بگويم تيكه اي غلط، اما داراي بار مثبت، زماني تاثير گذار اما...........

حرفش را قطع کرده و می گویم: هرچي دلت مي خواد بگو، ولو تمام حرفات درست هم كه باشه، بازهم باعث نمي شه كه من از ديدن اين عكس ها لذت نبرم. مهم اینکه من خودم را به این تیکه رفتار های اجتماعی /فرهنگی بسیار نزدیک تر می بینم تا آن تیکه ای که تو به زور می خواهی ما رو به اش وصل کنی.

قرار نیست که همه سوتی های مسئولین مملکت مان را ما اینجا متلک بشنویم و تا نکته مثبت ای رو کردیم بریم سراغ منطق و جامعه شناسی. اصلا حاضر نیستم منطقی این احساس خودم را تجزیه و تحلیل کنم، این برام یک احساس لذت بخش ه، پس با لذت نگاه می کنم. تمام.

روسری، مشکل سابق، مد امروز

2009-04-12T07:24:00.008+02:00

سر کردن روسری چند سال قبل یکی از داغ ترین موضوعات در بحث های اجتماعی/ فرهنگی هلند بود، اما حالا سرکردن روسری امری کاملا عادی و طبیعی در جامعه هلند می باشد.

معلومه که هر روز بیشتر از قبل روسری به سر در خیابان می بینی، خوب آخه تعداد مسلمانان هم داره اضافه می شه. این جمله رو نادیا(17 ساله) می گوید و اضافه می کند: کی می خواهد با روسری سر کردن من مشکل داشته باشد، اون دو تا هلندی توی کلاس؟

وقتی نادیا در 11 سالگی شروع به سر کردن روسری کرد وضع خیلی فرق داشت و او متلک های زیادی در این باره شنید، در سالهای اخیر اما، دیگه هیچ مشکلی در این رابطه وجود ندارد.

ناجیبا(17 ساله) می گوید: در مورد سر کردن روسری دیگه هیچ کسی سخت نمی گیرد. روسری در هلند پذیرفته شده، چه در مدرسه، چه بیرون. تو نگاه می کنی که روسری بهت می آید یا نه، البته تو روسری را فقط برای مد سر نمی کنی، بیشتر برای خدا این کار را می کنی، اما در باره انتخاب اینکه روسری سر کنی یا نه خودت تصمیم می گیری.

هم کلاسی هایش هم او را تائید می کنند: خودش انتخاب کرده، کسی زورش نکرده، به کسی هم ربطی نداره....

این خلاصه یک مقاله چاپ شده در مورد جایگاه روسری در جامعه امروز هلند و نمایشگاه مد اسلامی در روزنامه مترو هلند بود.(عکس ها مربوط به همین نمایشگاه مد اسلامی می باشد)

با چند تا از دوستانم در این باره گفتگو می کنیم.

می پرسم: تصور کنیم که در ایران دیگر داشتن حجاب اجباری نیست، چه اتفاقی می افتد و چه مدت زمانی طول می کشد که ما شاهد حکایت امروز هلند و روسری باشیم؟

بجز یکی که معتقد است اگر پوشش آزاد شود ما اینقدر مدرن هستیم که تا به ابد دیگر از این خبرها در ایران نخواهد بود، بقیه به تناسب بین چند ماه و جند دهه حدسی می زنند.

شما چه فکر می کنید؟

تا کنون متاسفانه در کشور ما دوره ای که در آن بتوانیم انتخاب واقعی خود را بشناسیم وجود نداشته است، کشور ما تا کنون دو مرحله کشف حجاب اجباری و حجاب اجباری را تجربه کرده است.

در هر دو این مراحل هم ما بیشتر درگیر عمل و عکس العمل(اطاعت و یا سعی در سرپیچی) به اجبار بوده ایم تا فکر به انتخاب خود.

در یک انتخاب آزاد چه می کنیم؟

فکر می کنید در صورت داشتن حق انتخاب، آیا ما هم بمانند جامعه مسلمان هلند بازگشت به خویشتن را انتخاب خواهیم کرد؟

اگر این بازگشت دارای رشد صعودی نگران کننده باشد چه خواهیم کرد؟ و ....

رقص در کنسرت ایرانی

2009-03-25T15:01:00.007+01:00

بعد از بیشتر از 3 سال که به کنسرتی ایرانی نرفته بودم، آخر هفته گذشته "کنسرت شهرام و اندی" بودم که نسبت به آخرین تجربه من از کنسرت ایرانی بسیار بهتر بود.

یک ربع از ورودم به سالن گذشته بود که برای گرفتن نوشیدنی به قسمت بار(در خود سالن) مراجعه کرده و منتظر نوبت برای دادن سفارش شدم.

در همین زمان یک آهنگ "قری" شروع شد. از کنارم صدای هم خوانی با آهنگ را شنیدم، سرم را برگرداندم، دو تا خانم ایرانی در حالی که ترانه را هم خوانی می کردند مشغول رقص با هم بودند. رقص که چه عرض کنم، بشدت خود را به هم مالیده و روی هم لیز می خوردند. با لبخند زیر لب "لزبو" (مخفف لزبین) گفته و به سفارش نوشیدنی ام مشغول شدم.

ده دقیقه بعد آن دو را که در حال عبور از جلوی ما بودند به همسرم نشان داده و به آرامی در گوشش گفتم: نگاه کن، لزبو ایرانی تا بحال دیده بودی؟

همسرم نگاهی به من کرد و گفت: نگفتم روز به روز بیشتر شبیه مادرت می شی، هر کسی رو که می بینی الکی یه چیزی راجع به اش بگو دیگه، این دو را من اول دیدم یکی با شوهر و بچه اش است و آن یکی هم با دوست پسرش آمده.

- باور کن الکی نمی گم، خودم دیدم، داشتند به بهانه رقص تو هم می لولیدند، یک صدم این چشم و ابرویی که این دو برای هم می آمدند را تو هنوز برای شوهرت! نیامده ای.

گفت: رقص ایرانی همینه دیگه، تو یک مدت ندیدی بنظرت عجیب می آید، در فرهنگ ما چون رقص با جنس مخالف رسم نیست، هر کسی هم که نمی تواند از اول تا آخر با طرف خودش برقصد،(ضمن اینکه مردها بیشتر از چند دور هم حاضر به رقص نیستند) اینه که خانم ها با هم می رقصدند، ولی در واقع دارند برای شخص سوم(مرد تماشاچی) عشوه می آیند، اگر نگاه کنی اکثر خانم ها دارند با هم می رقصند.

حق داره، بیشتر از 70 درصد خانم ها در حال رقص و قر دادن برای هم هستند.

جایی خوانده ام که سابقه این کار به سالیان قدیم برمی گردد، زمانی که زنان در اندرونی خانه ها و حرمسراها محبوس بوده اند و چون در جشن ها هم فقط زنان حضور داشته اند، پس مجبور بوده اند که انرژی خود را اینگونه سوزانده و احساسات خود را ابراز کنند. ولی این چه ربطی به امروز دارد؟

برفرض که زمانی ناچاری بوده، اصلا می پذیرم که حتی امروز هم در مناطقی از ایران می تواند زیاد غیر منطقی نباشد، اما امروز و اینجا چرا؟ سالها از زمان عادی بودن این کار فاصله گرفته ایم، همه جور مختلط زندگی می کنیم، اما چون سابقه رقص مختلط نداریم متوجه غیر عادی بودنش نمی شویم. اما مگر نه اینکه اکثر اینها هم در اروپا زندگی می کنند؟ پس اینها هم باید نگاه شان به این رفتار تغییر کرده باشد، پس تاثیر زندگی در فرهنگی دیگر، دیدن، حضور، لمس، تغییر، یادگیری و... کجاست؟

چرا ما قادر به بازبینی، تغییر و به روز کردن رفتار خود نیستیم؟ مگر رقص هم حکایت آفتابه و کون شستن ماست که تغییر ناپذیر مانده است، عملی که همه می دانیم بهداشتی نیست و کلی هم جوک از وسواس آخوندها در این کار از بر هستیم، ولی باز هم در هر کجای دنیا که باشیم، آفتابه، نشد آب پاش و یا بطری نوشابه با خود به توالت می بریم و هی آب بریز و هی بساب.

دقیق تر نگاه می کنم، ای داد و بیداد، داستان فقط مختص خانم ها نیست، خیلی از پسرها و مردها هم دارند با هم می رقصند که، چه قری هم دارند برای هم می دهند.

یکی شون داره ترانه رو تو صورت روبرویی با صدای بلند هم خوانی می کند" من عاشق چشاتم، عاشق لباتم، عشق منی فداتم".. اون یکی داره کونشو تاب می ده، دوستش هم روی زانواش نشسته، دستاشو زیر کون اون(با کمی فاصله) گرفته و مثلا داره قرشو جمع می کنه.....

دوست افغانی ام می گفت: در کشور ما چون در اکثریت بالا، رقص زن برای مرد وجود ندارد،تا همین چندی قبل(هنوز هم در مناطقی) رسم بوده که توی عروسی ها چند پسر لباس زنانه تن کرده و بعنوان زن قر داده و شاباش می گرفتند، برای همین رقص ما زنانه شده است.

اما داستان رقص ما فرق داره، همه اش تقصیر این "خردادیان" باید باشه که رقص ما این شکلی کرد و گرنه ما ........

که همسرم آمده و می گوید: دست از فضولی تو کار مردم بردار، خسته شدم اینقدر با خانم ها رقصیدم و براشون عشوه آمدم، بیا یک دور باهم برقصیم، ببینم کدوم مزه اش بیشتره!!...

واكنش كامنت گذاران هلندي به انتقاد شديد ايران به اوباما

2009-03-21T13:59:00.009+01:00

رهبر مذهبي ايران، آقاي خامنه اي روز شنبه ضمن حمله شديد به سياست هاي آمريكا از اوباما نیز بسختي انتفاد كرد. او گفت: بعد از اينكه شما تغيير كرديد،تازه ما آماده مي شويم كه رفتارهاي خود را تغيير دهيم. شما از (change) مي گوييد ولي ما در عمل چيزي از آن مشاهده نمي كنيم. آمريكا بايد از دخالت در امور داخلي ساير كشورها دست بردارد. اين كار باعث نفرت مردم دنيا آز آمريكا شده است......

سايت پرفروش ترين روزنامه هلند(تلگراف) اين خبر را منتشر كرده است. با هم 20 واكنش اول كامنت گذاران هلندي به اين خبر را به ترتیب بخوانبم.(توضيح: هدف از اين ترجمه صرفا اطلاع رساني است)

1- اوه, هنوز زنده است! زير كدام سنگ قرون وسطي بوده تا حالا؟ نظرخود مردم ايران با اين فرق داره.

2- اوباما حسن نيت نشون مي ده و اينطور جواب مي گيره، ياد مي گيري، بهرحال تو دستي كه براي آشتي دراز شده بود رو پس زدی. حالا همه دنيا اينو مي بينند. اکنون اگر طرف مقابل عكس العمل نشون بده مشكل شماست.

3- دوباره اين بازي هاي ايران شروع شد، اونها به دنيا احتياج دارند و نه بر عكس....

4- معلومه كه اونها همیشه مي توانند از این بهانه ها سرهم کنند . اما متاسفانه اين بنفع مردم ايران نيست.

5- انتظار بهتري هم از رژيم ترور نمي رفت. خوشبختانه !!! هميشه در اروپا كساني هستند كه فكر مي كنند مي شه با اين ها مذاكره كرد در حالي كه مذاكره ممكن نيست. ايران بمب(اتم) مي خواهد و تا آن را بدست نياورد دست بردار نيست. گاهي حمله(به ايران) بهترين دفاع است.

6- حواست باشه از اين آيت الله انتقاد نكني كه بجرم انتقاد بزندان مي افتي. "ما به همه انتقاد مي كنيم ولي تحمل انتقاد به خود را نداريم", اين پيام ايران به جهان است. اين رو به ياد بود يك "وبلاگنويس ايراني اميد ميرصيافي" مي گم كه بجرم انتقاد دستگير و در زندان فوت كرد.

7- اين هم چندمين مدرك كه ثابت مي كند اينها از مسير خود خارج شده اند. اينها هنوز در دوران نوسنگي زندگي مي كنند. اين عقب افتاده ها فقط زبان زور را مي فهمند.

8- ارواح ديوانه.

9- با اين واكنش بچه گانه واضح مي خواهند بگويند: يا راه من يا هيچ راه ديگری.(Our way, or no way)

10- خامنه اي بايد استعفا بدهد بهمراه بقيه صاحبان قدرت در ايران. مردم ايران بشدت تحت فشار فناتيك ها قرار دارند و هبچ كاري از دست آنها بر نمي آيد. حتي انتخابات بعدي هم تاثيري در اين داستان نخواهد گذاشت.

11- (تازه بعد از اينكه شما تغيير كرديد ما آماده تغيير خواهيم شد) اينكه هيچ وقت اتفاق نمي افتد. پس معني اش اين است كه بايد منتظر يك جنگ ديگر باشيم.

12- مي بيني دوباره، اگر پاي مذهب در ميان باشه انعطافي در كار نيست و اين گروه ديگر است كه بايد كوتاه بيايد. ايران انتظار داره كه آمريكا خودشو تغيير بده اما هيچ تغييري صورت نخواهد گرفت اگر همه مثل شما نخواهند خود را تغيير دهند و ديگران را پس بزنند. مي ترسم كه اينگونه كشورها هيچ وقت درست نشوند.

13- چه زمانی غربي ها ياد مي گيرند كه با اينها نمي شه صحبت كرد. اوباما كار احمقانه اي كرده كه براي ملاهاي يكي از بدترين رژيم هاي خاورميانه پيام فرستاده.

14- هه اسلامي ها شديدا فرو رفته اند.

15- ايران حتما دوباره كاسه اي زير نيم كاسه داره.

16- مگر كسي انتظار ديگري داشت؟ اونها بخوبي مي دانند كوتاه آمدن يعني كنترل روی برنامه اتمي. ديپلمات هاي ايراني مفت نمي ارزند!!

17- اون مي ترسه كه قدرت اش را از دست بده، اين مشخص است.

18- من اوباما را رهبر بهتری برای جهان مي بينم به نسبت رهبران مذهبي كه در قرون گذشته كلي جنگ براه انداخته اند. خودت برو تو تاریخ بخون.

19- و اگر بزودي ديگه چيزي براي تنفر نباشه چقدر زندگي كسل كننده مي شه.

20- اوباما انگار هنوز خوب نفهميده كه اونجا تازه سال 1388 شروع شده. سال نو مبارك اوباما.

لینک اصلی به زبان هلندی

رشد افراط گرایی در هلند و آینده رویایی بنام "جامعه مولتی کالچر"

2009-03-16T22:05:00.006+01:00

تصویر روبرو از یک مدرسه اسلامی در آمستردام گرفته شده است.

اما این فقط مدارس اسلامی آمستردام نیستند که در آنها خانم ها این گونه حجاب دارند.

امروزه تقریبا در تمام محله های آمستردام(و سراسر هلند) دیدن این نحوه پوشش کاملا عادی است، در مناطق خارجی نشین این نحوه پوشش بسیار بیشتر به چشم می اید و همه روزه هم به تعداد کسانی که اینگونه تردد می کنند، افزوده می شود.

این تصویری است که بسیاری معتقد هستند که در هماهنگی با نورم این جامعه نیست و می رود که بنیاد های فرهنگی و رفتاری این جامعه را دگرگون کند.

بر اساس اکثر نظر سنجی ها بیشتر ساکنین هلند از موج اسلامی شدن جامعه در هراس هستند و هر روزه بر این تعداد افزوده می شود.

این پوشش در کنار مشکلی بنام (جوانان بزه کار مهاجر) بنوعی تصویری رسمی از مهاجرین شده است و بسیاری از مهاجرین که در هیچ کدام از این مسایل دخالتی هم ندارند از تششعات این تصویر منفی بی بهره نیستند و در اجتماع و محیط کاری خود آن را لمس می کنند.

در طرف دیگر، راست افراطی هم دارد قدرت می گیرد. "خیرت ویلدرز" رهبر و موسس حزبی که وجودش مدیون ترس هلندی ها از ناهمخوانی مهاجرین با جامعه هلند می باشد، روز به روز آرای بیشتری را جذب خود می کند.

نظر سنجی های چند هفته اخیر همگی حاکی از آن است که اگر اتفاق غیر منتظره ای نیافتد حزب او بزرگترین حزب هلند و خودش نخست وزیر بعدی خواهد بود.

بحران اقتصادی اخیر هم در این میان مزید بر علت شده و بر شدت این رویارویی افزوده است. بحران های اقتصادی و افزایش بیکاری بطور معمول باعث رشد تمایلات ناسیونالیستی و ضد مهاجرتی می شود.

در این وسط احزاب میانه رو هلند هم ظاهرا قادر به تطبیق خود و برنامه های خودشان با شرایط جدید نبوده و هنوز سعی در دفاع از ایده "همزیستی در جامعه مولتی کالچر" دارند.

"مولتی کالچر" چیست؟

مولتی کالچر ایده ای است مربوط به دهه هفتاد و هشتاد میلادی، ایده ای زیبا و انسانی، ایده ای که انسان ها را با علایق، سلیقه، فرهنگ و آیین های مختلف یکی دانسته و حقی مساوی برای همه قائل می شود.

این ایده جامعه ای را ترسیم می کند که همه انسانها فارغ از وابستگی خود به آیین و باورهای مختلف، با هم یک هارمونی از رنگ های مختلف تشکیل داده و جامعه ای رنگین، مختلط و شاد می سازند.

متاسفانه این ایده هم مانند بسیاری دیگر از ایده های انسانی و ایده الیستی(مانند کمونیست) در عمل موفقیت چندانی بهمراه نیاورد و به اهداف خود نرسید.

مولتی کالچر بجای ساختن هارمونی انسانی و همزیستی با احترام فرهنگ ها و عقاید مختلف، در عمل بیشتر باعث برخورد این عقاید و فرهنگ ها با هم و دفع و نفی یکدیگر شد.

موضوعی که در این ایده به آن توجه لازمه نشده بود این بود که قوانین و نروم های اجتماعی یک جامعه فقط بر اساس یک فرهنگ شکل گرفته اند و مسلما بسیاری از قوانین دیگر فرهنگ ها را نمی توانند در خود جای دهند، (بخصوص که این قوانین و نروم ها در تضاد با دیگری هم باشند) در غیر این صورت جامعه قانون مند جای خود را به آنارشیسم می دهد.

سازندگان این ایده یه این نکته توجه نکرده بودندکه "مولتی کالچر" بدون "مولتی قانون" و "مولتی نورم های اجتماعی" یک شعار بی محتوا خواهد بود.

بطور مثال اگر فرهنگ و باور گروهی از مردم چند همسری را مجاز می داند، پس باید که در مولتی کالچر بتوانند که چند همسری را انجام دهند ویا اگر فرهنگ و باوری هم جنس گرایی را ممنوع می کند، پس معتقدین به این باور و فرهنگ باید بتوانند این ممنوعیت را اجرایی بکند، ولی هر دو این مثال های بسیارساده و بسیاری دیگر از این مثال ها در تضاد با قانون غالب در سرزمین "مولتی کالچر" قرار می گیرند، "قانونی که در تئوری معتقد به مولتی کالچر است و حق انسان ها را به حفظ و پیروی از فرهنگ و معتقداتشان محترم می شمارد، در عمل توان پذیرش قوانین دیگر فرهنگ ها که در تضاد با آن هستند را ندارد".

برای سالها "مولتی کالچر" در اروپا بصورت تابوی در آمده بود که هر گونه انتقادی از خود را بمثابه راسیسم و فاشیسم می دانست و منتقدین خود را طرفداران تبعیض نژادی، رنگی،مذهبی و.. می نامید، تابویی که سرانجام بعد از نزدیک سه دهه در حال فروپاشی می باشد، اکنون دیگر از هر گوشه صدایی در اعتراض به این ایده و ناکامی آن در عمل بلند شده است.

ادامه دارد...

زمین در سال 2050، جمعیتی معادل 9 میلیارد نفر

2009-03-12T21:57:00.007+01:00

جمعیت جهان در سال 2012 به مرز 7 میلیارد نفر خواهد رسید و در سال 2050 نه میلیارد نفر ساکنین کره زمین خواهند بود.

این تازه ترین گزارش سازمان ملل در رابطه با رشد جمعیت جهان است.

بیشتر این رشد جمعیت مربوط به کشورهای فقیر و یا در حال توسعه می باشد.

در این گزارش آمده است که رقم تخمینی رشد جمعیت جهان از میانگین 2.65 به 2.02 تنزل خواهد کرد.

نصف این رشد جمعیت فقط در 9 کشور اتفاق خواهد افتاد، این کشورها عبارتند از: هند، پاکستان، نیجریه، اتیوپی، آمریکا، کنگو، تانزانیا، چین و بنگلادش.

در 45 کشور جهان، تعداد جمعیت حداقل 10 درصد کاهش خواهد یافت. مهمترین این کشورها عبارتند از: روسیه، ژاپن، ایتالیا، کره جنوبی، کوبا، اکرین و بیشتر کشورهای استقلال یافته شوروی سابق.

این گزارش متذکر می گردد که خوشبختانه رشد ایدز در جهان کمتر از آن مقداری بوده است که انتظار می رفت.

در کشورهای توسعه یافته رشد جمعیت بسیار کم است و نگران کننده، در 5 سال گذشته میزان تولد از رقم 1.58به 1.64 ارتقا یافته است. اما این به این معنی نمی باشد که این کشورها نیاز خود به مهاجرین را برای ثبات جمعیتی از دست خواهند داد، کشورهای مرفه در این رابطه همچنان نیازمند مهاجرین باقی خواهند ماند.

در این گزارش آمده است که هر سال تقریبا 2.4 میلیون نفر از کشورهای فقیر ویا در حال رشد به کشورهای توسعه یافته و مرفه مهاجرت خواهند کرد.

آمریکا با قبول سالانه 1.1میلیون مهاجر همچنان بزرگترین میزبان مهاجرین باقی خواهد ماند. این مهاجرین بهمراه رشد جمعیتی خود سکنه آمریکا، جمعیت آن را از 314 میلیون فعلی به 404 میلیون در سال 2050 می رسانند.

در 49 کشور فقیر جهان جمعیت تا سال 2050 دوبرابر خواهد شد و از مجموع 840 میلیون در حال حاضر به 1.7 میلیارد خواهد رسید.

تقریبا 30درصد جمعیت کشورهای فقیر زیر 15 سال و 20درصد بین 15 و 24 سال هستند، یعنی نصف جمعیت زیر 24 سال.

در کشورهای توسعه یافته این ارقام 17درصد جوانتر از 15 سال و 13درصد از 15 تا 24 سال هستند، یعنی تنها 30 درصد جمعیت.

سالخوردگی جمعیت هم در دنیا یکسان نخواهد بود، جمعیت بالای 60 سال در کشورهای توسعه یافته با 2درصد رشد سالانه از 264 میلیون حال حاضر به 416 میلیون در سال 2050 خواهد رسید.

اما در کشورهای در حال توسعه هم شاهد رشد این سالخوردگی خواهیم بود. سالخوردگی در این کشورها از 475 میلیون فعلی به 1.6 میلیارد در سال 205 خواهد رسید.

منبع به زبان هلندی

تمسخر بدلیل داشتن ریش

2009-03-09T22:18:00.003+01:00

یک پلیس مسلمان در انگلستان از همکاران سابق خود به دادگاه شکایت کرد، برای اینکه همکاران اش، او را برای داشتن ریش مسخره می کردند.

پلیس 38 ساله جاوید اقبال(Javid Iqbal) از اینکه اعتقاد او در محل کارش مورد احترام قرار نگرفته است، بشدت عصبانی می باشد.

او مدعی است که همکاران او در محل کار و در حضور او، او را مسخره کرده و (fucking Paki) می نامیدند که اشاره ای توهین آمیز به اصلیت او می باشد، که درست هم نیست چون او متولد انگلیس است.

آقای جاوید که پدر دو فرزند هم می باشد، دو سال پیش و بعد از شکایت همکارانش از او، از کار برکنار شده است.

حالا آقای جاوید تصمیم گرفته که از همکاران سابق اش شکایت کند.

او می گوید: این بشدت ناراحت کننده است که آنها مرا بخاطر اعتقادم مورد تمسخر قرار می دادند، در حالی که من پلیس شده بودم که بتوانم کاری مفید برای جامعه ام انجام دهم.

لینک به زبان اصلی

جلبک، سوخت آینده

2009-03-06T21:30:00.006+01:00

با کمک اختراعات و استفاده از تکنیک های جدید، دنیا هر روز قدمی به عدم وابستگی به سوخت فسیلی نزدیک تر می شود.

در کنار راکتورهای اتمی، استفاده از انرژی های خورشیدی، امواج و بادی، جلبک هم می رود تا بصورت جدی جایگاه خود را بعنوان تولید کننده بیودیزل بدست بیاورد.

تهیه بیودیزل از جلبک تمام مراحل آزمایشگاهی را با موفقیت طی کرده و می رود که در تولید انبوه قدرت خود را به عرصه تماشا بگذارد.

در اکتبر 2008 بیل گیتس با اختصاص دادن میلیونها دلار به این پروژه روح تازه ای در آن دمیده و شتاب بیشتری به تکمیل این کار داد.

در مورد میزان بازده دهی کاشت جلبک همین بس که در یک منطقه کاشت جلبک ده برابر بیشتر روغن بدست می آید تا همان منطقه از نخل.

در تصویر زیر مراحل مختلف تهیه بیودیزل از جلبک به تصویر کشیده شده است.(برای بزرگتر دیدن تصویر لطفا روی آن کلیک کنید)

1- جلبک در محیطی پر از نور و با تغذیه کافی کاشته می شود.

2- کمی قبل از برداشت، نیتروژن غذایی جلبک را کم می کنیم تا دیگر قادر به ساخت پروتئین نبوده و بجای آن درصد شکر و یا روغن خود را تا دوبرابر افزایش دهد.

3- جلبک را برداشت کرده، روغن آن را فشرده و با کمک مواد کمکی شکر آن را خارج می کنیم.

4- میکروجلبک ها بیشتر تولید کننده روغن هستند و جلبک های بزرگ تولید کننده شکر. بعضی از جلبک ها هم هر دو را تولید می کنند. با کمک مواد حل کننده آنها را از هم جدا می کنیم.

5-شکر را فیلتر کرده و مواد حل کننده را هم بصورت بخار از آن خارج می کنیم.

6- روغن باقی مانده تبدیل به بیودیزل می شود.

خلاصه یک مقاله در نشریه علمی wetenschap in beeld مارس 2009.

مردان هلندی و نمره به خوشبختی

2009-03-04T17:01:00.004+01:00

مردان هلندی خود را خوشبخت می دانند و به خوشبختی خود نمره 7.5 (از 10) می دهند.

مردان متاهل خود را خوشبخت تر از مجردها می دانند، بشرطی که این تاهل لطمه ای به آزادیهای فردی آنها وارد نکند.

داشتن یک رابطه عاشقانه، آزادی و پول مهمترین شاخص های خوشبختی برای مردان هلندی هستند.

این نتیجه یک تحقیق و نظرسنجی از کانال دیسکاوری(Discovery Channel) می باشد که خود را کانالی "مخصوص مردان" می داند.

بیشتر از 90% مردان مورد سوال خود را در رابطه عاشقانه خوشبخت می دانند، دو سوم آنها تا آنجا جلو می روند که پارتنر خود را با ارزش ترین مورد زندگی خود می نامند.

آزادی های شخصی بعنوان مهمترین نشانه خوشبختی تعریف می شود، و مهمتر از پارتنر و بچه قرار می گیرد.

سه چهارم از مجرد ها معتقدند که با یک رابطه عاشقانه خوشبخت تر خواهند شد.

مردان متاهل(با همسر و یا پارتنر) به خوشبختی خود نمره 8 و مجرد ها نمره 7 می دهند.

اکثر مردان حتی تصور زندگی بدون پول را هم نمی توانند بکنند، وضع مالی خوب بالاتر از یک رابطه جنسی خوب ایستاده است.

بحران اقتصادی اخیر نتوانسته است که تاثیری در احساس خوشبختی مردان داشته باشد، تقریبا سه چهارم آنها همانقدر خرج می کنندکه قبل از بحران اقتصادی خرج می کرده اند.

رابطه جنسی، خوردن و ورزش، این 3 مورد علاقه ترین سرگرمی مردان می باشد.

خبر بد برای خانمها اینکه برای آقایان خرید کردن در ردیف چهارم سرگرمی ها قرار گرفته است.

مردان نوشیدن مشروب را مفرح می دانند، اما می گویند که برای رسیدن به حس خوشبختی احتیاجی به آن ندارند.

یک سوم از مردان ورزش می کنند، 95 درصد با علاقه تلویزیون نگاه می کنند، البته اگر تفریح دیگری نباشد.

راستی شما چی؟ آیا خود را خوشبخت احساس می کنید؟ اصلا به خوشبختی خود چه نمره ای(از 0 تا ده) می دهید؟

منبع خبر به زبان هلندی

پایان زندگی "امپراطور بی سرزمین"

2009-03-02T21:14:00.006+01:00

19 ژانویه 1979 پادشاه ایران در روزی سرد به کمپ دیوید در مصر وارد شد.

انور سادات رئیس جمهور وقت مصر به استقبال او رفته و مراسم ورود او بطور رسمی از تلویزیون پخش شد.

از آن زمان خانه بدوشی شاه سابق ایران شروع شد و تا جولای 1980 که زندگیش به پایان رسید ادامه یافت.

آمریکا نمی خواست به او اجازه اقامت دهد و بدین وسیله رابطه شکننده خود با حکومت جدید و انقلابی ایران را دچار خطر بکند.

اما پادشاه سابق ایران امید خود را از دست نداده و سفر آغاز شد.

از طریق مراکش که تحت حکومت دوست اش شاه حسن دوم بود به باهاما رفت، در آنجا به او اجازه اقامت ندادند.

به مکزیک رفت، سرطان لوزالمعده اش وخیم شده بود.

درخواست اجازه درمان خود در آمریکا را کرد.

جیمی کارتر رئیس جمهور وقت آمریکا زیر فشار شدید دوستان با نفوذ شاه ناچارا و برخلاف تمایل حکومت جدید ایران درخواست او را پذیرفت.

حکومت ایران درخواست استرداد شاه سابق را کرد ولی کارتر نپذیرفت، با گروگان گرفتن اعضای سفارت آمریکا در ایران فشار بر روی کارتر بیشتر شد، در نهایت به شاه سابق ایران بدون اینکه معالجه اش به نتیجه ای برسد دستور ترک آمریکا داده شد.

مکان بعدی اقامت او جزیره کونتادورا(Contadora) در پاناما بود.

اما در آنجا هم نتوانست بماند، حکومت انقلابی ایران که چون سایه او را تعقیب می کرد، در خواست استرداد او را از نوریگا دیکتاتور پاناما کرد.

یک درخواست کتبی استرداد، نوشته شده در چهارصد و پنجاه صفحه!! بهمراه چانه زدن های شفاهی و وعده های کلان دلاری در مقابل استرداد شاه سابق، او در را موقعیت بسیار خطرناکی قرار داده بود.

کار به جایی رسید که ملکه سابق ایران هراسان به دوستش جهان سادات همسر رئیس جمهور مصر تلفن زده و درخواست کمک کرد، در نهایت مصر به پادشاه سابق ایران پناهندگی سیاسی اعطا کرد.

او به مصر رفت و در همانجا در 27 جولای 1980 در سن شصت سالگي وفات یافت.

هرازگاهی روی آرمگاه او دسته های گلی دیده می شوند، می شود فهمید که ملکه سابق ایران فرح پهلوی در قاهره بوده است، چون هیچ کسی بجز او یادی از "امپراطور بی سرزمین" نمی کند.

برگرفته یک مقاله از نشریه سیاسی فرهنگی Vrij Nederland

یک پنجم از هلندی ها به داستان آفرینش اعتقاد دارند.

2009-02-28T19:40:00.006+01:00

(امسال بمناسبت دویستمین سال تولد داروین، بنام او نام گذاری شده است. سعی می کنم مطالب جالبی که در این مورد می بینم را در اینجا ترجمه کنم.)

در سال داروین یک موسسه تحقیقی یک نظر سنجی در مورد باور به داستان آفرینش مذهبی در 6 روز و یا پذیرش فرضیه تکامل را برگزار کرده است.

نتیجه این نظر سنجی بسیار قابل توجه است. این نظر سنجی در عین شگفتی نشان داد که یک پنجم هلندی ها به داستان آفرینش معتقد هستند.

" آری، خدا دنیا را در 6 روز آفریده است" این جمله ای است که یک نفر از هر پنج هلندی به آن معتقد است، درصدی بسیار بالاتر از حد تصور.

بیشتر معتقدان به داستان آفرینش پروتستان هستند. در میان کاتولیک ها داستان آفرینش بیشتر نمادی سمبلیک است، آنها قبلا با فرضیه تکامل کنار آمده اند و یا در این مورد اظهار بی اطلاعی می کنند.

موضوع وقتی جالب تر می شود که بدانیم در همین ماه شخص اول اتحادیه کلیساهای رفرم شده هلند، در یک برنامه تلویزیونی رسما اعلام کرد که فرضیه تکامل به نظرش درستتر می اید و آن را قبول دارد و داستان آفرینش جنبه سمبلیک دارد.

علیرغم این موضوع که در جهان علم و اندیشه، آفرینش 6 روزه بصورت سمبلیک در آمده است، باز هم بسیاری از پروتستان ها به آن باور عملی دارند و معتقد هستند که جهان دقیقا به همین صورت ساخته شده است.

این نظر سنجی همچنان نشان داد که باور به داستان آفرینش در میان افراد با تحصیلات بالا 17 درصد در مقابل 33 درصد در میان افراد کم سواد(در هلند بی سواد وجود ندارد) است.

یکی دیگر از نتایج این نظر سنجی این بود که درصد معتقدین به داستان آفرینش در میان جوانان زیر 35 سال فرق چندانی با افراد مسن ندارد.

در جواب به این سوال که: "آیا باور دارید که جهان در شش روز خلق شده است"، یک چهارم(25.5) از افراد کم سواد و یک پنجم(19.4) از تحصیل کرده ها گزینه "آری" را انتخاب کرده اند. ضمن اینکه افراد تحصیل کرده ای که آری را انتخاب کرده اند جمگی گفته اند که به همین اندازه فرضیه تکامل را هم باور دارند!!

در این نظر سنجی مشخص شده است که توضیح داستان آفرینش بسیار ساده تر از فرضیه تکامل است و به کلمات کمتر و ساده تری هم احتیاج دارد.

با شمارش کلمات مشخص شد که در تعریف فرضیه تکامل استفاده از کلمه "انسان" در مقام اول قرار دارد، در مقابل در تعریف داستان آفرینش، کلمه "خدا" در مقام اول و کلمه "انسان" در مقام هفتم جای می گیرد.

عادی ترین جواب به سوال در مورد داستان آفرینش اینگونه بوده است:

"خدا همه چیز را در روی زمین در شش روز خلق کرد، انسان را شاهکار(تاج) خلقت انتخاب کرده و او را از روی تصویر خویش آفریده است و حوا هم از دنده "آدم" بوجود آمده است.

و ساده ترین جواب به فرضیه تکامل: ما از یک گونه انسان ابتدایی/میمون گونه آغاز شده ایم.

لینک اصلی به زبان هلندی

همه زندگی من- All my life

2009-02-22T20:18:00.008+01:00

همکار همجنس گرایی دارم که گاهی در وقت استراحت با هم روی یک میز غذا می خوریم.
مثل اکثر همجنس گرایانی که تاکنون برخورد داشته ام بسیار صمیمی، عاطفی و مودب است.

چندی قبل حین صحبت ازمن پرسید: می توانم بپرسم اصلیت تو کجایی است(مودبانه ترین روش پرسیدن از زادگاه)
-ایران
گفت: وای، چه قوانین وحشتناکی برای ما دارد، حتما می دانی که بسیاری از دوستان ما!! در ایران زندانی هستند، حتی چندی قبل دو تا از دوستان ما را در شهری بنام مشهد اعدام کردند.

- خب، آره یک چیزهایی در این باره شنیده ام، البته که روایت ها در این مورد مختلف است.

چشم هایش را تنگ کرده، تیزهوشانه و با حاضر جوابی انگار که مچم را گرفته باشد پرسید: تو که نمی خواهی بگی ادعاهای رژیم ایران رو در مورد آنها باور می کنی ها؟

بعد هم خنده بلند مرا به نشانه تصدیق حرفش گرفته و ادامه داد: راستی فکر نمی کنی برای دفاع از حقوق دوستان من کاری بتوانی بکنی؟

- من هیچ مشکلی با هم جنس گرایان ندارم، اصلا آدمها را نه بر اساس جنسیت و یا سلیقه جنسی آنها، بلکه بر مبنای انسانیت می سنجم.

گفت: منظور من این نبود. تو از جامعه ای می آیی که همجنس گرایی هنوز در آن تابو است و همجنس گرایان دچار مشکل، فکر نمی کنی که شاید بتوانی کمکی برای تغییر این وضیعت بکنی؟ یادمان باشد که در مبارزات فمنیستی زنان غرب برای بدست آوردن حقوق مساوی، مردان زیادی هم پا به پای آنها مبارزه کردند و همینطور در مبارزات منع برده داری بسیار سفید پوستانی بودند که برای حقوق سیاهان فعالیت می کردند. اکنون هم در سراسر دنیا "هی ترو" (غیر هم جنس گرا) های بسیاری برای برسمیت شناختن حقوق همجنس گرایان فعالیت می کنند.

بنظرم حرفهایش منطقی هستند، اگر به این باورم که همجنس گرایان هم دارای حقوق مساوی با دیگران هستند پس باید بتوانم از حقوق انسانی آنها دفاع کنم، ولی چه کاری از دست من ساخته است؟

دوست "هی ترو" ترکیه ای من که سالهاست در این باره فعالیت می کند می گوید: کار به کندی پیش می رود، بزرگترین مشکل در دفاع از حقوق هم جنس گرایان در ترکیه این است که متاسفانه اکثر مردم ما برسمیت شناختن حقوق هم جنس گرایان را معادل خود هم جنس گرا شدن می دانند و جوری واکنش نشان می دهند که گویی از خودشان درخواست کرده ای که هم جنس گرا شوند.

هفته گذشته در یک مجله مطلبی در مورد فیلم همجنس گرایانه مصری بنام "طول عمری(All my life) خواندم.

کارگردان فیلم در این مصاحبه می گوید: امروز حرف اصلی را در مصر نه رسانه های سانسور شده دولتی، بلکه وب لاگ نویسان مصری می زنند، آنها هستند که با انتشار اخبار و افکار آزاد جامعه مصر را در اختیار گرفته و بسرعت تغییر می دهند.

این فلیم که یک روحانی مصری فتوا آتش زدن آن را صادر کرده است، در مورد پسر هم جنس گرایی است که در قاهره زندگی می کند و بعد از حمله پلیس به یک مهیمانی هم جنس گرایان در سال 2001 سعی می کند به زندگی عادی خود ادامه بدهد.

به خودم می گویم اگر در مصر می توان این فیلم را ساخت،

پس ما باید حداقل جرات دیدن صحنه هایی از آن را داشته باشیم. با هم ببینیم

پیروزی چاوز و شانس ابدی شدن، درسی بزرگ برای ما

2009-02-18T09:28:00.006+01:00

پیروزی چاوز در این انتخابات زیاد برای من غیر منتظره نبود.

(در 6 نوشته ابتدای این وبلاگ(دو سال قبل) نظرم را در مورد ناکارآمدی دمکراسی در بیرون از جایگاه خود و عدم هماهنگی درونی ما با آن به تفصیل نوشته ام.)

اما چه اتفاقی افتاده است؟

مردمی در یک انتخابات آزاد با دست خود رای به تغییر قانون اساسی داده اند بنحوی که یک رئیس جمهور بتواند بمدت نامحدود بر سر قدرت باقی بماند.

تا چندی قبل این عقیده که راه درست از دل صندق های رای بیرون می آید و وجود دیکتاتوری بدلیل نبود حق رای و انتخابات آزاد است، بنظر منطقی و درست می آمد.

جهان به دو دسته تقسیم شده بود. حکومت های دمکراتیک با رای مردم و حکومت های دیکتاتوری با حاکمانی مادام العمر.

دیکتاتورهایی مانند صدام حسین، سرهنگ قذافی، حافظ اسد ... که به مردم خود اجازه انتخاب آزاد را نمی دادند.

بعد کم کم انتخابات آزاد هم به منطقه راه پیدا کرد.

مردم فلسطین عرفات را انتخاب کردند( اگر هنوز زنده بود، به احتمال زیاد هنوز منتخب دائمی مردمش بود).

در انتخابات بعدی حماس را انتخاب کردند که نه تنها مخالف انتخابات و دمکراسی بود بلکه به جنگ تا پیروزی بدون پیش شرط باور داشت.

مردم ترکیه از اندک آزادی خود استفاده کرده و گروهای اسلامی را انتخاب کرده و پله پله سعی برای قوی تر کردن آنها می کنند.

ونزوئلا به چاوز شانس ابدی شدن می دهد و...

ما بیش از یک قرن است که برای رسیدن به دمکراسی و انتخابات آزاد مبارزه می کنیم.

در یک انتخابات آزاد چه خواهیم کرد؟ آیا انتخابات آزاد و روح دمکراسی با درون ما هماهنگ هستند؟ آیا از ترکیب ما و دمکراسی همانی بدست می آید که در غرب بدست آمده است؟

اگر بتوانیم خود، نیازها و سلیقه خود را عریان ببینیم شاید آنوقت خود را زیاد دور از مردم ونزوئلا و انتخاب آنها حس نکنیم.

آقای خاتمی 8 سال شانس رئیس دولت بودن خود را داشته است. عمر سیاسی خود را گذرانده و باورهای خود را اجرایی کرده است.

اکنون ما با استفاده از یک خلاقانونی سعی می کنیم که او را دوباره برای احتمالا 8 سال دیگر(در صورت امکان بعد از یک دوره 4 ساله دیگر باز 8 سال و .....) به قدرت باز گردانیم.

آقای میرحسین موسوی را هر بار در زمان انتخابات از کمد بیرون کشیده و سعی در راضی کردنش برای در دست گرفتن دوباره قدرت می کنیم و....

مشکل ما، فلسطین، ونزوئلا، پاکستان وووو در قحط الرجال بودن مان نیست. اینکه یاسر عرفات مادام لعمر می شود و خاتمی حتی بعد از اعلام اینکه دست از سیاست برداشته است مدام در اخبار سیاسی هست و دوباره کاندید می شود و.. در عدم شناخت ما ازمن ِدرون خود و نیازهای مان معنی میشود.

شاید از لحاظ علمی همه ما(حتی خود سیاسیون) از بر می دانیم که سیاست عرضه حضور محدود است و عمری کوتاه دارد و بعد از آن مرد سیاسی باید نقش مشاور را بازی کرده و تجربیات خود را به تازه وارد و تیم تازه نفس او منتقل کند.

اما از لحاظ عملی هنوز در دوران قبیله ای بسر می بریم، بزرگان قوم ارجعیت دارند و هر چه بر طول عمر رهبری سیاسی بیشتر، کارآمد تر و پخته تر و.....

بهتر نیست که بجای پرت مشکل مان به بیرون از درون خود، خودمان، سلیقه مان، فرهنگ و نیازهایمان را از نو مرور کنیم؟

ما دانایان کل

2009-02-11T11:21:00.009+01:00

چندی قبل اتفاقی با کسی برخورد کردم که اطلاعاتی در مورد نحوه کسب تابعیت هلندی می خواست.

این شخص ابتدای دهه 90 به هلند آمده است و 7 سالی هم می شود که اقامت دایم هلند را دارد.

من: چرا تاکنون درخواست تابعیت نکرده ای؟

-چون مدرک زبان هلندی(سطح 2 زبان و الزامی برای درخواست تابعیت) را ندارم.

چرا نگرفته ای؟

دوستانم که از قدیم اینجا بودند گفتند فایده ای نداره، انگلیسی ات را تقویت کنی بهتره. هر کار کنی هلندی را نمی توانی خوب یاد بگیری تازه پایت را که از این یک نخود کشور بیرون بگذاری مفت نمی ارزه.

این دوستان تو خودشون زبان هلندی بلد نبودند؟

- چرا کلاس رفته بودند، اما پشیمان بودند.

پس ظاهرا دوره کاری و درسی هم در اینجا طی نکرده ای؟

- نه فایده اش چیه؟ دوستانم کلی اینجا درس خوانده اند می گویند هر کار کنی اینها کار خوب به تو نمی دهند و فقط ازت کار می کشند.

همون بهتر که حقوق بیکاری بگیری، مزایایش هم بیشتره، اونهایی که از حقوق بیکاری بیرون آمده و مشغول کار شده اند هم پشیمان اند و حسرت حقوق بیکاری رو می خورند.

اگر درست متوجه شده باشم این دوستان تو خودشان مدارک تحصیلی اینجا را دارند، به زبان هلندی تسلط دارند، تابعیت دارند، شاغل هم هستند، آنوقت تو بر اساس توصیه های آنها بیکار، بدون تابعیت و عدم تسلط به زبان هلندی مانده ای؟

- نه، من تنها نیستم، خیلی های دیگر هم هستند، یعنی می گی حق با اونها نبوده؟.....

این یک نمونه هر چند افراطی ولی واقعی از این مدل توصیه ها و اطلاعات رسانی ما به سایرن در غربت است.

بسیاری از کسانی که در خارج از ایران زندگی می کنند خاطراتی تلخ از این گونه راهنمایی ها و اطلاعات نادرست دریافتی از قدیمی ترها در سالهای ابتدای ورود خود به خارج را دارند.

این درسته که هر شخصی خودش مسئول راهی است که در زندگی انتخاب می کند ولی در این میان نقش توصیه کنندگان و اطلاعات دهندگان را هم نمی توان نادیده گرفت. بخصوص اینکه در ابتدای ورود به دنیای جدید و ناشناخته این اطلاعات و راهنمایی ها نقش مهم و تعیین کننده ای را ایفا می کنند.

بیشتر این مدل راهنمایی ها مغرضانه نمی باشند، بلکه ناشی از کمبود اطلاعات و بر حدسیات شخصی استوار می باشد.

متاسفانه عدم اطلاع کافی از موضوعات مختلف در غربت نوعی عقب ماندگی و کسر شان تلقی می شود که نشان از حل نشدگی در جامعه دارد، بنابراین سعی خود را می کنیم که در هر زمینه ای خود را مطلع و "دانای کل" نشان بدهیم.

فراموش می کنیم که در ایران هم با وجود آشنایی از دوران کودکی با جامعه و تغذیه مدام از طریق رسانه های همگانی و دهان به دهان(چیزی که در غرب تقریبا وجود ندارد) باز هم اطلاعات در مورد همه چیزی نداشته ایم.

خیلی که فعال باشیم در چند سال اول ورود فقط به زبان کشور جدید تسلط پیدا کرده و حداکثر اطلاعاتی هم در مورد رشته تحصیلی مان داریم، آنوقت در مقابل انبوه سوالات تازه واردین(بخصوص اینکه تازه واردین از جامعه ای آمده اند که عادت به تغذیه اطلاعاتی از آسانترین روش یعنی پرسیدن از دیگران به جای تحقیق شخصی دارند) رویمان نمی شود که از کلمه "نمی دانم"(که بسیار طبیعی است) استفاده کنیم و برای هر سوالی جوابی صادر می کنیم.

اگر لحظه ای فکر کنیم که شخص تازه وارد بسیار تاثیر پذیر می باشد و این توصیه ها می تواند نقش مهمی در شناخت شخص از جامعه ای که تازه وارد آن شده و آینده او بگذارد، شاید احتیاط بیشتری از خود نشان بدهیم.

این جمله که قبلا در این لینک در مورد آن نوشته ام، بهترین توصیه ای بوده است که در اینجا به من شده است که من هم بنوبه خود همیشه سعی در انتقال آن به دیگران را دارم.

"اولین درس زندگی در اینجا این است که اطلاعات را از مراکز اصلی اش بگیری. می دانم که در کشور خودت اکثرا اطلاعات از طریق دوستان و آشنایان و یا بقال و آرایشگر محل بدست می آید، ولی اینجا براحتی به هر جایی می توانی مراجعه و آخرین اطلاعات را بدست بیاوری"

9 سال همزیستی مسالمت آمیز مذهب و فرضیه تکامل داروین

2009-02-04T21:09:00.008+01:00

(12 فوریه امسال بمناسبت دویستمین سال تولد داروین، روز داروین نام گذاری شده است. در باره داروین و فرضیه نکامل او همگی میدانیم. این خلاصه مقاله ای است که به واکنش ها در زمان انتشار این فرضیه اشاره دارد.)

انتشار فرضیه تکامل داروین در سال 1859 در ابتدا براحتی از طرف دانشمندان و الهیون پذیرفته شد و چند سال اول بحثی را پیرامون اختلاف مذهب و این فرضیه ایجاد نکرد.

در آن زمان علوم چیزی مربوط به حواس پنجگانه معنی می شد و مذهب را احساسی درونی و جدای از این حواس و بنوعی ششمین حس می دانستند(با حس ششم بمعنی امروزی فرق دارد).

الهیات و علوم دنیایی کاملا مجزا از هم داشتند. در همان زمان دانشمندانی بودند که دانشجویان خود را از تاثیر گرفتن از این فرضیه بر حذر می داشتند.

در مقابل گروهی از الهیون ماده گرا هم بودند که بدنبال خالق در طبیعت می گشتند و سعی در جدا کردن خدا از آمیخته های مذهبی و معجزات داشتند، این گروه طرفدار فرضیه تکامل شده بودند و از آن دفاع می کردند.( الهیون ماده گرا در وجود خدا، آفرینش و اشرف مخلوقات بودن انسان شکی نداشتند).

در سال 1868 (Karl_Vogt) ماتریالیست/ آتئیست آلمانی در روتردام 6 سخن رانی جنجالی در باره پیدایش انسان بر اساس فرضیه تکامل داروین و اختلاف آن با آفرینش بر اساس آموزهای مذهبی ایراد کرد. از این زمان به بعد بود که این فرضیه باعت رویارویی بین مذهبیون از یک طرف و ماتریالیست ها و آتئیست ها از طرف دیگر شد.

خود داروین در زمان ارائه فرضیه تکامل با قاطعیت از وابستگی انسان به میمون سخن نگفته بود ولی (Karl_Vogt) که از همان ابتدا یقین به از نسل میمون بودن انسان داشت از فرضیه تکامل داروین برای اثبات عقیده خود استفاده می کرد. (Karl_Vogt) و طرفدارانش شروع به نقد کتاب های مذهبی کرده و پیدایش انسان و آدم و حوا را زیر سوال می بردند.

داروین این بحث ها را بی فایده دانسته و خود را داخل این گونه بحث ها نمی کرد.

در مورد اینکه آیا داروین خود یک آتئیست بوده نمی توان با جرات اظهار نظر کرد. هیچ مدرکی که آتئیست بودن داروین را تایید کند در دست نیست، داروین خودش را فردی می داند که نمی تواند در باره وجود و یا عدم وجود خدا اظهار نظر کند. بسیاری معتقدند که عدم موضوع گیری شفاف داروین در این زمینه بخاطر همسرش بود که زنی بشدت معتقد به امور مذهبی بوده است.

خلاصه یک مقاله از روزنامه NRC NEXT

زبانی کاملا متفاوت

2009-02-01T07:36:00.007+01:00

( Daniel Everett)زبان شناس آمریکایی بعد از در مجموع 7 سال زندگی در جنگل های آمازون برزیل و مطالعه در زبان قبیله سرخ پوستان " پی را ها" (Piraha)محتاطانه نتایج تحقیق خود را ارایه می دهد.

تا اندکی قبل زبان شناسان بر این نظر متفق القول بودند که تمام زبانهای دنیا با وجود اختلافات خود دارای مرزهای مشترک و خدشه ناپذیری با هم هستند.

اما نتایج تحقیق بر روی زبان "پی را ها" نشان می دهد که این زبان حداقل در 10 مورد این مرز بندی را رعایت نمی کند.

"پی را ها" کلمه برای چپ و راست ندارند، پدر و مادر هر دو به یک اسم نامیده می شوند.

عددی بالاتر از 2 وجود ندارد. این زبان علم اعداد و شمارش را نمی شناسد، احتیاجی هم ندارد، یک- دو، و دیگر هیچ.

زبان "پی را ها" دارای فقط 3 صوت اصلی و 8 صوت فرعی می باشد. این اصوات هم غالبا صداهایی سوت مانند می باشند. بطور مثال یکی از این اصوات با قراردادن لبها برای هم و لرزاندن آنها ایجاد می شود.

یکی از شگفتی های این زبان نداشتن جملات متصل، فرعی و حروف ربط می باشد. توانایی اتصال جملات و ساخت جملات مرکب موضوعی است که زبان شناسان معتقدند مغز انسان توانایی ساخت آن را بطور اتوماتیک داشته و برای آن برنامه ریزی شده است.

" پی را ها" رنگ ها را نام گذاری نکرده و آنها را با تعریف می شناسند. بطور مثال قرمز "رنگ خون" تعریف می شود.

افعال برای گذشته و آینده وجود ندارند. همه چیز در زبان حال ساده گفته می شود، هیچ داستانی از گذشته در این زبان وجود ندارد. زبان شناسان زبان را آیینه فرهنگ می دانند، "پی را ها" احتیاجی به گذشته و آینده ندارند، آنها در زمان حال زندگی کرده و حتی ذخیره غذایی در آنجا ناشناخته می باشد.

زبان شناسانی که سعی در آموزش اعداد و ساخت جملات مرکب به "پی را ها" کرده اند می گویند: باور به اینکه اندیشه سازنده زبان است بشدت مورد تردید قرار گرفته، بیشتر به نظر می رسد که این زبان است که اندیشیدن را رقم می زند، اما حرف آخر در این زمینه هنوز گفته نشده است....

"پی را ها" زبان یک قبیله 300 نفره سرخ پوست در جنگل های آمازون برزیل می باشد.

زبان شناسان تخمین می زنند که هر دو هفته یکی از 6500 زبان زنده دنیا از بین می رود.

خلاصه یک مقاله در نشریه علمی wetenschapinbeeld فوریه 2009 .

فرق ایرانی ها با دیگران از نگاه...

2009-01-25T21:35:00.010+01:00

در نزدیکی محل کارم یک کافه ترکی است که گاهی برای نوشیدن و یا خوردن غذایی سبک به آنجا می روم.

یکی از کارکنان آنجا پسری ترک (فامیل صاحب کافه) است که با وجود مشکل تمرکز حواسی که دارد، خوش صحبت بوده و طبع طنزی هم دارد.

با وجود اینکه از طرف صاحب کافه منع شده است که با مشتریان هم صحبت شود ولی گاهی که برای آوردن غذا و یا نوشیدنی به سر میز می آید با هم چند جمله ای رد و بدل می کنیم.

قبلا یکی دو باری به من گفته بود: تو با بقیه ایرانی ها فرق داری. من هم آنرا به این حساب گذاشته بودم که دارد بنوعی از من تعریف می کند.( در اینجا مرسوم است که برای تعریف مثبت می گویند تو شبیه سایر هموطن هایت نیستی/ یعنی مثلا از آنها بهتری).

اینبار ازش پرسیدم: چرا فکر می کنی من با دیگر ایرانی ها فرق دارم و اصلا علامت مشخصه ایرانی ها را در چه می دانی؟

-من سالها در رستوران های مختلف کار کرده ام و همه نوع مردمی را می شناسم، ایرانی ها آدمهایی هستند که می خواهند وانمود کنند که مثلا خیلی اهل خرج و تفریح هستند، در حالی که اصلا اینطور نیست و خیلی هم مراقب مصرف پول خود هستند و پول به جانشان بسته است.

می گویم: خب احتمالا درآمد بالایی ندارند و اینکه بهرحال خیلی از ما هم مثل شما ترکها زندگی دو گانه داریم و یک درآمد، یعنی اینکه مثلا خانه و یا زمینی در ایران خریده اند و قسط اش را پرداخت می کنند و یا زیر قرض های آن هستند.

-نه کسانی هم که درآمد خوبی دارند همینطورند، توریست هایتان هم همین طور هستند، فقط ادای خرج کن ها را در می آورند

می پرسم: حالا تو چطوری به این نتیجه رسیده ای؟

- خیلی ساده، اولا ارزانترین غذاها با کمترین نوشیدنی را انتخاب می کنید و از همه مهمتر تنها ملیتی هستید که اصلا انعام نمی دهید، همه حتی چینی ها، آمریکای جنوبی، عرب ها، همه، حتی هلندی ها هم کم و بیش انعام می دهند(هلندی ها معروف به انعام ندادن هستند) ولی ایرانی ها تا سنت آخر پولشان را هم پس می گیرند.( در غرب رسم است که حدود 10 درصد از مبلغ غذا را بعنوان انعام می دهند/ بجز در رستوران های فاست فود و سلف سرویس ها)

می گویم: خب احتمالا برای این است که این رسم در سالهای بعد از انقلاب، بدلیل تغییر رفتار مردم و کمبود توریست در ایران بسیار کمرنگ شده است و دیگر نوعی باید قلمداد نمی شود.

- برای همین می گویم که تو با دیگر ایرانی ها فرق داری، چون تو هیچوقت انعام را فراموش نمی کنی.

با خنده می گویم: من انعام می دهم چون خودم در رستوران کار کرده ام و می دانم که انعام گرفتن چه لذتی دارد.

چیزی نگفته و می رود، صدایش را می شنوم که به بقیه کارکنان به ترکی می گوید: نگفتم، همه شون لنگه همند، این هم که فکر می کردم آدم حسابی ه، خودش هم مثل ما حمال بوده، اینقدر حمالی کرده تا انعام دادن رو یاد گرفته!!

هلند، وارد کننده قوانین عربستان سعودی به اروپا

2009-01-22T21:09:00.006+01:00

به دنبال شکایت گروه هایی از مسلمانان هلند، دیروز دادگاهی در آمستردام پرونده ای را بر علیه(Geert_wilders) خیرت ویلدرز( عضو دست راستی مجلس هلند و سازنده فیلم جنجالی فتنه) به جریان انداخته و او را بجرم توهین به اسلام و انتشار نفرت عمومی تحت پیگرد قانونی قرار داد.

مسلمانان معترض شکایات خود بر اساس جملاتی از مصاحبه ها و بحث ها ی ویلدرز و همینطور تکه هایی از فیلم فتنه تنظیم کرده اند.

یکی از کلیدی ترین جملات مورد شکایت این بوده که ویلدرز قران را قابل مقایسه با کتاب نبرد من هیتلر می داند.

بر اساس قانونی که مربوط به دهه 30 میلادی می باشد، توهین به مقدسات در هلند ممنوع می باشد، اما این اولین بار است که این قانون در مورد یک نماینده مجلس و سیاست مدار اجرا می شود.

این اقدام دادگستری هلند واکنش های بسیار گسترده ای را در هلند در بر داشته است.

بسیاری به این حکم اعتراض کرده و آن را پایان آزادی بیان در هلند می دانند.

در مقابل بسیاری هم (بخصوص مسلمانان) این اقدام را تایید کرده و آن را نشانی از عدم تبعیض بین اسلام و یهودیت و مسیحیت می دانند.

ویلدرز خود بعد از شنیدن این خبر گفت: من نمی دانستم که مصاحبه و بحث های یک سیاست مدار کاری خطرناک محسوب می شود، اینها با این اقدام قصد بستن دهان من را دارند.

(Theodor-Holman) خبرنگار روزنامه (parool) امروز در مقاله ای به این اقدام اعتراض کرده و جملات مورد شکایت به ویلدرزرا تایید و مکررا تکرار کرد.

روزنامه آمریکایی (THE WALL STREET JOURNAL) امروز در مقاله ای نوشت: هلند شروع به وارد کردن قوانین عربستان سعودی به اروپا کرده است.

این روزنامه می نویسد: این عقیده که مردم را به اتهام توهین به ادیان باید تحت پیگرد و مجازات قرار داد، هر روز بیشتر و بیشتر در اروپا خود را نمایان می کند.

داستان کوتاه روشن شدن

2009-01-20T22:19:00.004+01:00

دهه 60: آقا، فقط 3 روز این تلویزیون رو در اختیار مردم بگذارند که روشنگری کند. اینها به روز چهارم هم نمی رسند، مردم فورا روشن شده و این چهار تا آخوند و طرفدارانشان را کنار خواهند زد و....

اوایل دهه 70: باور کن که اگر این ماهواره ها که می گویند به ایران برسند، کار اینها تمومه، مردم روشن می شوند، فورا متحد شده.....

اواخر دهه 70: نگاه به این چند تا برنامه مزخرف لوس آنجلسی نکن، آمریکا می خواهد رادیو فردا را برای آزادی ایران راه بندازه. بگذار اون بیاد، ببین چطوری مردم رو روشن می کنند و بعد مردم فورا.....

اوایل دهه 80: تا یک مدت دیگه آمریکا تلویزیون می زنه، اونها حرفه ای هستند، دیگه فورا مردم رو روشن کرده........

اواسط دهه 80: هلند داره روی رادیو زمانه کار می کنه، کارمندانش همه در ارتباط با ایران هستند، زبون مردم رو می فهمند، اینها می دانند چگونه می شود مردم را روشن کرد که.......

امسال: ایندفعه کار تمومه، بی بی سی تلویزیون زده، با یک رادیو، بی بی سی شاه رو سوت کرد اینها که دیگه جای خود دارند، ببین چطور فورا مردم رو روشن می کنه تا......

"و ما همچنان

دوره می کنیم،

شب را و روز را

هنوز را"

(احمد شاملو)

تساوی حقوق(2) تعریف محبت

2009-01-17T21:04:00.007+01:00

قسمت اول این نوشته را از اینجا می توانید ببینید

...به درک که نشد، لیاقت اش رو نداشت، کم بهش محبت کردم؟ عین یک بچه تر و خشک اش کردم، بهترین غذا رو برایش آماده کن، کارهای خونه را انجام بده.....

گفتم: قسمت دوم ایرادم به تو اتفاقا درست در همین نکته است. حتما می دانی که عواطف و احساسات خاصیت تغییر و ارتقا پذیری دارند(مثل فهم و شعور).

واکنش های ما که از احساس و عاطفه ناشی می شوند مواد خامی هستند که بوسیله فرهنگ شکل داده می شوند. وقتی فرهنگ تغییر نکرده باشد، آنها هم لاجرم تغییر محسوسی نخواهند داشت(البته در دنیای امروز گاهی فرهنگ ها با فشار نیروهای بیرون از خود/ مثلا ورود تکنولوژی/ دچار تغییر می شوند، بدون اینکه فرصت انتقال آن به احساسات و عواطف افراد را پیدا کنند، گاهی هم فشارهای بیرونی عواطف و احساسات را دچار تغییر کرده بدون همراهی با فرهنگ).

اما همیشه دو تا اصل قطعی در این مورد وجود دارند. 1-اصل قدرت تغییر پذیری و توانایی رشد عواطف و احساسات و 2-اصل وابستگی مستقیم این دو به فرهنگ(لطفا توجه کنید که در مورد علم و دانش این وابستگی مستقیم وجود ندارد).

حالا دوباره نگاهی به تفسیر تو از محبت می اندازیم، تو محبت را در پرستاری کردن و خدمتکاری به شخص مورد علاقه ات معنی کردی.

این دقیقا یکی از نکاتی است که ما در آن در جا زده ایم.

چرا محبت را در خدمتکاری معنی می کنیم؟ چون عواطف و احساسات ما هنوز در دوران ارباب/ رعیتی بسر می برند، برای همین وقتی می خواهیم به کسی محبت کنیم او را در جایگاه اربابی قرار داده و خود نقش رعیت را بر عهده می گیریم.

مادر بزرگم می گفت: زن وقتی که شوهرش خونه می آید، باید فورا با آب گرم پاهای او را ماساژ دهد و گرنه زن نیست، معنی کردن محبت در خدمتکاری تو هم در ادامه همین نظریه معنی می شود.

از نظر من بسیاری از رفتارها، احساسات، عواطف بعلاوه فرهنگ مان مربوط به سالیانی دور است و ارتقا لازمه و مناسب زمان حال را کسب نکرداند.

این بحث مثل انداختن یکی از مهره های چیده شده دومینو می باشد، یکی که افتاد بقیه هم بترتیب شروع به اقتادن می کنند، ولی برای رسیدن به احساس برابر بودن و مساوات واقعی چاره ای جز عبور از این مرحله نداریم وگرنه هر چقدر هم که رشد فکری پیدا کنیم، از نظر حسی در مرحله ای پایین تر(ارباب/ رعیتی) از برابری و احساس آن بسر می بریم.

سر دیگر این محبت را می توان در جاهای دیگری هم براحتی پیدا کرد. مثلا در مورد فرزندانمان هم بر همان اساس ارباب/ رعیتی رفتار می کنیم، چه از دوران بچه گی که تمام کارهای آنها را(از غذا خوردن، جمع کردن اسباب بازی ها، لباس پوشیدن....) بجایشان انجام می دهیم و چه بعد که بزرگتر هم شدند از خودمان می زنیم که اضافه خواهی های آنها را تامین کنیم و کسی که این کار را نکند متهم به بی عاطفه گی می شود(انگار عاطفه داشتن مساوی با خدمتکاری است). کم دیده ای در اینجا که نوجوان هلندی از خانواده های مرفه نیمی از تعطیلات تابستانی خود را برای خرج یک مسافرت کار می کنند.

یکبار از پدر دو تا دختر 17 و 19 ساله که آخر هفته ها در رستوران گارسونی می کردند پرسیدم: تو با این وضع مالی که قایق تفریحی ات بالای میلیون قیمت دارد، چرا باید دخترانت کار کنند؟

گفت: باید پول بدست آوردن را یاد بگیرند، هرچه زودتر بهتر.

حالا این را مقایسه کن با مثلا خود من که اینجا وقتی برای کسی می گویم که تا چند سالگی ام خانواده مخارج زندگی و تفریح مرا فراهم می کرند، هیچ کدام جدی نگرفته و به حساب یکی از شوخی های همیشگی من می گذارند(از خجالت حاضر به اقرار تا چند سالگی اش نیستم).

این گونه محبت کردن (مدل خدمتکاری) بیشتر مخربه تا ثمر بخش، هم برای محبت کننده و هم گیرنده این محبت علاوه بر اینکه در مسیر برابری انسانها هم مانعی جدی ایجاد می کنه.

- به نظرم تو داری در جایی اشتباه می کنی، بازم می گم در این بحث ها تو اصلا ایران و شرایط اش رو در نظر نمی گیری.

گفتم:من از درمان نمی گم، دارم درد را نشان می دهم، مسلما هر جامعه ای باید خودش مسیر رشد خودش رو بر اساس ظرفیت و توانایی های خودش پیدا کند.

اما مشکل اینه که من دارم از عواطف و احساسات صحبت می کنم، این اصلا راحت نیست که به کسی بگی احساس ات ایراد داره، جور دیگری احساس کن، یا عواطف ات را تغییر بده.(یا بقول سهراب: چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید)

برای اینکه بتوانم نشان بدهم که همه چیز رو نمی شه گردن شرایط جامعه گذشت، بر می گردم به شروع بحث همان جامعه مرد سالار و نگاه مرد سالارانه....

ادامه دارد.

تساوی حقوق(1) زن و مرد

2009-01-14T20:43:00.009+01:00

(این اولین قسمت از یک مجموعه 3 قسمتی در رابطه با تساوی حقوق می باشد.)

همه تون لنگه همید، مرد ایرانی را گور به گورش کنی آدم نمی شه، سالها زندگی در خارج هم به شما برابری حقوق زن و مرد را نیاموخت، به حرف که باشه همه تون مدافع حقوق خانمها می شوید ولی در عمل موجوداتی خودخواه، سنتی، با افکاری بشدت عقب مانده و مردسالارانه هستید ....

اینها را دوستی می گوید که بتازگی از همسرش جدا شده است.

می پرسم: خودت چی آیا واقعا به تساوی حقوق معتقدی و در عمل هم آن را پیاده می کنی؟ و یا اینکه تو هم مثل ما مردهای ایرانی(بقول خودت) فقط شعار دادنش رو یاد گرفته ای؟

-معلومه که اعتقاد دارم، نخیر پس فکر کردی که من هم مدافع مردسالاری هستم!

گفتم: نه نیستی، ولی گمان نکنم که خودت هم درک صحیحی از این تساوی حقوق در عمل داشته باشی، همین طوری کلمات را بدون توجه به معانی به کار می بری. برای نمونه اجازه بده فقط دو تکه از این تساوی حقوق را با کردار تو مقایسه کنم. اول اینکه چطوری ازدواج کردی؟

-خودت که می دونی، خانواده اش برای اون نکبت(که خودش هر غلطی تو اروپا کرده بود) تو ایران دنبال یک دختر باکره می گشتند که منو پسندیدند، بعد هم که کارا درست شد، برای ازدواج آمد ایران و بعد هم من به اینجا آمدم...

گفتم: من روی همین تکه "کارا درست شد" کلی بحث دارم. چه کاری درست شد؟ وقتی خانواده هاتون با هم توافق کردند که تو را در مقابل فلان مبلغ مهریه(سرمایه گذاری دراز مدت) و فلان مبلغ نقدی( مثلا زمین پشت قباله برای اطمینان) به او بدهند، یادت از تساوی حقوق زن و مرد نبود؟ وقتی داشتی (در مودبانه ترین حالت) بعنوان شیِ قیمت گذاری و معامله می شدی (تازه احتمالا کلی هم قمپز در می کردی که قیمت من از دختر خاله ام بیشتره) هنوز شعار تساوی حقوق زن و مرد رو از بر نکرده بودی؟

-چرا چرت می گی، می دونی اگر تو ایران همین مهریه و تعهدات نباشه شما با کمک قانونی که ازتون حمایت می کنه چه بالایی سر خانمها می آرید. با این همه قرارداد اینید، دیگه چه برسه به این که بگند مجانی ه.

گفتم: ایران رو نمی گم، با تو موافقم که در در بسیاری از مواقع ( ونه همیشه) این تعهدات اهرمی است که جامعه مطابق شرایط و نیاز خودش از آن استفاده می کند. دارم شخص تو رو می گم، اولا که تو در همون ایران هم نیازی به این قیمت گذاری نداشتی، گیرم که در ایران عادی بود و بخشی از مراسم، برای همین هم اعتراضی نکردی. بعد که اینجا آمدی چی؟ اینجا که دیگر به این تعهدات احتیاجی نداشتی.

موقع صحبت که می شه خودتو کاملا حل شده در این جامعه و مدعی درک کامل این فرهنگ می دونی. اینجا که نه خانواده ات بودند و نه قید و بند های اجتماعی ایران، قوانین هم که بیشتر بنفع خانم هاست. یکبار به این فکر افتادی که به همسر (سابق ات) بگی " من حداقل در اینجا دیگه نیازی به این قمیت گذاری روی خودم نمی بینم، من و تو برابر با هم یک زندگی مشترک را شروع می کنیم، توقعات مساوی و حقوق یکسان داریم، بنابراین تعهدات اون معامله منتفی است.

نه نگفتی ، به فکرش هم نیافتادی، تو برابر شروع نکردی، برابر زندگی هم نکردی، ایستادی یک گوشه و شعار دادی، به این می گویند سو استفاده از سنت و لاس زدن با مدرنیته. تو که تساوی حقوق کشته ات، یک لحظه به این فکر افتادی که چک و چونه ای که بابا مامانت برات زدند در کجای این تساوی خواهی قرار می گیره؟

-از کجا معلوم که اگر این کار را هم می کردم چیزی تغییر می کرد، شاید اصلا پرروتر هم می شد.

مهمترین تغییر، تغییر درون خود تو بود و رسیدن به این حس که من آگاهانه و آزادانه از حقوق سنتی خودم برای رسیدن به تساوی می گذرم.

دوما اگر هم طرف پرروتر می شد چی رو از دست می دادی؟ جز اینکه زودتر به نقطه فعلی برسی. به نظر من این هزینه ای بود که تو باید می پرداختی. من نمی دانم که چرا ما همه چیز را با هم می خواهیم. دوست عزیز، ازدواج سنتی می کنی، نقد و نسیه هم بابت خودت می گیری، بعد می گی حالا تو زندگی مشترک (که من بابت اش پول گرفته ام) حقوق برابر می خواهم! هم عین چسب چسبیده ای به عرفی که تو را ضیعفه و محتاج مرد می داند و هم دل از تساوی حقوق نمی کنی. این هم عاقبت خر و خرما را با هم خواستن.

-به درک که نشد، لیاقت اش رو نداشت، کم بهش محبت کردم؟ عین یک بچه تر و خشک اش کردم، بهترین غذا رو برایش آماده کن، کارهای خونه را انجام بده.....

گفتم: قسمت دوم ایرادم به تو اتفاقا درست در همین نکته است. مشکل اینجاست که....

ادامه دارد.

ماشین پرنده، سال دیگر در بازار فروش اتومبیل

2009-01-12T21:56:00.007+01:00

ماه آینده ماشین پرنده اولین پرواز آزمایشی خود را خواهد داشت.

این ماشین پرنده که (Terrafugia Transition) نام دارد، اگر همه چیز بر اساس برنامه پیش بینی شده جلو برود تا سال دیگر برای فروش به بازار عرضه خواهد شد.

بعقیده مخترع، این ماشین پرنده براحتی در یک گاراژ معمولی ماشین هم پارک می شود و برای تبدیل از ماشین به هواپیما فقط به 15 تانیه زمان احتیاج دارد.

این ماشین پرنده بنزین معمولی مصرف می کند و با یک باک پر تا 800 کیلومتر قادر به پرواز خواهد بود.

مهندسین ناسا که این ماشین پرنده را طراحی کرده اند قصد دارند که اولین تست پرواز آن را در ماه آینده انجام بدهند. لازم به ذکر است که تا این زمان این ماشین پرنده فقط در روی زمین تست شده است.

برای دیدن لینک اصلی و ویدیوی این ماشین پرنده لطفا(اینجا) را کلیک کنید.

مطالب مرتبط:

1- ماشین پرنده، رویایی که به واقعیت می پیوندد

2- ماشین پرنده، رویایی که قدمی دیگر به واقعیت نزدیکتر می شود

یک اتفاق مشابه، دو واکنش متفاوت

2009-01-09T21:37:00.003+01:00

صحنه اول،

زمان: سال 1998 - مکان: ایران

در یک خیابان کم عرض بدلیل نبودن جا دوبله پارک کرده و برای خرید پاکتی سیگار و یک نوشیدنی به سوپر مارکت می روم.

کار مشتری جلویی بیشتر از انتظارم زمان می برد، از بیرون صدای بوق ماشین می آید، توجه ای نکرده و بعد از پرداخت پول بیرون می آیم.

ماشین من مانع عبور ماشینی دیگر شده است که عشق لاتی از قیافه راننده اش موج می زند.

همینکه مرا می بیند با عصبانیت و صدای بلند می گوید: شازده، سر خیابون تابلو می زدی "جاده اختصاصی" اشتباها وارد نشیم، آقا جونت برات خیابونو سند زده؟

چند تا رهگذر هم که عصبانیت و نحوه حرف زدن او را دیده اند، برای تعقیب ماجرا و تماشای کتک کاری احتمالی کنار خیابان جمع شده اند.

کار اشتباهی کرده ام ولی عکس العمل من در مقابل راننده چگونه باید باشد؟

نگاهی به راننده می اندازم،(با عرض معذرت) اصلا او را هم شان خودم نمی بینم، کلی برام افت داره که با یک همچین کسی برخورد متقابل بکنم، با اعتماد بنفس کامل، نگاهی از بالا و لبخندی بر لب به او نزدیک شده و می گویم: دوست عزیز، من معذرت می خواهم، فکر نمی کردم که اینقدر طول بکشد، آلان ماشین را از سر راه بر می دارم.

بعد سریع ماشین را در جایی که اکنون خالی بود پارک کرده، دوباره از ماشین پیاده شده، بطرف او که هنوز مشغول غر زدن و متلک گویی است رفته در حالی که سیگاری تعارفش می کنم می گویم: سخت نگیر دیگه، عمدی که نبود، معذرت خواهی هم که کردم، در ضمن اون تیکه را خوب آمدی "شازده و جاده اختصاصی" را می گم.

عصبانیت اش از بین رفته: ما چاکریم، شما ببخش، از جای دیگه دلخوریم دنبال بهانه می گردیم دق دلی خالی کنیم، بعد دستی داده و خداحافظی می کند.

از تسلط خودم بر ماجرا خوشم آمده است و این را از نگاه تحسین آمیز و با احترام تماشاچیان هم در می یابم...

صحنه دوم،

زمان:سال 2008 - مکان: هلند

برای گرفتن نامه سفارشی به مرکز پست می روم، هوا بشدت سرد است، در آن نزدیکی جای پارک پیدا نمی کنم. ماشین ها در یک طرف خیابان و عمود پارک کرده اند.

ماشین ام را در طرف دیگر خیابان با دو چرخ در پیاده رو پارک کرده و می روم.

چند نفر جلوی من هستند، بالاخره نامه را گرفته و سریع بطرف ماشین برمی گردم.

از بد شانسی من خانمی میانسال که ماشین اش عمود بر ماشین من است کنار ماشین خود به انتظار ایستاده است.

با ناراحتی می گوید: آقا، یعنی چی آخه؟ چرا مراعات حقوق دیگران را نمی کنید؟ من آلان چند دقیقه است که بخاطر سهل انگاری شما در اینجا معطل هستم.

ظاهرا برای چند رهگذر و راننده دیگر هم گفته که همه دارند به من نگاه می کنند.

از چشم هایشان می خوانم: خارجی ه، دیگه. فکر می کنه اینم شترش ه، که هر جا دلش خواست تو صحرا ول می کنه. این خارجی های بی فرهنگ همه شون لنگه همند. مملکت ما را به گند کشیدند، آدم بشو هم نیستند....

داد می زنم: کامیون که نمی رونی، این یک فسقلی ماشین رو براحتی می توانستی بیرون بیاری. راننده نیستی دیگه، اصلا بیا ماشین ام رو ورداشتم، کامیون ات را از پارک بیرون بیار و بزن به چاک.

جیک هیچکس در نمی آید، با عصبانیت سوار ماشین شده و می روم.

کثافت آَشغال راسیست، خوب حالتو جا آوردم، دیگه غلط کنی که ضد خارجی بازی از خودت در بیاری. حقت بود، دیدی چطور زبونت بند آمده بود...

به مقصد رسیده ام، قبل از پیاده شدن نگاهی به خودم در آیینه ماشین می اندازم.

نگاهم روی چشمانم ثابت می ماند.

باورم نمی شود. چه بلایی به سر من آمده است؟

پس اون اعتماد بنفس و نگاه از بالای من کجا رفتند؟

در این ده سال بسیار به من اضافه شده و چیزی هم ازمن کم نشده است، چطوری اینقدر تنزل کرده ام؟

چی باعث شده که جایگاه من اینطور عوض بشود؟

این تیکه از شعر فروغ مدام در ذهنم تکرار می شود.

"نگاه کن، تو هیچگاه پیش نرفتی، تو فرو رفتی"

در جستجوی مرزهای انسانی خود(2)

2009-01-01T02:45:00.005+01:00

قسمت اول از این سری نوشته ها را در اینجا می توانید ببینید

امشب ساعت 12 شب(تحویل سال نو میلادی) در مرکز آمستردام غلغله ای از آتش بازی بر پا بود، شهر پر شده بود از بوی باروت، صدای کر کننده ترقه ها و زیبایی خیره کننده رنگ ها و نورها.

مرد و زن، دختر و پسر شامپاین، شراب و یا آبجو بدست(تنها زمانی که برای نوشیدن مشروب در خیابان جریمه نمی شوی) در گروهای کوچک و بزرگ دور هم جمع شده و هر کدام به روش خود جشن سال نو گرفته است.

در گوشه خیابان ماشین های پلیس و آتش نشانی در آماده باش قرار دارند که در صورت بروز اتفاق برای کمک وارد عمل بشوند.

ماشین های آتش نشانی پر شده از دختران و پسران جوانی که برای تبریک سال نو روی ماشین ها رفته و با آتش نشانان عکس یاد گاری می گیرند.....

ساعت نزدیک 3 صبح شاد و سرحال از جشن برگشته ام.

قبل از آماده شدن برای خواب روزنامه امروز عصر را ورق می زنم که چشمم به این تصویر و نوشته می افتد.

ترجمه نوشته روی تصویر:

//سال گذشته در جشن سال نو این 3 مامور(پلیس، آتش نشان، مامور آمبولانس) فحش خوردند، تهدید شدند، کتک خورند، و ترقه بارانشان کردند،

بنظرت این نرمال است؟

در جشن سال نو ما (پلیس، آتش نشان و مامورین آمبولانس) آماده هستیم که تو بسلامت جشن نو شدن سال را برگزار کنی.

ما تمام شب را آماده برای کمک می مانیم، چرا که بسیاری با وسایل آتش بازی و شامپاین در خیابان ها هستند.

سال گذشته ما دچار مشکل شدیم،

وقتی که راه را برای عبور آمبولانس برای نجات مصدومین باز نکردند،

وقتی می خواستیم آتش را خاموش کنیم، تهدیدمان کردند،

وقتی برای میانجی گری بین دعوا آمدیم، کتک مان زدند،

بنظرتان این نرمال است؟

دست از سر مامورین امداد بردارید.//

این تصویر و نوشته را که دیدم، یاد خودم در جشن ها ی چهارشنبه سوری و برخورد خشن و بی رحمانه مامورین افتادم.

بعد ناخودآگاه رفتم به مقایسه جشن امشب، مراقبت مامورین از آتش بازی و شادمانی مردم، با روزگار خودم و دیگران در همچین شب هایی در ایران.

به خودم که آمدم تمام لذت امشب ام تبدیل به زهر شده بود.

حالا دوباره من ماندم و این سوالات تکراری که:

این چه رفتاری است که با ما می کنید؟

یعنی ما را واقعا انسان و دارای حقوق انسانی نمی دانید؟

اگر آری، پس چرا اینگونه با ما رفتار می کنید؟

آخر چرا انسان بودن ما را به رسمیت نمی شناسید؟

فرهنگ شرم(2) پردهً سوراخ دار

2008-12-29T22:02:00.008+01:00

بعقیده بسیاری از روانکاوان غربی، متدهای رایج روان درمانی مناسب با مشکلات شرقی ها نبوده و افکت لازمه را ندارند.

مهمترین دلیل این موضوع را هم حضور بسیار قوی شرم در فرهنگ مشرق زمین می دانند.

شرمی که مانع از برقراری یک رابطهً مستقیم بین بیمار و روانکاو می شود.

در واقع روانکاو در پشت پردهً شرم ِ بیمار خود می ماند و راه به اندرون او پیدا نمی کند.

بعضی از روانکاوان از این هم فراتر رفته و مدعی هستند که این فرهنگ شرم مانع از برقراری یک رابطه مستقیم حتی بین بیمار با اندرون خود هم می شود. فرهنگ شرم دور بیمار دایره ای می کشد که شخص در داخل آن محصور مانده و سعی می کند که خود را در درون آن معنی می کند. کار به جایی می رسد که او دیگر حتی قادر به شناخت خود، نیازها و احساساتش هم نیست. در واقع فرهنگ شرم بمثابه پرده ای ضخیم بیمار را از خودش جدا می سازد.

سلمان رشدی در قسمتی از کتاب بچه های نبمه شب، قدرت وتاثیر فرهنگ شرم را به استعاره و با استفاده از سنت به بهترین شکل ممکن بیان می کند.

با هم خلاصه ای از آن قسمت را مرور می کنیم:

قهرمان کتاب (که دکتر است) وقتی برای عیادت دختر شخص ثروتمندی ( که بعدا با او ازدواج می کند) می رود، با پدری مقید روبرو شده که بهیچوجه حاضر نیست دخترش توسط نامحرمی دیده و معاینه شود.

چاره را در آن می بینند که دختر در پشت پرده ای با یک سوراخ(که من آن را فرهنگ شرم می دانم) قرار گیرد و فقط قسمت مریض بدنش را به دکتر نشان دهد.

در طول زمان این دختر هر بار دچار ناراحتی و بیماری در قسمت های مختلفی از بدن خود می شود که دکتر می بایست آن قسمت ها را از سوراخ پرده رویت و درمانی برای آن بیابد.

کم کم قهرمان داستان متوجه می شود که عاشق این دختر پشت پرده شده، مدام به او فکر می کند و در ذهنش تکه های دیده شده ً دختر از سوراخ پرده را مانند تیکه های پازل به هم می چسباند.

سرانجام با هزار دردسر با او ازدواج می کند، اما اندکی بعد متوجه می شود که عاشق این دختر نبوده و علاقه ای هم به او ندارد، در واقع او عاشق سوراخ پرده ای شده بود که با هر بار اندکی از کل را نشان دادن، او و احساسات او را رهبری کرده بود.

کمی بعدتر در می یابد این ترفندی بوده که پدر دختر آگاهانه برای شوهر دادن دختر خود طرح کرده بوده است.

(ادامه دارد)

فرهنگ شرم(1) عقاید مدرن، واکنش سنتی

2008-12-24T22:46:00.008+01:00

سال دومی بود که به هلند آمده بودم، با دختری ( هلندی 20 ساله) دوست بودم، (دوست دختر من نبود، دوست بود و بسیار هم صمیمی).

بعد از چند جلسه برخورد و گفتگو بدلیل پشتوانه تئوریک قویتر من و گستردگی اطلاعات ام به نسبت او، بنوعی تحت تاثیر قرار گرفته و به عقاید و نظرات من اهمیت می داد.(قبلا هم نوشته ام بسیاری از بچه های شرقی(بخصوص ایرانی ها) از لحاظ تئوریک و اطلاعات از غربی ها بالاتر و یا هم طراز هستند، در عرصه ِ عمل است که ما کم آورده و قادر به استفاده از پشتوانه تئوریک خود و وارد کردن آن در زندگی اجتماعی و یکی شدن با روح آنها نیستیم).

یکبار که با هم شام می خوردیم در بین صحبت بدون مقدمه گفت: از 10 سالگی مورد سواستفاده جنسی پدرم قرار گرفتم، یک سالی هم ادامه داشت تا مادرم موضوع را فهمیده از او جدا شده و مرا نجات داد، از آن زمان دیگر هیچ وقت پدرم را ندیدم.

بهت ام زد احساس بسیار بدی بهم دست داد، چرا داره اینو می گه؟ یعنی چی که همچین اتفاقی رو اینطور بدون شرم بیان می کنه. عریانی کلمات بشدت تو ذوق می زد، تا بحال هیچ کس را ندیده بودم که اینطور وقیحانه از پنهانی ترین اسرار زندگیش صحبت کنه.

چرا اینو داری به من می گی؟ بهتره فراموش کنی و یا اگر نمی توانی لااقل موضوع را مسکوت بگذار. صحبت راجع به این مسایل به نظرت زننده و خجالت آور نیست؟

گفت: هیچ دلیلی برای سکوت ندارم، از چی باید خجالت بکشم؟ مگر من مقصر و مجرم این اتفاق بوده ام؟

مجازات به سبک طالبان

2008-12-20T00:37:00.013+01:00

یکی از همکارانم این عکس چاپ شده در روزنامه را به ما نشان داده و می گوید: باورتون می شه که هنوز هم از این گونه مجازات ها در جهان انجام می شه؟

نگاه کن، اگر این ساعت و بی سیم و چند تا بلوز کاموائی را از این عکس برداری، می شه بگی مال 500 سال قبل است، بی رحم ها بچه ها را هم آورده اند تماشا.

بعد رو به من کرده و می پرسد: از این جور مجازات ها در آنطرف ها زیاد هست؟

با عصبانیت می گم: مگه کوری، نمی بینی که مربوط به افغانستان است، نوشته که طرفداران طالبان هستند، تا طالبان بسر قدرت بودند از این کارا زیاد کرده اند، ظاهرا هنوز هم در مناطق تحت سلطه و تاثیر طالبان این جور مجازات ها انجام می شه.

گفت: ببخشید منظور خاصی نداشتم، گفتم خوب حتما تو بهتر راجع به این موضوع می دانی.

بعد اضافه کرد: وحشتناکه، خوشحالم که سربازان ما هم برای کمک به نابودی این گونه وحشی گری ها و طالبان رفته اند.

آخه اینها که هنوز هم بعد از قرنها از این گونه مجازات های غیرانسانی استفاده می کنند، تا بحال یک تحقیق کرده اند که ببینید نتیجه این گونه مجازات ها چه بوده؟ آیا به کمتر شدن جرم کمک کرده و اینکه خود این رفتار ها چقدر باعث ایجاد خشنونت در جامعه شده است؟

با خنده ای تمسخر آمیز گفتم: حالت خوبه؟ عزیز من، مشکل این است که این بدبخت ها حتی سواد هم ندارند چه برسد به اینکه بروند سراغ کار تحقیقاتی و آماربرداری از عملکرد این مجازات ها و بازتاب آن در جامعه.

فکر می کنی که این مردم اگر تحصیلات داشتند، مدرسه و دانشگاه داشتند، اگر علم می آموختند باز هم این گونه رفتار می کردند؟

در ادامه هم بعد از تائید نظرات من توسط دیگر همکاران بحث رفت روی مدرسه سازی و کمک های هلند در این کار و اینکه نسل بعد که تحصیل کرده مدارس علمی هستند حتما دیگر زیر بار این گونه قوانین و رفتارها نخواهند رفت و...

ربع ساعتی از صحبت گذشته بود که دوباره نگاهی به تصویر انداختم،

وایستا ببینم،

چقدر این صحنه آشناست؟

بذار یک کم عکس رو رتوش کنم،

اگر یک نیمکت زیر متهم بگذارم،

آنوقت لباس تماشاچیان رو هم به روز کنم،

برای ترسناک تر کردن ماجرا پیراهن متهم رو هم از تنش بیرون بیارم،

ضربه ها رو هم محکم تر بزنم،

ای وای، این صحنه که جزئی از زندگی روزمره ماست.

پس چرا من اینطور بهم برخورده بود؟

عجب تئوری احمقانه ای از مدرسه سازی و فقدان تحصیلات به خورد اینها دادم.

با چه عقلی این کارها را گردن بی سوادی مردم و علاج اش را مدرسه سازی دانستم؟

با چه رویی مردمی که این گونه مجازات می کنند و به تماشای مجازات ازدحام می کنند را مشتی بدبخت عقب مانده نامیده بودم؟

عجب گندی زدم این دفعه، امیدوارم که هیچیک از همکارانم چیزی از این تئوری احمقانه من یادش نمانده باشد.

هنرمندان تبلیغات کار

2008-12-15T23:11:00.006+01:00

یکی از سرگرمی های من تماشای خلاقیت هایی است که شرکت های تبلیغاتی برای جلب توجه بیشتر بینندگان به کار می برند.

طراحی و ساخت تبلیغات خود امروزه تبدیل به کاری هنری شده اند و هنرمندان بسیاری را هم جلب خود می کنند.
این دو تصویر را بطور نمونه از یک کار تبلیغاتی برای هشدار در مورد دیده شدن کد رمز کارت های اعتباری توسط دیگران انتخاب کرده ام. ترجمه نوشته روی تصویر را در آخر این پست آورده ام.
با هم ببینیم،(برای بزگتر دیدن تصاویر لطفا روی آنها کلیک کنید).

تصویر اول:

این هم تصویر بعدی:

ترجمه نوشته روی تصاویر:

موقع گرفتن کد(کارت اعتباری)، کله ات را سر جایش نگه دار.

.اجازه نده حواس ات پرت بشود.

. با دست ات جلوی دیده شدن کد رمزت را بگیر.